19 Ιουνίου 2018

Μύκονος το Ελ Ντοραντο του Eυρωπαϊκου νοτου Edition 2018.




Είμαστε άραγε «ξένοι σε έναν τόπο που αλλάζει»;
Εχει παντως λιγο πλακα το γεγονος οτι πριν 11 χρονια που ξεκινησαμε αυτο το Blog, ελεγα τοτε για το πως οτι συστημα και να υπαρξει , οσο υπαρχει χρημα και λειτουργει οπως λειτουργει ,δηλαδή με διαδικασιες που επιτρεπουν στο ιδιο το χρημα να γενναει χρημα απο το τιποτα και αυτο να κυκλοφορει οχι για να εξυπηρετει τις αναγκες των ανθρωπων αλλα για να γινεται πηγη κερδους απο οσους δεν προσφερουν απολυτως τίποτα στην  κοινωνια, η Μύκονος θα ειναι καταδικασμένη .
Βεβαια τοτε οταν τα γράφαμε αυτα, οι περισσοτεροι "πεσανε να με φανε, ειτε γιατι αυτα ηταν εκτος πραγματικοτητας και ουτοπικα, ειτε γιατι απλα ηταν συνομωσιολογικα,φανταστικα σεναρια .
Τωρα 11 χρονια μετα, που δυστυχως οι "προφητειες" και τα φανταστικα σεναρια βγηκαν ενα προς ενα,-ξαφνικα οι περισσοτεροι αρχισαν να συνειδητοποιουν λiγο απο οσα ελεγα εγω και λιγα ακομα ατομα τοτε... που βεβαια δεν ηταν δικες μας μονο αποψεις αλλα ανθρωπων που εχουν ασχοληθει πολυ με το θεμα της Καταστροφής της Μυκόνου χρονια τωρα.
Τελικα η πραγματικοτητα ξεπερναει ακομα και την πιο τρελη φαντασια...
Εγω παντως δεν ειμαι αισιοδοξος για τους λίγους  αγανακτισμενους Μυκονιάτες ή για οποιοδηποτε κινημα, νέος συνδυασμός,δημοτική Παράταξη, κινηση, που δεν θα εχει ενα ξεκαθαρο σχεδιο δρασης και αντιμετωπισης.  Μαλλον προκειται απλα για μια κακοφωνια αποψεων και απλα αγανακτησης που ενω ειναι θεμιτη (και αναμενομενη εδω που φτασαμε), δεν βλεπω να προσφερει κατι ουσιαστικο περα απο την οποια εκτονωση αυτης της αγανακτησης. Αν θελουμε κατι να πετυχουμε θα πρεπει να εχουμε κοινους στοχους, να εχουμε αποφασισει για τις θυσιες που θα κανουμε (ολοι) και για τις παραχωρησεις που μπορει να χρειαστει να κανουμε σε πραγματα που μεχρι χθες θεωρουσαμε βασικα. Η προοπτικη της Μυκόνου να κορεστεί και να υποβαθμιστεί στο τουριστικό στερέωμα είναι ορατή, και θα πρεπει να αρχισουμε να σκεφτομαστε σοβαρα ενα τετοιο ενδεχομενο. Το θεμα ειναι ομως  να μαθουμε να απαιτουμε δικαιοσυνη, ισοτητα,ποιότητα ζωής,το μέλλον των παιδιών μας, και ολα τα αυτονοητα που ποτε δεν ζητησαμε απο οποιον μας κυβερνουσε.
Το μονο θετικο ειναι οτι μπορει ο κοσμος να συνειδητοποιησει τον ψευτικο κοσμο και την Νιρβάνα του χρήματος που ζουσε τοσα χρονια και να γινει επιτελους ενεργος πολιτης αντι να ειναι απλα κατοικος,ενοικιαστης ενός νησιού που εχει γινει το Ελ Ντοραντο του ευρωπαϊκου νοτου για κάθε καρυδιάς καρύδι,
προαγωγούς,ανώμαλους, τυχοδιωκτες, μαφιοζους,εμπόρους ναρκωτικών, διεφθαρμενους πολιτικους,Αλβανικο καρτέλ στις αυθαίρετες Οικοδομές, εργολάβους,
και πάντως τύπου Λαδιάρηδες Δημοσιους Λειτουργούς τοσα χρονια.(βλέπε προηγουμενη ανάρτηση μας) Μύκονος από Νησί των Ανεμων,Νησί του Λαδιού.
Ισως ολα αυτα που περναμε να γινουν το εναυσμα μιας αλλαγης νοοτροπιας του απλου Πολίτη, αλλα εχω τις επιφυλαξεις μου...Και όταν υπερκορεστεί και καταστραφεί το Νησί ,ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε ότι και με όλο το χρυσαφι του κόσμου δεν σώζεται.Δηλαδή τι πρέπει να γίνει μια ερευνα για να καταλάβουμε ότι το Νησί έχει ξεπουληθεί σε μεγάλο ποσοστό που μπορεί να αγγίζει και το 50% !!!

By Ladokola

PS :"Όταν σε ένα καράβι που βουλιάζει ο καθένας ψάχνει πώς να σώσει το τομάρι του, τόσο πιο εύκολη δουλειά έχουν οι καρχαρίες." 
  Αποσπάσματα    




9 Ιουνίου 2016


Ένα ακόμη καλοκαίρι που χυδαίοι εμπόροι βιάζουν τα νησάκια του Αιγαίου, καταπατούν δημόσιο χώρο, *σηκώνουν φαραωνικά έργα, χτίσματα πάνω στην άμμο με δούλους με στρινγκ. Δεν μιλάς: το κάθε νησί μεταμορφώνεται σε παρένθεση πόλης. Όταν μιλάς: "δεν θέλεις την ανάπτυξη, τις επενδύσεις, την επιχειρηματικότητα". Οι ψυχές των τόπων, η σοφία που συνυπήρχαν άνθρωποι και πέτρες, χώμα και νερό υποχωρεί στον κάθε ναυαγό με χαιμαλιά, στο κάθε προγούλι, στον κάθε φορέα marketing και κέρδους εις βάρος μιας συνέχειας που διακόπτεται από μπαλαντέζες, φοίνικες, ξαπλώστρες και ντίλερ αισθημάτων.

Dimitris N. Maniatis

June 1 /2018
Κάτι για Μύκονο: η κριτική στο φαραωνικό μοντέλο που οικοδομείται για το νησί, ταυτίζεται έντεχνα και καθοδηγημένα με την γκρίνια ή την οπισθοδρόμηση. Σε μικρή κλίμακα το νησί μεταρρυθμίζεται σε κόντρα όλων των βαρέων παρελθοντικών δυνάμεων. Μόνο που όταν η αλλαγή συντελεστεί ολοκληρωτικά- αφού γεωγραφικά και χωροταξικά κάποτε το νησί δεν επαρκεί για άλλη αλλαγή- δεν θα υπάρχει πια η Μύκονος. Οι ντόπιοι πια δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Το νησί χάθηκε με δική τους ευθύνη. Είναι μεγάλο, είναι το πιο τουριστικό, είναι το καλύτερο σε όλα, αλλά είναι πια μια πόλη.  
Dimitris N. Maniatis
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Kαι ο Επίλογος αγαπητοί Πατριώτες είναι,Θα δίνατε τη σκηνή του Ηρωδείου για παραστάσεις κίτς και καμήλες; Γιατί δίνεται η σκηνή του οικισμού της Μυκόνου, του Κορμπυζιέ και της Δήλου; Οικισμός αναγνωρισμένος από τους καλλίτερους, αν όχι ο καλλίτερος, για την λαϊκή του αρχιτεκτονική στη Μεσόγειο.
...Εκτιμώ ότι δεν είναι θέμα «ελευθερίας» της επιχειρηματικότητας, αλλά αισθητικής και προνοητικότητας για την μελλοντική ευημέρια του νησιού. Για τους σκεπτόμενους, συνετούς Μυκονιάτες με ΟΡΑΜΑ και επιχειρηματίες ντόπιους και Ελλαδίτες, που νοιάζονται για την «Εικόνα» της Μυκόνου και την καινοτόμα εξέλιξη της στο διηνεκές. Γι’ αυτούς που προβλέποντας το μέλλον θέλουν να αποφύγουν το τραγικο τέλος των ηρώων του «Φάουστ» και του «Ντοριαν Γκρει» πουλόντας την ψυχή τους στο διαβολο για εφήμερα «πλουτη».
Οι επιχειρηματίες «της αρπαχτής» και «κυνηγοί κεφαλών», είναι κυνικοί και ευέλικτοι. Αφού «στύψουν το λεμόνι» θα εξαφανιστούν έγκαιρα για άλλα «σαφάρι», αφήνοντας πίσω τους, σε όλους εμάς, τα φλούδια.
Γιατί όπου πατεί το πόδι της ετούτη η φυλή , τα προσαρμόζει όλα στα μέτρα και στα γούστα της, αδιαφορώντας για τους ιθαγενείς, που κατοικούσανε πρότερα τον τόπο, και τις συνήθειές τους.
Η υπεροψία, η κουτοπονηριά και η αισχροκέρδεια που επικρατούν στο πιο διάσημο νησί της χώρας θα γυρίσουν μπούμερανγκ στους επιχειρηματίεςκαι  κατ επεκταση σε εμάς τους ντόπιους τα επόμενα καλοκαίρια.
Και μπορεί η Μύκονος  ακόμα να «ξαπλώνει» στις πολυτελείς σεζλόνγκ όπως ένα δίμετρο ζάμπλουτο σούπερ μόντελ, αλλά προσοχή μη καταντήσει τις επόμενες σεζόν όπως οι κακομποτοξαρισμένες γριές τσατσάδες που παρακαλάνε τους πελάτες στην πόρτα.

