21 Ιουλίου 2016

Φαρισαίοι υποκριτές, παντού !



Δεν ξέρω πόσοι το παρατήρησαν, αλλά εν μέσω καλοκαιρινής ραστώνης αποφάσισε το Συμβούλιο της Επικρατείας ότι τα μετρητά και τα τιμαλφή των Ελλήνων δικαστών που φυλάσσονται σε θυρίδες, δεν χρειάζεται να δηλώνονται στο «πόθεν έσχες»  –και βέβαια μόνο για το «έσχες» μιλάμε, αφού για το «πόθεν» ούτε λόγος, όπως έχει αποδειχθεί περίτρανα και με τη φαιδρή εφαρμογή του μέτρου στην πολιτική τάξη της χώρας.  

Έτσι, για τους δικαστικούς μας λειτουργούς –ο Θεός να τους κάνει λειτουργούς, έτσι που έχει κορυφωθεί η δυσπιστία στον ξεπεσμένο αυτό θεσμό, πέρα βρέχει. 

Καλό πάντως είναι να θυμόμαστε, ότι το δικαστήριο δεν έκανε του κεφαλιού του, αλλά εφάρμοσε τον νόμο που ψήφισαν οι άλλοι της νομοθετικής εξουσίας, έστω και τραβηγμένο από τα μαλλιά. 

Το θέμα μας όμως τώρα, δεν είναι η διαπλοκή των εξουσιών. Το θέμα μας τώρα, είναι ότι οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, ως τέτοιοι,  αντί για να κρίνουν αντισυνταγματικό τον νόμο που επιτρέπει στους Έλληνες να κρύβουν πλούτο σε θυρίδες,  χωρίς να έχουν την υποχρέωση να δηλώνουν την αξία του και την πηγή προέλευσης του, αντίθετα εκμεταλλεύονται την εν λόγω διάταξη και κρύβονται πίσω από αυτήν. 

Μάλιστα, κρύβονται! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πει κανείς, αφού καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται. Κρύβονται, λοιπόν, γιατί κάποιοι ανάμεσά τους δεν είναι καθαροί. Η ευθύνη και το όνειδος γι’ αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση, βαραίνει ολόκληρο το δικαστικό σώμα που ανέχεται αυτήν την κατάφωρη αδικία εις βάρος των υποζυγίων που πληρώνουν τους φόρους τους, την ώρα που άλλοι δεν τους πληρώνουν. 

Δεν αφορά λοιπόν, κατά πρώτο λόγο,  αυτός ο έλεγχος μόνο τους δικαστικούς, αλλά όλους τους κατόχους κτημάτων, θυρίδων, και τραπεζικών λογαριασμών, έστω και εκκενωμένων. Τα στοιχεία είναι ανεξίτηλα σημειωμένα στα κιτάπια των πτωχών μας και ξεπουλημένων τραπεζών.    

Κατά δεύτερο λόγο όμως, έστω κι αν δεν είναι η πλειοψηφία των μελών του δικαστικού σώματος ύποπτη, έστω κι αν δεν είναι όλοι τους υπόλογοι για χρηματισμό, τα ερωτηματικά της κοινωνίας μας δεν λείπουν. Ο τρόπος που έχει χειριστεί η ελληνική δικαιοσύνη πολύκροτες υποθέσεις τα τελευταία χρόνια, κρυμμένη πίσω από το γράμμα του νόμου και την πληθώρα φωτογραφικών χαριστικών νομοθετημάτων, δημιουργεί την κοινωνική ανάγκη για τον έλεγχο μιας κατάστασης, που έχει γίνει πλέον, ανεξέλεγκτη.

Οι δικαστές, που έχουμε αποφασίσει να τους αποκαλούμε λειτουργούς, έστω κι αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, φέρουν αυτοβούλως την υποχρέωση να είναι παραδείγματα προς μίμηση για την κοινωνία.

Αν πάμε λίγο πιο πίσω στον χρόνο, θα θυμηθούμε εκείνον τον εισαγγελέα που λιθοβολήθηκε επειδή ερωτεύτηκε μια τρανσέξουαλ πόρνη. Ο Ρασούλης το έκανε και τραγουδάκι εκείνο το επεισόδιο. Κανείς εισαγγελέας, όμως, ποτέ δεν λιθοβολήθηκε από τη κοινωνία επειδή, με τον μισθό του δημοσίου λειτουργού -έστω και υψηλόμισθου υπαλλήλου, απέκτησε περιουσία, δυσανάλογα μεγάλη και αδικαιολόγητη -χώρια τα καταχωνιασμένα και αδήλωτα στις θυρίδες, που τώρα οι δικαστές αποφάσισαν ότι καλώς παραμένουν ανεξέλεγκτα και βρίσκονται στο απυρόβλητο. 