Μήτσος ο Εκδοροσφαγέας


Ps:Ηθικό Δίδαγμα 

δεν ξεπουλάμε Γαϊδάρους, παραγκεριές, ήθη και έθιμα, και τις τοπικές παραδόσεις,φτάσαμε να ξεπουλάμε τα πατρογονικά μας σε Aλβετούς... ντροπή μας.Αν πάλι κάποιοι δεν αντέχουν αυτόν τον τόπο, την Μυκονιάτικη ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα και τα σύμβολά του, γιατί δεν πάνε να ζήσουν κάπου αλλού;Γιατί εδώ που έχουμε φτάσει να ξεπουλήσουμε το Νησί μας στο τέλος θα καταντήσουμε οι Μυκονιάτες από Καπεταναίοι, κωπηλάτες της γαλέρας !!! Τα αποτελέσματα της εκποίησης του τόπου μας και της αξιοπρέπειάς μας είναι ήδη εμφανή και φρικαλέα.

20 Μαρτίου 2018

Μυκονιάτικη Γη… ποτισμένη με 500ευρα !!!


H αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου επικεφαλής στην Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, έχει εκπλαγεί από τα ευρήματα και την επινοητικότητα των πολιτών που διαθέτουν χρήματα εκτός τραπεζικού συστήματος.
Σχεδόν καθημερινά σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες  καταφθάνουν στο γραφείο της από την Τράπεζα της Ελλάδας πακέτα παλαιωμένων ποντικοφαγωμένων  ή νοτισμένων ή ψιλοκαταστρεμμένων από την υγρασία  του Νησιού χαρτονομισμάτων. Κατά τα φαινόμενα οι κάτοχοί τους τα κρύβουν στο χώμα χωρίς να τα συσκευάζουν σωστά και με το καιρό ανακαλύπτονται ότι καταστρέφονται. Τότε καταφεύγουν μες των τοπικών Τραπεζών  στην Τράπεζα της Ελλάδας για να τα αντικαταστήσουν με καινούργια. . Η κυρία αντεισαγγελέας έχει πλέον την πεποίθηση ότι οι Μυκονιάτες στην περίοδο της μεγάλης κρίσης έκρυβαν το χρήμα σε γλάστρες, σε κήπους και κάτω από… τη λεμονια.
Και επειδή μιλάμε για πακέτα τούβλα χαρτονομισμάτων των 100 ή 200 ή ακόμα και 500 ευρώ, μόλις η αντεισαγγελέας λάβει τις αναφορές από την Τράπεζα της Ελλάδας, θα ερευνήσει στις φορολογικές δηλώσεις. Και αναλόγως  εάν τα συγκεκριμένα ποσά ανταποκρίνονται με τα δηλωθέντα εισοδήματα στις φορολογικές δηλώσεις. Και αναλόγως θα πράξει...

Tips Zoo :Παραδοσιακή κρυψώνα χρημάτων ,παίρνουμε μια βουτινα την γεμίζουμε 500 ευρα,βάζουμε γλίνα από πάνω, λαρδί και μετά χοντρό αλάτι. Το ίδιο μπορεί να κάνετε χρησιμοποιώντας κοπανιστή ,η γεμίζοντας λουκάνικα με 500 εύρα. Έτσι σε κόντρα των καιρών να μην ξεχνάμε τις ρίζες μας.Δεν τα βρίσκει ούτε σκύλος ,ανιχνευτής χρημάτων scanner,και τα λοιπά !!!

Posted by :Anthoula  ΤΡΟΒΟΛΙΑ

19 Μαρτίου 2018

Το Αφρίν "'επεσε". Ο πόλεμος όμως δεν τέλειωσε, τώρα αρχίζει μια νέα φάση του. - Ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους


Γράφει ο mitsos

Η ηρωική πόλη του Αφρίν έπεσε τελικά στα χέρια των δολοφόνων, των πλιατσικολόγων, των βασανιστών του ISIS, των φασιστοειδών γκρίζων λυκανθρώπων, γιατί αυτοί είναι οι βασιβουζούκοι του Σουλτάνου.

Μόλις κυρίευσαν την πόλη έβγαλαν την εκδικητική τους μανία ακόμα και στα μνημεία, ενώ οι λεηλασίες, οι βιασμοί, οι βασανισμοί και οι εκτελέσεις αμάχων, αφήνουν αδιάφορη τη Διεθνή συμμορία που λέγεται ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, κι άλλα τέτοια παχιά ονόματα.
Η Τουρκία αμέσως άρχισε να εφαρμόζει τακτικές εθνοκάθαρσης. Τα λείψανα του FSA, ενωμένα με τα ζόμπι των ισλαμοφασιστών του ISIS εκδικούνται τους αμάχους Κούρδους για τις ντροπιαστικές ήττες που υπέστησαν αυτούς.

Η τρομοκρατία, το πλιάτσικο, η σφαγή, αποσκοπεί στον ξεριζωμό των Κούρδων από την περιοχή και ο εποικισμός της από τις συμμορίες των Τούρκων. Οι σημαίες δείχνουν την πρόθεση της Τουρκίας για ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σήμερα θα τα πούμε έξω από τα δόντια. Πρώτα απ' όλα να συγχαρώ όσους Κούρδους και τους εθελοντές που αντιστάθηκαν για δυο μήνες σχεδόν άοπλοι έναντι σε έναν εχθρό που είχε τρομακτική υλική υπεροχή.
Επειδή το Αφρίν δεν ήταν ένα ακόμα μικρό κράτος, αλλά μια Ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο Ισότητας, Ελευθερίας κι Αλληλεγγύης έπρεπε να καταστραφεί. Όμως επειδή οι κάτοικοι του μέσα από τις αντιξοότητες γεύτηκαν την πραγματική Ελευθερία, ο πόλεμος δεν τέλειωσετώρα αρχίζει μια νέα φάση του.
Οι Κούρδοι διατήρησαν μεγάλο μέρος των δυνάμεων τους, έτσι θα συνεχίσουν να μάχονται με πολλούς τρόπους. Δεν χάθηκε παρά μόνο μια μάχη. Μια μάχη που ο εχθρός μάτωσε πολύ.

Ακόμα κι αυτή η άνιση μάχη θα μπορούσε να κερδηθεί. Όμως υπήρξε αναμφισβήτητα μια Προδοσία, ανάλογη με αυτή της Κύπρου. Με τους ίδιους μάλιστα εγκεφάλους και τους ίδιους ακριβώς εκτελεστές. Τα θύματα αυτή τη φορά ήταν Κούρδοι.
Ευτυχώς δεν είπαν κάποιοι Κούρδοι “Το Αφρίν είναι μακρυά”, όπως είπε το 1974 ο δικός μας “Εθνάρχης” για την Κύπρο.
Αλλά οι Κούρδοι που ΔΕΝ πήγαν να βοηθήσουν το Αφρίν, ούτε καν χτύπησαν το FSA, πως τολμούν να κατηγορούν όλους τους άλλους; Όσο οι Τούρκοιέκαναν την επίθεση, κάποιοι Προδότες -το λέω και πάλι- φύλαγαν τα πετρέλαια στην Ν. Συρία για λογαριασμό των ΗΠΑ, ενώ χτυπούσαν σποραδικά τον Συριακό στρατό! 

Την ίδια ώρα που οι φασίστες βομβάρδιζαν το Αφρίν, την ώρα που οι δούλοι του ΝΑΤΟ και Κούρδοι πολεμούσαν σκληρά μεταξύ τους, Ανατολικά του Ευφράτη κατόπιν διαταγής των Αμερικάνων, δεν έπεσε κατά των Τούρκων και των συμμοριών τους, ΟΥΤΕ ΜΙΑ τουφεκιά! Γιατί; Διότι κάποιοι Κούρδοι, τσιράκια των ΗΠΑ, ήθελαν αυτή την εξέλιξη.
Η “σύμμαχος” Τουρκία, θα εξολόθρευε την αντιπολίτευση, όσους δηλαδή μάχονται για λογαριασμό του Κουρδικού λαού, ώστε να έρθουν κατόπιν οιπουλημένοι, να δώσουν και τα υπόλοιπα εδάφη στο ΝΑΤΟ!

Το ίδιο σκέφτονται να κάνουν με την Ιεράπολη, που είναι ο επόμενος στόχος της Τουρκίας. Οι Κούρδοι πρέπει όχι μόνο να εγκαταλείψουν τους Αμερικάνους, που τους έχουν πουλήσει κανονικά, αλλά και να στραφούν εναντίον τους με κάθε τρόπο. Αλλιώς, θα την πάθουν όπως ακριβώς εμείς, θα μείνουν υποτελείς στους ισχυρούς και στους εκάστοτε επιστάτες τους. Άσχετα αν είναι Τούρκοι ή Κούρδοι - μαριονέτες της Δύσης. 

Οι ήρωες που αγωνίστηκαν στο Αφρίν θα αγωνιστούν και στα υπόλοιπα εδάφη, που έχουν βάλει στο μάτι οι Τούρκοι ιμπεριαλιστές. Ελπίζω αυτή τη φορά οι υπόλοιποι Κούρδοι να μην ακούσουν κακούς “συμμάχους”, να μην πιστέψουν καθάρματα, αλλά να κοιτάξουν το συμφέρον της πλειοψηφίας του Κουρδικού λαού, ώστε να πολεμήσουν περισσότεροι τους κατακτητές.

Η Τουρκία όπως κάθε ιμπεριαλιστικό κράτος όσο τρώει, δεν χορταίνει, αντίθετα μεγαλώνει η όρεξη της.
Η μάχη αυτή τέλειωσε. Αρχίζει σε λίγο η επόμενη. Η τελική θα σημάνει την Ελευθερία του Κουρδιστάν. 

14 Μαρτίου 2018

Αν γίνεις σαν τα ζώα, η πλήξη θα εξαφανιστεί .






Αν γίνεις σαν τα ζώα, η πλήξη θα εξαφανιστεί.
Αν κοιτάξεις τους ανθρώπους που ζουν σαν τα ζώα, θα δεις ότι δεν νιώθουν πλήξη. Τρώνε, πίνουν, ζευγαρώνουν και δεν βαριούνται ποτέ. Δεν είναι όμως ευαίσθητοι. Ζουν με τόση συνειδητότητα, όση χρειάζεται για την καθημερινή ρουτίνα της ζωής τους.
Θα δεις ότι οι διανοούμενοι, οι άνθρωποι που σκέφτονται πολύ, βαριούνται περισσότερο, ακριβώς επειδή σκέφτονται. Και επειδή σκέφτονται, μπορούν να δουν ότι κάτι είναι επανάληψη.
Η ζωή σου είναι επανάληψη. Κάθε πρωί, σηκώνεσαι με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που σηκώνεσαι σε όλη σου τη ζωή.
Παίρνεις το πρωινό σου με τον ίδιο σχεδόν τρόπο. Ύστερα πηγαίνεις στο γραφείο – το ίδιο γραφείο, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια δουλειά. Έπειτα έρχεσαι στο σπίτι, στην ίδια γυναίκα.
Αν βαριέσαι, είναι φυσικό. Σου είναι πολύ δύσκολο να δεις κάτι καινούργιο εδώ. Όλα μοιάζουν παλιά, γεμάτα σκόνη.
Η ίδια σύζυγος κάθε μέρα…Και αν σου πουν να κλείσεις τα μάτια σου και να θυμηθείς το πρόσωπο της γυναίκας σου, θα βρεις ότι είναι αδύνατον να το θυμηθείς. Θα έρθουν στο νου σου τα πρόσωπα πολλών άλλων γυναικών, ολόκληρης της γειτονιάς σου, της γυναίκας σου, όμως, όχι!
Η όλη σχέση έχει γίνει μια επανάληψη. Αγκαλιάζεις τη γυναίκα σου, τη φιλάς, μα αυτές είναι κενές χειρονομίες. Η λάμψη και η μεγαλοπρέπεια έχουν εξαφανιστεί εδώ και καιρό.
Ο γάμος έχει τελειώσει από τότε που τελείωσε το ταξίδι του μέλιτος. Από τότε απλώς προσποιείσαι. Πίσω από αυτήν την προσποίηση όμως, συσσωρεύεται βαθιά πλήξη.
Παρατήρησε τους ανθρώπους στο δρόμο και θα δεις πόσο πολύ βαριούνται. Όλοι βαριούνται, βαριούνται μέχρι θανάτου.
Κοίταξε τα πρόσωπά τους. Δεν υπάρχει καμία αύρα απόλαυσης.
Κοίταξε τα μάτια τους. Είναι καλυμμένα από σκόνη, χωρίς καμία ακτίνα εσωτερικής ευτυχίας. Πηγαίνουν από το σπίτι στο γραφείο κι από το γραφείο στο σπίτι και σιγά – σιγά ολόκληρη η ζωή τους γίνεται μια συνεχής επανάληψη, μια μηχανική ρουτίνα.
Και μια μέρα πεθαίνουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν χωρίς να έχουν ζήσει.
Λέγεται ότι ο Μπέρτραντ Ράσελ είπε: “Απ’ ότι θυμάμαι, δεν μπορώ να βρω παρά ελάχιστες στιγμές στη ζωή μου, που να ήμουν στ’ αλήθεια ζωντανός, σε έξαψη.”
Μπορείς να θυμηθείς εσύ, πόσες στιγμές στη ζωή σου ήσουν αληθινά ζωντανός, σε έξαψη; Σπάνια συμβαίνει. Ονειρεύεσαι εκείνες τις στιγμές, φαντάζεσαι εκείνες τις στιγμές, ελπίζεις για εκείνες τις στιγμές, μα δεν συμβαίνουν ποτέ.
Ακόμη κι αν συμβούν, αργά ή γρήγορα θα γίνουν επανάληψη. Όταν ερωτεύεσαι, νιώθεις ότι σου συμβαίνει ένα θαύμα. Σιγά – σιγά όμως, το θαύμα εξαφανίζεται και όλα γίνονται ρουτίνα.
Πλήξη είναι η επίγνωση της επανάληψης.
Επειδή τα ζώα δεν θυμούνται το παρελθόν, δεν μπορούν να νιώσουν πλήξη. Επειδή δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν, δεν έχουν αίσθηση της επανάληψης, οπότε δεν μπορούν να νιώσουν πλήξη.
Το βόδι τρώει το ίδιο χορτάρι κάθε μέρα, με την ίδια απόλαυση. Εσύ δεν μπορείς. Πώς μπορείς να τρως το ίδιο χορτάρι και να νιώθεις την ίδια απόλαυση; Θα μπουχτίσεις.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι προσπαθούν να αλλάξουν. Μετακομίζουν σε καινούριο σπίτι, αγοράζουν καινούριο αυτοκίνητο, χωρίζουν τον παλιό σύζυγο, βρίσκουν καινούριο εραστή, αργά ή γρήγορα όμως θα νιώσουν την επανάληψη και θα αρχίσουν να βαριούνται.
Το να αλλάζεις σπίτια, πόλεις, ανθρώπους, συντρόφους, δεν πρόκειται να σε οδηγήσει πουθενά. Και όποτε μια κοινωνία νιώθει μεγάλη πλήξη, οι άνθρωποι αρχίζουν να μετακινούνται από την μια πόλη στην άλλη, από την μια δουλειά στην άλλη, από τη μια σύζυγο στην άλλη, αλλά αργά ή γρήγορα αντιλαμβάνονται την ανοησία του πράγματος, γιατί το ίδιο πράγμα πρόκειται να συμβεί ξανά και ξανά με κάθε γυναίκα, με κάθε άντρα, με κάθε σπίτι, με κάθε αυτοκίνητο.
Τι να κάνεις λοιπόν;Να γίνεις περισσότερο συνειδητός. Το ζήτημα δεν είναι να αλλάξεις τις στάσεις, αλλά να μεταλλάξεις την ύπαρξή σου, να γίνεις περισσότερος συνειδητός.
Βαριέμαι
OSHO
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΕΜΠΕΛ

8 Μαρτίου 2018

Η παγκόσμια μέρα της καριόλας που τα ‘θελε ο κώλος της.

Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.
Αυτές είναι οι μόνιμες επωδοί «θαυμασμού» προς το ωραίο φύλο από παντελώς άγνωστα της σερνικά. Αυτά λούζεται κάθε γυναίκα που η εμφάνιση της φτουράει. Στο δρόμο, μέρα, νύχτα, ένας ανελέητα ισοπεδωτικός σεξιστικός πόλεμος.
Και ενώ οι gay κάναν περήφανες παρελάσεις, η ξανθιά δασκάλα πρέπει να ντρέπεται που είναι γυναίκα.  Και οι κακοποιημένες πρέπει να τη ρουφάν όλη την κακοποίηση στο σπίτι τους και να ντρέπονται που είναι θύματα.
Ενώ πύρινοι λόγοι εκτοξεύονται κατά του ρατσισμού, ο σεξισμός, η πιο οικουμενική μορφή ρατσισμού παραμένει στο απυρόβλητο από μεγάλα τμήματα της ένοχης κοινωνίας.
Πως θα ήταν δυνατόν να συμβαίνει το αντίθετο; Οι Έλληνες είναι σεξισταριά του κερατά.
Προέρχονται από κοινωνίες της προίκας, του εθίμου του ματωμένου σεντονιού της πρώτης νύχτας του γάμου, των αυστηρών ποινών κατά της γυναικείας μοιχείας, του συνοικεσίου που καταργούσε την ελεύθερη βούληση των γυναικών και μιας θρησκείας που θεωρούσε την Εύα πηγή της αμαρτίας και επέβαλε σεξουαλικό έλεγχο μέσω της προγαμιαίας αγαμίας.
Και αυτό δεν έχει αλλάξει δραματικά. Ο γάμος παραμένει σε πολλές περιπτώσεις μορφή θεσμοθετημένης δουλείας. Η γυναίκα παραμένει σε πολλές περιπτώσεις οικιακή δούλα και παιδομηχανή, αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταπίεσης,
Οι ροές πληθυσμών από μισογυνικές κουλτούρες δεν βοήθησαν και ούτε ποτέ θα βοηθήσουν στην αντίληψη της ισότητας των φύλων.

Ο σεξισμός και η κάθε μορφής βία απέναντι στις γυναίκες είναι διάχυτος στην ελληνική κοινωνία: στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο, παντού οι γυναίκες είναι θύματα ενός στην καλύτερη περίπτωση ψυχολογικού πολέμου ο οποίος συγκαλύπτει από μια σαδιστική και διεστραμμένη ομερτά.
Η χυδαιοποίση της θηλυκότητας βρίσκεται παντού και σχεδόν πουθενά η υπεράσπιση του αυτόβουλου της γυναικείας σεξουαλικότητας και προσωπικότητας, αν εξαιρέσουμε κάτι ΜΚΟ και κάτι κρατικές υπηρεσίας που υπάρχουν για το φαίνεσθε.
Ακόμη θυμάμαι με αηδία τον «κορυφαίο» μυρ-εικαστικό Τσόκλη να λέει στον τηλεοπτικό αέρα που ο βιασμός γίνεται λόγω της πρόκλησης του θύματος.
Όλοι τα ξέρουμε, πολλοί τα κάνουμε, λίγοι μιλούνε. Και η εγκληματική οργάνωση των σεξιστών παραμένει όχι μόνο ελεύθερη αλλά και προκλητική όπως πάντα. Περισσότερο από πάντα:
Η κρίση, μάλιστα, πάλι αυτή η αναθεματισμένη κρίση ανέβασε την κακοποίηση στα ύψη: 47% πάνω η κακοποίηση των γυναικών σε αυτή τη χώρα της ανάπτυξης.
Ο άντρας βλέπετε, ο άντρας ο σωστός, δεν έχει πλέον τα φράγκα για να ξενοπηδάει αντί λούσων, ούτε καν για να πηγαίνει στα κωλάδικα ή και στα μπουρδέλα.
Και ξεσπάει στη σύντροφο να της δείξει πόσο άντρας είναι λες και το υψωμένο χέρι είναι προέκταση του μαραζωμένου ανδρισμού του.
Παγκόσμια μέρα κατά της κακοποίησης σήμερα. Ένας λόγος παραπάνω για να φάνε περισσότερο ξύλο και βιασμό οι γυναίκες, μην τους μπουν και ιδέες.
Δεν είστε οι μόνες και είστε μόνες. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να γίνεται νέες Λυσιστράτες.Αφήστε τα αρχίδια άκληρα.
Στείρα όσο στείρα είναι η ψυχή τους.
Μην ξεγελάτε τον εαυτό σας: Δεν είναι αγάπη που δεν έχει τρόπος να εκφραστεί αυτό που σας κάνουν. Είναι μίσος. Πηχτό και μαύρο η κακοποίηση τους.
Μην τους δικαιώνετε με την καρτερικότητα σας. Δε θα αλλάξουν ποτέ.
Αντίθετα, θα κάνουν τα παιδιά σας σαν τα μούτρα τους.
Αποκλείστε τους. Απορρίψτε τους. Εγκαταλείψτε τους.
Και θα είστε μόνες. Απέναντι στις οικογένειες τους, στις γνωστές σας που θα έχουν κάτι πρόστυχο να πουν για τον αγώνα σας για την αξιοπρέπεια σας, στα αρχίδια της γειτονιάς που θα σας πουν πουτάνα. Έτσι κι αλλιώς, πουτάνα σας έλεγαν και πριν.
Όσο και να παλεύουν κάποιοι άντρες για να αλλάξει, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει αν οι γυναίκες, η πηγή της ζωής, δεν πάρουν τη ζωή τους στα χέρια της.
Τέτοια μέρα που είναι, εύχομαι μονάχα καλή δύναμη κα καλή τύχη σε όσες τουλάχιστον το επιδίωξαν.
Στους αρκετούς σεξιστές συμπολίτες μου, να σταθώ με «ευαισθησία» στο πρόβλημά τους που εξάγουν στα πιο αδύναμα μυϊκά θηλυκά και να τους πω πως όσο και αν δείρουν, ανίκανοι θα παραμείνουν. Αν όχι σωματικά, τότε σίγουρα πνευματικά.

agriazwa

posted by:Anthoula New York

6 Μαρτίου 2018

«Κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα..»


«Κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα..»Tη χρονιά που έκλεινα τα ενενήντα χρόνια μου θέλησα να κάνω δώρο στον εαυτό μου μια νύχτα τρελού έρωτα με μια έφηβη παρθένα. Θυμήθηκα τη Ρόζα Καμπάρκας, ιδιοκτήτρια ενός παράνομου οίκου ανοχής, η οποία συνήθως ειδοποιούσε τους καλούς πελάτες της όταν είχε κάποια άβγαλτη διαθέσιμη. Ποτέ δεν είχα υποκύψει σ' εκείνον ή σε κάποιον άλλο από τους πολλούς αισχρούς πειρασμούς της, αλλά αυτή δεν πίστευε στην αγνότητα των αρχών μου.

"Ακόμα και η ηθική είναι υπόθεση χρόνου", έλεγε μ' ένα μοχθηρό χαμόγελο, "θα το δεις".
Ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος αποφασίζει να γιορτάσει τα ενενηκοστά γενέθλιά του με μεγαλειώδη τρόπο, δίνοντας στον εαυτό του ένα δώρο που θα τον κάνει να αισθάνεται ότι είναι ακόμα ζωντανός, μία νεαρή παρθένα.
Όταν τη συναντά σε έναν οίκο ανοχής, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στο χείλος του θανάτου, όχι από γηρατειά αλλά από έρωτα.
Aυτό το συγκινητικό νέο μυθιστόρημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, γραμμένο με το απαράμιλλο στιλ ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του αιώνα μας, αποτελεί έναν ύμνο προς τον έρωτα. -"Με κοίταξε κατάματα, μέτρησε την αντίδραση μου σε αυτό που μόλις μου είχε διηγηθεί και μου είπε: "Γι' αυτό πήγαινε αμέσως να βρεις εκείνο το πλάσμα, ακόμα κι αν είναι αλήθεια αυτό που σου λέει η ζήλεια σου, όπως και να ΄ναι, γιατί αυτά που έζησες κανείς δε μπορεί να σου τα πάρει. Αλλά πρόσεξε, χωρίς γεροντικούς ρομαντισμούς. Ξύπνησε την, γάμησε την μέχρι τα αυτιά, μ' εκείνο το μουλαρίσιο πούτσο που σου χάρισε ο διάβολος για τη δειλία και τη τσιγκουνιά σου. Σοβαρά όμως", συνέχισε από καρδιάς, "κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα."
Η έμπνευση δεν προειδοποιεί.
-…είμαι άσχημος, συνεσταλμένος και παλιομοδίτης. Αλλά κατέληξα να προσποιούμαι εντελώς το αντίθετο, επειδή δεν ήθελα να είμαι έτσι.
-Ποτέ δεν είχα φανταστεί την ηλικία σαν ένα λεκέ από υγρασία που να δείχνει πόση ζωή απομένει ακόμα.
-…όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος, οι ψείρες που φωλιάζουν στα μαλλιά βγαίνουν τρομοκρατημένες στα μαξιλάρια ντροπιάζοντας την οικογένεια…
…μικρός φοβόμουν περισσότερο το δημόσιο εξευτελισμό παρά το θάνατο.
– είχα τόσο ευρεία αντίληψη για τη νεότητα, που ποτέ δεν μου φαινόταν πως ήταν πολύ αργά.
-Γαμώτο, σκέφτηκα, τί προδότης αυτό το κοκκίνισμα!
-…μια από τις χαρές των γηρατειών είναι η προκλητική στάση των νέων γυναικών που πιστεύουν πως είμαστε εκτός λειτουργίας
-Το θεωρώ αφύσικο ένας άντρας να συνεννοείται καλύτερα με το σκύλο του απ΄ότι με τη γυναίκα του…
–Μετά την καταιγίδα εξακολουθούσα να έχω την αίσθηση πως δεν ήμουν μόνος στο σπίτι.
-Δεν μετράει η ηλικία, αλλά τα χρόνια που νιώθει κανείς πως έχει.
-…αυτοί που δεν τραγουδούν, δεν μπορούν ούτε καν να φανταστούν τι ευτυχία είναι να τραγουδάς.
-Της αρέσει να τα δοκιμάζει όλα, από περιέργεια, αλλά θα μετανιώσει αν δεν προσανατολίζεται με την καρδιά της.
-Χάρη σε αυτή αντιμετώπισα για πρώτη φορά τη φυσική μου ύπαρξη.
–Το σπίτι αναγεννιόταν μέσα από τις στάχτες του κι εγώ έπλεα στον έρωτα της Ντελγαδίνα με μια ένταση και μια ευτυχία που ποτέ δεν είχα γνωρίσει στην προηγούμενη ζωή μου.
-…η ακατανίκητη δύναμη που κάνει την Γη να γυρίζει δεν είναι οι ευτυχισμένοι έρωτες, αλλά όσοι συναντούν εμπόδια.
-Ανακάλυψα ότι δεν είμαι πειθαρχημένος εκ πεποιθήσεως, αλλά από αντίδραση στην αμεριμνησία μου.
-Μην παρεξηγείτε: οι ακίνδυνοι τρελούτσικοι είναι πάντα πρωτοπόροι
-Το δωμάτιο απέμενε τότε τόσο άδειο όσο ήταν αρχικά για τους θλιβερούς έρωτες των περιστασιακών πελατών.
-Είναι αδύνατο να μην καταλήξει κανείς να γίνει όπως οι άλλοι πιστεύουν πως είναι.
- ...κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα."
-…χιλιάδες άντρες που πέρασαν από το κρεββάτι μου και θα έδινα και την ψυχή μου ακόμα για να είχα μείνει έστω με τον χειρότερο.
– Άρχισα να κλαίω εύκολα. Οποιοδήποτε συναίσθημα είχε να κάνει με τρυφερότητα μου προκαλούσε έναν κόμπο στο λαιμό που δεν κατάφερνα πάντα να ελέγχω και σκέφτηκα να παραιτηθώ…για τον πόνο να τη φαντάζομαι χωρίς εμένα στην υπόλοιπη ζωή της.
-…δεν είναι κάτι που περνάει σαν το ορμητικό ποτάμι του Ηράκλειτου, αλλά μια μοναδική ευκαιρία να γυρίσουμε πάνω στη σχάρα και να συνεχίσουμε να ψηνόμαστε από την άλλη πλευρά για άλλα πενήντα χρόνια.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» του Gabriel Garcia Marquez
searching the meaning of life

25 Φεβρουαρίου 2018

.«Εις την γόησσαν νήσον εν έτει 1895»


Κάθε τόπος – ελληνικός  Ή ξένος – έχει τους διασώστες του.
Επόμενο λοιπόν η ηχηρή Μύκονος να έχει προκαλέσει ένα μέγιστο ενδιαφέρον για τον ακαταπόνητο διασώστη της, τον ποιητή και πεζογράφο Παναγιώτη Κουσαθανά που φτάνει με τις έρευνές του στο, για άλλους λόγους, παγκοσμίως γνωστό νησί, ως το απώτατο βάθος της ιστορημένης του ζωής.


Ευλογημένη σύμπτωση η ανακάλυψη μιας παλιάς φωτογραφίας του περίβλεπτου νησιού της Μύκονος (1895), πιθανόν από γάλλο αρχαιολόγο της Δήλου, όπου εικονίζεται η Σκάρπα ή Κάστρο, γνωστό στην τουριστική ιδιόλεκτο ως «Little Venice», και μαζί ενός συνομήλικου κειμένου σπάνιας λογοτεχνικής ευμορφιάς με παπαδιαμαντικές αποχρώσεις και ροϊδικούς απόηχους, ίσως η λυρικότερη, η νοσταλγικότερη ωδή, για το ευλογημένο - καταραμένο κατ' άλλους -, τυχερό-άτυχο κυκλαδίτικο νησί. Πρόκειται για το «Εις την νήσον» του μυκονιάτη δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπυρίδωνα Παγανέλη (1852-1933), που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εστία το 1896 και σύντομα θα εκδοθεί σε κομψό τομίδιο από την Ινδικτο.
Την πατρότητα των πρώτων φωτογραφιών της Μυκόνου (1885-1890) κατέχει ο νεαρός Νικηφόρος, γυιος του καραβοκύρη Λαμπριανού Αμπανόπουλου (1824-1883), σωτήρα των αναξιοπαθούντων πληβείων, που το γαίμα τους είχαν ρουφήξει οι βδέλλες των τοκογλύφων αρχόντων του τόπου. Στα 1902, ο αρχαιολόγος Δημήτριος Σταυρόπουλλος (1872-1919), ο «κύριος έφορας» με τα επτά «αρχαία» παιδιά (Εσπερο, Ιωνα, Φοίβο, Νικία, Σαπφώ, Λητώ και Περικλή), τεχνούργησε ένα λεύκωμα για τη «φίλη πατρίδα», όπου είχαν κιόλας προδρομικά ξεκινήσει οι «προοδευτικές» αλλαγές, καθ' όσον η «γόησσα νήσος», η φιλό-ξενη, ανέκαθεν πρωτοπορούσε και συνεχώς εσκανδάλιζε. Σήμερα, με την απόσταση επτά δεκαετιών από το συστηματικό ξεκίνημα του τουριστικού ρεύματος, το τίμημα της ιδιαιτερότητας και της «επιτυχίας» του νησιού αποδείχνεται δυσβάστακτο: η μουσική της αρχιτεκτονικής και της φύσης του, καθώς και η ανθρωπογενής, πολυποίκιλη, αλλά πάντα μετρημένη αρμονία του διασαλεύτηκαν από την αλλοσούσουμη κι ασήκωτη για τα ούφια του τουριστική μάζα. Η καθημερινή αποδόμηση, η άπληστη αποψίλωσή του γίνονται οσημέραι εμφανέστερες, καθώς θηριώδη χρηματικά ποσά διακυβεύονται στο όνομά του. Η αγνωμοσύνη, η αστοργία, η ωμότητα ορισμένων επήλυδων και γηγενών προς τον απλόδωρο, τον μπερκετιλή τόπο είναι τόσο αχαρακτήριστες, που διαφαίνεται ότι είναι ζήτημα ολίγου πλέον χρόνου να επισυμβεί το «μοιραίον». Η Μύκονος έπρεπε να προστατευθεί σαν ζοβαέρι, αντ' αυτού αφέθηκε αβοήθητη στην υβριστική αχορταγιά και τη ματαιοδοξία του κάθε ηλίθιου σκατά, «αρετές» που όσο πίνεις από το θαλασσινό νερό τους, όλο και θεριεύει η δίψα εντός σου, κι άντε να ξεδιψάσεις μετά. Τι κι αν οι θεοί τελικώς «βροντάουσιν επί τας κεφαλάς των αχαρίστων»; Την τετελεσμένη καταστροφή, που μεγάλο μερίδιό της δικαίως χρεώνονται οι ντόπιοι κι οι καντζιλιέρηδές τους, τίποτε δεν την αλλάζει. Σημειώνω εδώ κάποιες καίριες επισημάνσεις για την εν λόγω φωτογραφία κι ο επαρκής θεατής της ας κάνει τις εδικές του «στοχαστικές προσαρμογές», ας απορήσει, κλάψει ή χαρεί - καθαείς κατά το έχει και το σεντεμεντέ του:
Στο βάθος, λάμπει ατσαλάκωτη η δαντέλα των κορυφογραμμών, που τόσο λίγο τη σεβάστηκε η εποχή μας. Χαμηλά, τ' αλίπληκτα Ταμπάκικα σύρριζα στη θάλασσα, που ξεπλένει ρυπαρότητες, αμαρτίες κι είναι το ρεμέντιο για τη θεραπεία σώματος και ψυχής. Ζερβά, στη βορειοδυτική άκρη του Κάστρου επιπλέουν τα ερείπια του Καστριανού Μύλου και στα θεμέλια του Λαογραφικού Μουσείου ο δυναμικός άμα τε και ρομαντικός Βασίλης Κυριαζόπουλος θα ανακαλύψει αργότερα σαν σε παραμύθι το «Πηγάδι του Μερμελέχα», του μυκονιάτη πειρατή, που όταν παροπλίστηκε στα 1830, γίνηκε πρώτα φούρναρης κι ύστερα «μόρτης», μαθές αθάνατος-θνητός νεκροθάφτης του νησιού.
Από τις στέγες και τα καμαριά των σπιτιών εξέχουν οι τρεις ψηλότερες κορυφές της Χώρας: Ζερβά, η άσπρη περιστερά της Παραπορτιανής, όπου σε περίκλειστους καιρούς «κουτών συσχετισμών» έβρισκε υπό τις φτερούγες της καταφύγιο ο βιαστικός, κυνηγημένος έρως. Στο κέντρο, διακρίνονται τα δυτικά νώτα της Αγίας Μονής, που ο λόφος της αλόγιστα κατεδαφίστηκε το 1901. Η αιτία; Οι προνοητικοί ισχυρίζονταν ότι τα ερείπιά της ήταν κίνδυνος-θάνατος για τους διαβάτες και οι πονηρολοημένοι πίστευαν πως στο θεμέλιό της θα έβρισκαν εξάπαντος τα θαμμένα κιούπια με τα φλουριά των αρχόντων και των δεσποτάδων, προτού ξαναγυρίσουν βουρβούλακες να τα διεκδικήσουν για τις ανάγκες του Κάτω Κόσμου. Ωστόσο, ο χρόνος έδειξε ότι η χρυσή μονέδα για τη Μύκονο δεν ήταν άλλη από την εμπορεύσιμη, την εξαιρετικά κερδοφόρα κυρα-Ομορφιά της, που βγήκε στο σφυρί, κατακυρώθηκε κι έκτοτε ροκανίζεται ανηλεώς κι ακαταπαύστως. Κι όμως, ένα μέρος της - ω του θαύματος! - παραμένει αδαπάνητο - ώς πότε;
Δεξιά, ο επιβλητικός τρούλος του Αϊ-Γιάννη της Μπαρκιάς ή του Σχωρεμένου, μια από τις διασωθείσες εκκλησίες από τον βίαιο άνεμο του απειρόκαλου, χυδαίου νεοπλουτισμού λαϊκών και ιερωμένων. Καβάλα στο κύμα αρμενίζουν τα καραβοκύρικα σπίτια με τα μπουντιά, τους κάπασους, τα πειρατικά κρησφύγετα και τους κρυψώνες της άνομης λείας. Σ' ένα από αυτά ο Καραγάτσης συντόνισε τους ερωτικούς σφυγμούς κι αναστεναγμούς της Μεγάλης Χίμαιρας με το λίκνισμα και τους βρυχηθμούς των κυμάτων, ανατολικότερα ο Αντρέας Καραντώνης καμάρωσε από το παραθυράκι τού πουνέντε ανάσκελη τη φάλαινα του Νησιού του Μπάου να λιάζεται παραδομένη στον ήλιο, πιο νοτινά έζησε κι απόθανε ο περίφημος αόμματος «Συγκολλητής» των αγγείων του «Βόθρου Καθάρσεως» της Ρήνειας, Γιώρης Πολυκανδριώτης (1874-1965), σταβέντο μεριά πάνω από το κύμα είναι θαμμένος ο Μερμελέχας (1791-1854), παραδίπλα είχε το εργαστήρι του ο «ελάχιστος εκ Μικώνου» αγιογράφος Χριστόδουλος Καλέργης (1670-1747), καρσί  στα νώτα της Δημαρχίας, που ήταν κάποτε το παλάτι του Ρώσου Κόντε, το Σχολειό του Μαύρου όπου επί έναν αιώνα μάθαιναν γράμματα τα Μυκονιατόπουλα, ο Παγανέλης, ο Σβορώνος, ο Κονσολόπουλος, ο Μορφινός, ο Πανάγος, η Μέλπω…
Σπίτια και κατώγια έχουν αλλάξει το φυσικό τους, γίνανε μπουτίκες, μπαρ, χρυσοχοεία, εστιατόρια, όλα του συβαριτισμού, όλα της ματαιοδοξίας και της Υψηλής Κλανιάς. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, στην εποχή της απατηλής παγκοσμιοποίησης που παλιά την έλεγαν «κοσμοπολιτισμό», κάθε δειλινό βγάζουν φως και «φωτιά τα παραθύρια της Αλευκάντρας»! Αναμείξ κι αδιακρίτως τουριστικά σουβενίρ και τραυματισμένες μνήμες - ένα κουβάρι. «Θέλει ο ξένος να πάρει την καρέκλα σου οπού κάθεσαι; εξάπαντος θα τήνε πάρει, έχει, έχει πράμα μπόλικο, κι όλα, όλα πουλιούνται, όλα, όλα» - η απεγνωσμένη κραυγή της Μέλπως (1965) για την προσοδαρμένη, την τρυπωμένη ψυχή του νησιού αντηχεί ακόμη. Στο κενό! 
Ιδού, τέλος, προς απάλυνση και παραμυθία ένα μικρό δείγμα της μελίρρυτης γραφής του Παγανέλη, που μολογά όσα δεν χώρεσαν στα δικά μου παραλαλήματα:
«Εάν η ευτυχία ηδύνατο να δοθή εις τον άνθρωπον, βεβαίως θα ήμην ευτυχής εν τω ησύχω βίω, όν διήλθον εις την νήσον. Είχον λησμονήσει και λησμονηθεί. Το αφρίζον κύμα όπερ υπό αενάου ανέμου κεντριζόμενον ερρόχθει αδιαλείπτως εις τας παραλίας και τους βράχους με είχε παντελώς απομονώσει από του κόσμου. Διετέλουν εις είδός τι ευτυχούς αναισθησίας, και μόνον η θάλασσα, οι αιγιαλοί, αι μικραί χαράδραι, οι πετρώδεις λοφίσκοι και βουνοί, ο φωτεινός ουρανός, το διάστερον στερέωμα, η φύσις μόνη με απησχόλει, εν τη ευφροσύνω θέα και τω ύψει της απολαύσεώς της. Ξένος προς τον κόσμον, αλλότριος εις πάσαν μέριμναν, εν πλήρει ηθική επαρκεία διατελών, ήνοιγον ακορέστως τους πνεύμονάς μου εις την πνοήν του δροσερού πνεύματος, και ανέπνεον, ανέπνεον απλήστως. Υπερθεν λαμπρώς ηκτινοβόλει ο ήλιος· έμπροσθεν κυανή εσαλεύετο η υγρά των θαλασσών έκτασις, και πέριξ γελόεσσα η φύσις, εξέχεε παρά πάσαν την ξηρότητα αυτής, βαθύ και γλυκύ θέλγητρον ούτινος την δύναμιν και το μυστήριον αδυνατώ να ερμηνεύσω. Πριν λυθώσι τα ύστατα της αμφιλύκης χρώματα εις την δύσιν, αραιώς εκράτει έτι βαθύ αλουργίδος χρώμα. Και τότε αισθανόμενος αλισκομένην την ψυχήν μου υπό ηπίας μελαγχολίας, ουδέν εχούσης το άγριον, προσανέβαινον την οδόν καθ' ην ώρα τα φώτα κατεσπείροντο εις την πόλιν. Πόσον ήτο ωραίον! Αναφθείς ήδη, εφαίνετο ο περιστροφικός της Σύρου φανός, και εις τον βορράν, από του βράχου του Αρμενιστή, εξεχέετο φωτεινόν κύμα καταχεόμενον αδρώς από του φερωνύμου φάρου της νήσου. Ο μικρός ερυθρός φανός της προκυμαίας έρριπτε και αυτός το ασθενές φως του. Εκτρέφων τας απροσδιορίστους ψυχικάς αλγηδόνας μου, εχώρουν πάντοτε προς την πόλιν. Η νυξ είχε φιμώσει τους ανέμους, και οι άνεμοι φιμωθέντες είχον φιμώσει τα κύματα. Γαλήνη ηπλούτο εις την γοητευτικήν εικόνα της εσπέρας. Εάν ήτο δυνατόν, μεταπηδώσα από της φύσεως η γαλήνη εκείνη να εισήρχετο και εις την ψυχήν όλων εκείνων, οίτινες την στερούνται, και την ζητούσι πανταχού χωρίς ουδαμού να την ευρίσκωσι!…».

PS Zoo : Η Ανισορροπία και μη ήπια ανάπτυξη γεννάει τέρατα.

24 Ιανουαρίου 2018

Η Κρίση των Γαϊδάρων της Μυκόνου.

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά. 
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη. Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους. Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι … 500 ευρώ!! Και αποχώρησε. 
Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα. Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα. 
Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα. Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. 
Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους. Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο. 
Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως … ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου… 
Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση. Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαϊδάρους!!... 
Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών… 
Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι. Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να … ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων. 
Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν … με τον ιδρώτα τους. 
Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής. Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ? 

 ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» … των γαιδάρων.
Xeimaros

Ps:Ηθικό Δίδαγμα 
δεν ξεπουλάμε Γαϊδάρους, παραγκεριές, ήθη και έθιμα, και τις τοπικές παραδόσεις,φτάσαμε να ξεπουλάμε τα πατρογονικά μας σε Eλβετούς... ντροπή μας.Αν πάλι κάποιοι δεν αντέχουν αυτόν τον τόπο, την Μυκονιάτικη ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα και τα σύμβολά του, γιατί δεν πάνε να ζήσουν κάπου αλλού;Γιατί εδώ που έχουμε φτάσει να ξεπουλήσουμε το Νησί μας στο τέλος θα καταντήσουμε οι Μυκονιάτες από Καπεταναίοι, κωπηλάτες της γαλέρας !!! Τα αποτελέσματα της εκποίησης του τόπου μας και της αξιοπρέπειάς μας είναι ήδη εμφανή και φρικαλέα.

Posted By: Kολυμπηθρόξυλοs
ΡΡούνι-Ρούνι, το ύπουλο, κακό γουρούνι. ούνι-Ρούνι, το ύπουλο, κακό γουρούνι. 

8 Ιανουαρίου 2018

η Πατρίδα -αισίως- ψυχορραγεί …

Το πολιτικό κατεστημένο της χώρας αλωνίζει...
Δεξιοί ψηφοφόροι απογοητευμένοι ψάχνουν τη τιμωρία τους ανάμεσα στο αποκρουστικό πρόσωπο του ναζισμού και στη μυρουδιά της καμένης σάρκας ενός Διστόμου…
Κι αν ενοχλεί η μυρουδιά, υπάρχει και το γκέτο του Κολωνακίου…
Εκεί, που δεν μυρίζει τίποτα εκτός από φτηνό πατσουλί…
Τα πολιτικά «ρετάλια» συνθέτουν πίνακες ζωγραφικής…
Κεντρώοι ψηφοφόροι άστεγοι για χρόνια περιφέρουν το σαρκίο τους ανάμεσα στην εθνικοφροσύνη του παρελθόντος και την σοσιαλιστική ξευτίλα της παρούσας κονόμας…
Με τις πόρτες του παρελθόντος πάντα ανοιχτές σε imitation αγωνιστές …
Τα πολιτικά σκουπίδια παραμένουν στους κάδους…
Σοσιαλιστές ψηφοφόροι ταπεινωμένοι κρύβουν τη ντροπή τους κάτω από μια κουκούλα απροσδιορίστου χρώματος και στοιβάζονται με παλάμες ανοιχτές έξω από δεξιά και σοσιαλιστικά γραφεία για μια έσχατη βοήθεια η και μίζα…
Κι αν η μέρα δεν βγει καλή και η βοήθεια δεν φτάνει ε… υπάρχει και η Κουμουνδούρου… εκεί …που "πίσω απ’ τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης"…
Τα λάβαρα μιας χώρας στέκουν μεσίστια και κουρελιασμένα…
Οι πολιτικοί «επαναστάτες» ψάχνουν νέα μανιφέστα… η και μεταγραφή…
Κομμουνιστές ψηφοφόροι έκπληκτοι και ευνουχισμένοι αναπολώντας περασμένα μεγαλεία και «διηγώντας τα να κλαις» προσεύχονται κάτω από παλιές εικόνες ισχυρών ανδρών για ένα σύγχρονο «Μεσσία» που λίγο θα τους μοιάζει… απ’ τα παλιά…
Οι «σωτήρες» ξεπηδούν απ’ τις οθόνες καταβάλλοντας το ελάχιστο αντίτιμο διαφημιστικής προβολής...
Ο Εφιάλτης ενός κακού χρόνιου ονείρου μας σε ροζ συννεφάκι...
Με "φρέσκο" όνομα και φάτσα…
Με "φρέσκια" (αναπαλαιωμένη) ιδέα…
Με "φρέσκο" ήθος και σκοτεινό μέλλον κι ας είναι και Μακεδών...
........................ η Πατρίδα -αισίως- ψυχορραγεί …....................
[Χ Καφετζόπουλος]

4 Ιανουαρίου 2018

Πίνοντας τσίπουρο στον Πειραιά...


Οι γιορτές περάσανε, το ξέρω. Πρέπει να ξαναβάλουμε τα κεφάλια μέσα και να ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας. Κι αυτό το ξέρω. Μόνο που λέω να το τραβήξω λίγο ακόμη, ως την Δευτέρα. Μιας κι εφέτος τα Φώτα πέφτουν Σάββατο, ας φέρουμε την αργία μια μέρα μπροστά, οπότε σήμερα γίνεται ημιαργία. Και μιας κι η μέρα μίσασε ήδη, λέω να τα παρατήσουμε και να κατηφορίσουμε κατά τον Πειραιά, να τα πούμε λίγο και να πιούμε και κανένα τσίπουρο. Βέβαια, άμα μπλέξετε με κάποιον στα χρόνια μου, τι άλλο περιμένετε να ακούσετε παρά ιστορίες από τα παλιά. Και προπολεμικές, μη σας πω. Τέλος πάντων, ας καθήσουμε κάπου στην ακτή Τζελέπη, να χαζεύουμε και τα βαπόρια καθώς θα πίνουμε τα ηδύποτά μας και θα δούμε πού θα φτάσει η κουβέντα...

Πριν τον πόλεμο, ο Πειραιάς ήταν ο παράδεισος των χασισοποτών. Το κυνήγι που είχαν εξαπολύσει κατά των ναρκωτικών η αστυνομία και η χωροφυλακή, τόσο εδώ όσο και στην Αθήνα, δεν άφηνε τους χασισοπότες σε χλωρό κλαρί. Ειδικά μετά τον μεταξικό νόμο "προς καταστολήν του παρανόμου εμπορίου των ναρκωτικών φαρμάκων" του 1937, το κυνηγητό έγινε ανελέητο και οι χρηματικές ποινές έγιναν εξοντωτικές. Όμως, τούτη εδώ η περιοχή, από Δραπετσώνα μέχρι Καστέλλα, ήταν γεμάτη με κρυφές σπηλιές, απόκρημνα ρέματα και δυσπρόσιτες ακτές, όπου οι χασισοπότες έκρυβαν το μαυράκι και τους λουλάδες τους και πήγαιναν κρυφά για να φουμάρουν.

Πειραιάς, Λεύκα (κάτω από τα Μανιάτικα), διασταύρωση Παλαμηδίου και Αίνου. Στο Νο 8 της Αίνου (βέλος)
άνοιξε ο Μπάτης το 1920 χοροδιδασκαλείο, το "Κάρμεν". Απέναντι ήταν το σπίτι του Μιχάλη Γενίτσαρη.

Μια τέτοια ιστορία διηγείται ο Γιώργος Μπάτης σε ένα γνωστό τραγούδι του: "Ζούλα σε μια βάρκα μπήκα, στην σπηλιά του δράκου βγήκα". Η σπηλιά του δράκου βρισκόταν κάπου εκεί απέναντι, δεξιά, στις ακτές της Δραπετσώνας και δεν ξέρω αν σ' αυτήν οφείλεται το ότι προπολεμικά οι ρεμπέτες αποκαλούσαν τον Πειραιά "Πόρτο Δράκο". Σ' αυτή την σπηλιά, λοιπόν, ο Μπάτης και η παρέα του κρύβανε το χασίσι τους και τα συμπράγκαλά τους. Κι όποτε τους θυμιόταν, κατεβαίνανε στον μώλο, εδώ που καθόμαστε από κάτω να πούμε, παίρνανε μια βάρκα και πηγαίνανε να μαστουρώσουν με την ησυχία τους, αφήνοντας τους μπασκίνες που παρακολουθούσαν να πιστεύουν ότι πάνε απλώς μια βαρκάδα. Και τι παρέα, ε! Τρεις νοματαίοι άλφα-άλφα. Ο ένας είπαμε ήταν ο Μπάτης. Ο άλλος ήταν ο Στράτος Παγιουμτζής, ο οποίος τραγούδησε και το τραγούδι που αναφέραμε. Κι ο τρίτος ήταν ο αδικοχαμένος Ανέστης Δελιάς, ο Ανέστος ή Ανεστάκι, που άκουγε και στο παρανόμι "Αρτέμης".

Λίγο παρακεί από την σπηλιά του δράκου, ήταν μια άλλη σπηλιά, που την αναφέρει ο Βαμβακάρης στην αυτοβιογραφία του, η σπηλιά του Κουλού. Αυτή η σπηλιά βρισκόταν σε μια ακτή όπου απαγορευόταν η πρόσβαση, επειδή για κάποιον λόγο σ' εκείνα τα νερά μαζεύονταν σκυλόψαρα και σμέρνες. Οι ντόπιοι είχαν ονομάσει την ακτή "Απαγορεύεται". Όπως λέει ο Μάρκος, "από τότες το μέρος αυτό το λέγανε Απαγορεύεται διότι εκεί πέρα φάγανε τα σκυλόψαρα δυο τρεις ανθρώπους".


Εκείνη την εποχή, στην αγορά του Πειραιά, κάπου πιο πέρα από εδώ που καθόμαστε, είχε πάγκο ένας από τους πιο ονομαστούς νταήδες της πόλης, ο Νίκος ο Τρελάκιας. Δηλαδή, Μάθεσης λεγόταν ο άνθρωπος αλλά λίγοι τον ήξεραν έτσι. Ο Τρελάκιας σκάρωνε και κάτι στιχάκια, χάρη στα οποία γνωρίστηκε με κάποιους ρεμπέτες, όπως ο Μπάτης και ο Μάρκος. Μάλιστα, κάποτε παρεξηγήθηκε με τον Μάρκο και του έρριξε μια πηρουνιά στον λαιμό. Τέλος πάντων, ένα βράδυ έσωσε και βρέθηκε ο Τρελάκιας σε έναν τεκέ της Φρεαττύδας, όπου βρισκόταν ένας άλλος νταής, ένας μαχαιροβγάλτης για τον οποίο λέγανε ότι τράβαγε μαχαίρι για ψύλλου πήδημα, ο Κώστας ο Στρίγγλας. Κουβέντα την κουβέντα, δεν άργησε να γίνει παρεξήγηση και να βγουν οι κάμες αλλά μπήκαν στην μέση οι πιο ψύχραιμοι και το κακό αποσοβήθηκε.

Έλα, όμως, που ο Στρίγγλας δεν μπορούσε να χωνέψει την προσβολή. Να του πουλήσει ο άλλος νταηλίκι αυτουνού, που τον έτρεμαν ως και τα ντουβάρια της Φρεαττύδας; Την άλλη μέρα, λοιπόν, παίρνει ένα ξαδερφάκι του, καλό μούτρο κι εκείνος, πάνε στην αγορά και στα μουλωχτά την πέφτουν στον Τρελάκια. Ο ξάδερφος κρατάει από πίσω κι ο Στρίγγλας ρίχνει δυο μαχαιριές. Μόνο που ο Τρελάκιας άντεξε και, μόλις τον άφησαν, τράβηξε ένα πιστόλι κι έρριξε τέσσερις στον Στρίγγλα, που ξάπλωσε τ' ανάσκελα και δεν ματαγύρισε μπρούμητα.

Φυσικά, έτρεξε η αστυνομία, έπιασε τον φονιά και τον έκλεισε στην μπουζού. Όμως ο Τρελάκιας δεν έμεινε πολύ μέσα μιας και εκτιμήθηκε ότι βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα. Τί έκανε όταν βγήκε; Το λέει ο ίδιος: "Μεγάλη Παρασκευή πήγα στον τάφο του Στρίγγλα, μαστούριασα και μετά τον έχεσα. Γιατί τό ΄χαμε πει ότι όποιος καθαρίσει από τους δυο θα πάει να χέσει στον τάφο του αλλουνού. Και έτσι έκανα".

Οι νταήδες Νίκος "Τρελάκιας" Μάθεσης και Μαρίνος "Μουστάκιας" Βογιατζής με καφέ και ναργιλέ στο χέρι.

Είπαμε πολλά και πέρασε η ώρα. Καιρός να πηγαίνουμε. Καθώς βαδίζουμε προς τον σταθμό, το βλέμμα πέφτει απέναντι, κάπου εκεί που βρίσκονταν τα αρχαία τείχη του Πειραιά. Λίγο πιο πάνω βρίσκεται η Κοπή και παραδίπλα, στα σύνορα του Πειραιά με την Δραπετσώνα, μια γειτονιά που παλιά την έλεγαν Βούρλα. Ουσιαστικά, τα Βούρλα ήταν ένα μεγάλο μπορντέλο που έφτιαξε ο Δήμος και το φύλαγε η αστυνομία, μόνο και μόνο για να μαζέψει σε ένα μέρος τα μικρά μπορντέλα που βρίσκονταν διάσπαρτα στην πόλη.

Στα Βούρλα, λοιπόν, λειτουργούσαν και "υβριδικά" μπορντέλα. Στην φάτσα ήσαν τεκέδες. τεκέδες κανονικοί, που καθόσουν κι έκανες τις τζούρες σου. Κι όταν μαστούρωνες, αν είχες κέφι, πήγαινες στο πίσω μέρος του μαγαζιού μέσω ενός διαδρόμου που είχε παραθυράκια στο ύψος της μέσης. Χτύπαγες με το δάχτυλο ένα παραθυράκι, εκείνο άνοιγε, έβγαινε ένα κουπάκι, έρριχνες μέσα στο κουπάκι ένα τάλληρο και αμέσως μετά κάποια κοπέλλα φερμάριζε τα πισινά της στο άνοιγμα. Έκανες την δουλειά σου κι έφευγες, κρατώντας κι εσύ την ανωνυμία σου και η κοπέλλα την δική της.

Καθώς φτάνουμε στον σταθμό, προλαβαίνουμε να προσθέσουμε μια πινελλιά ακόμη. Τα Βούρλα ήσαν περιφραγμένα με ψηλό μαντρότοιχο κι έμοιαζαν με φυλακή. Τον καιρό της κατοχής μετατράπηκαν σε κανονική φυλακή, η οποία λειτούργησε ως τα χρόνια της χούντας, οπότε και κατεδαφίστηκε. Από εκείνη την φυλακή, το 1955 απέδρασαν 27 κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, οργανώνοτας μια από τις εντυπωσιακότερες αποδράσεις στην παγκόσμια ιστορία. Ίσως κάποια άλλη φορά πούμε κάτι και γι' αυτή...
http://teddygr.blogspot.gr/