Μέχρι λοιπόν να αποκτήσουμε μια έντιμη κυβέρνηση, που θα καταργήσει την προστασία των λογής-λογής επίορκων υπαλλήλων της διαπλοκής, θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, λέγοντας ότι η «Δικαιοσύνη» είναι ανεξάρτητη και ότι η εκτελεστική εξουσία, η κυβέρνηση δηλαδή,  δεν  μπορεί  να κάνει τίποτα γι’ αυτό!

Τίποτα δεν γίνεται, σου λένε, διότι αυτό λέει το Σύνταγμα! Βλέπετε, αφού σχίσαμε όλες τις υπόλοιπες σελίδες του, πολλάκις και με μανία, και τις κάναμε πάλι –πρωτοδεύτερη φορά αριστερά- χαρτοπόλεμο για το καρναβάλι που προχωρά, ας σεβαστούμε, μπάρε μου, αυτήν τη σελίδα του καταστατικού μας Χάρτη, που μιλάει περί της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, αρχή που την τηρούν και την προσέχουν ως κόρη οφθαλμού, οι μασκαράδες που μας κυβερνούν!

Όμως, επειδή θα συνεχίσουν να μεμψιμοιρούν για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, για να μην τους κατηγορούμε αδίκως για χυδαία υποκρισία, ας φροντίσουν να επέμβει η άλλη εξουσία, η νομοθετική, για να καταργηθούν οι κίβδηλοι νόμοι προστασίας των υπόπτων και να σταματήσουν να είναι στο απυρόβλητο οι ένοχοι αδικαιολόγητου πλουτισμού δικαστές –και όχι μόνο αυτοί.   
Εν τω μεταξύ λοιπόν, για να μην τους αδικούμε όπως λένε, καθόσον ο νόμος βρίσκεται σε ισχύ και οι θυρίδες παραμένουν ερμητικά κλειστές,  ας κοιτάξουν κι ας μας πουν πώς αποκτήθηκαν οι βίλες –οι βιλάρες για ν’ ακριβολογούμε, παρά θίν’ αλός. Από ποια εισοδήματα δικαιολογούνται αυτά τα κτήματα ορισμένων γνωστών, σεσημασμένων και μη εξαιρετέων δικαστών,  γιατί δεν ρωτάει κανείς?

Ποιος κρατικός φορέας έλεγξε ποτέ αν είναι δικαιολογημένες από το «πόθεν έσχες» των δικαστών, οι καταγεγραμμένες στα κιτάπια των πτωχών μας τραπεζών, παχυλές καταθέσεις τους?

Ποιος έλεγξε ουδέποτε τον προκλητικό τρόπο ζωής ορισμένων εκ των «θεραπόντων» του σάπιου θεσμού της αλλήθωρης και καθόλου τυφλής, ελληνικής δικαιοσύνης?

Απορία ψάλτου βηξ…


Ή με τα λόγια του Ευαγγελιστή Ματθαίου, που πολύ έχει αρχίσει να φοριέται τώρα τελευταία: “αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί αποδεκατίζετε το δυόσμο και τον άνηθο και το κύμινο και αφήσατε τα σπουδαιότερα του νόμου: τη δίκαιη κρίση και το έλεος και την πίστη. Αυτά λοιπόν έπρεπε να κάνετε, κι εκείνα να μην αφήνετε”.

12 Ιουλίου 2016

Πως έγινε μόδα η Μύκονος ;

Στη Μύκονο τα πρώτα τουριστικά βήματα έγιναν την δεκαετία του ’20. Και δεν ήταν μόνο οι περιστασιακές αφίξεις αρχαιολόγων και αρχαιόφιλων με προορισμό τη Δήλο. Ήδη από το 1925 καταγράφονται οι πρώτες μαζικές αφίξεις Ελλήνων και ξένων εκδρομέων διοργανωμένες από τους Μυκονιάτες της Αθήνας και φίλους τους. Τα νιάτα της εποχής –κυρίως Αθηναίοι- παρουσίαζαν εικόνα πρωτόγνωρη για το νησί. Σημείο αναφοράς ήταν το ξενοδοχείο Δήλος κι όταν τις πρώτες νυχτερινές ώρες έσβηναν τα φώτα το γλέντι συνεχίζονταν στο Γιαλό και στα σοκάκια. Έξαλλα νιάτα, που κατέλαβαν αργότερα θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, είδαν τ’ όνομά τους σε θεατρικές μαρκίζες, σφράγισαν ποιητικά τη γενιά τους, μεγάλοι και τρανοί της δόξας και του χρήματος. Η χρυσή γενιά της Μυκόνου του ’30.

Κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει στους παραδείσους, ο όφις, κοίταξε στα μάτια την κοπέλα  και της είπε: «Να ένα μήλο». Το πήρε εκείνη και άρχισε η… κατρακύλα...
Διαβάστε το καταπληκτικό άρθρο 7/7/14 του Νίκου Μουρατίδη και απολαύστε τις θαυμάσιες φωτογραφίες από τον τόπο μας: read more here: http://www.nikosonline.gr/?p=4079


Μυκονιάτικο καλοκαίρι.

by Α . Α
ελληνικο καλοκαιρι
Λατρεύουμε και αγαπούμε το Μυκονιάτικο  καλοκαίρι. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειας μυρίζεις το πυρωμένο χορτάρι και τη γύμνια, συμφιλιωμένη με ότι υπερβολικά αβέβαιο γεννά η μέθη της έκθεσης στο λιοπύρι.
Άμεσος, ολικός, τρελός αισθησιασμός, κυριευμένος από πάθος για τα αραβουργήματα της φύσης που τα βαραίνουν ο χυμός και το αίμα.
Εδώ, σπαραχτικά βιώνει ακόμα και το πιο ασυνάρτητο ον, την κεφαλαιώδη ένδειξη αυτής της ανάκτησης του ενστίκτου που νικά όλα τα συστήματα, όλες τις έριδες, παραχωρώντας αυθόρμητα, στην προσωπική ερμηνεία του κόσμου, αυτού του είδους την απροσωπία με την οποία διατηρούνται η συνέχεια και η αρμονία της φύσης στο διάβα των αιώνων.
Ακόμα πιο συγκινητικό είναι να ξαναβρίσκουμε ζωντανή την ικανότητα ν’ αγαπούμε και ν’ αγκαλιάζουμε φλογερά τα πράγματα. Να τους δινόμαστε ξεχειλίζοντας ως την πιο αληθινή μας στιγμή.
Στα αρχαία νεκροταφεία που έχουν φρέσκους νεκρούς και στις πεζούλες με τις σαύρες που μπαινοβγαίνουν στην ιστορία.
Με τις καρτ ποστάλ που συμφιλιώνουν καυλωμένα γαϊδούρια με το θεό. Δηλαδή τη γυναίκα που βρήκε το δρόμο της μέσα στο θέρος.
Έτοιμη να ψηθεί κάτω απ’ τον ήλιο και να γευτεί την εμπειρία γέννησης της καύλας, να θρέψει αυτό το σπογγώδες βλάστημα με το φως και το άπειρο. Να μοιράσει στην πλάση γύρω τη θεϊκή της ύλη. Μες στο βαθύ της ύπνο πάνω στην άμμο χωρίς επιθυμίες, ρουφηγμένη ολόκληρη και ακέραια με τα χείλη της ν’ αργοσαλεύουν στην παλμική κίνηση της αναπνοής της.
Το Μυκονιάτικο  καλοκαίρι είναι ο καπνός που ανεβαίνει σπειροειδώς απ’ τις καμινάδες των ανθρώπινων πόρων μαζί με πυκνά στρώματα υγρασίας και ιδρώτα κορμιών.
Είναι το παχύ λίπασμα που στρώνει τους γλοιώδεις βυθούς του πελάγους.
Είναι η βαθιά αναρχία της θεϊκής φύσης που αντανακλά την ουσία της στη σάρκα μας. Διότι δεν υπάρχει τίποτε δίχως σάρκα. Η σάρκα περικλείει το Όλον. Και το μέγα Τίποτε.

11 Ιουλίου 2016

Οι νεοπλουτόγυφτοι της Μυκόνου .

Η εκδίκηση της γυφτιάς . Οι νεοπλουτόγυφτοι της Μυκόνου θα πληρώσουν 1.000 ευρώ είσοδο για τον Ρέμο και τους Gipsy Kings !!

 Η διαστροφή της ελληνικής νεοπλουτογυφτιάς  συνεχίζεται !!!



Για ακόμα μια χρονιά, η συναυλία του Αντώνη Ρέμου προκαλεί, με τις απίστευτες τιμές. Φέτος στο Nammos, μαζί του θα είναι οι Gipsy Kings και πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρον συναυλία, ωστόσο για να την ακούσεις πρέπει να πληρώσεις ατομικά, τετραψήφιο αριθμό...

Για την εν λόγω βραδιά υπάρχουν δύο επιλογές για τους πελάτες. Η πρώτη αφορά τα τραπέζια που βρίσκονται κοντά στην εξέδρα και οι τιμή τους ξεκινά από 1000 ευρώ το κεφάλι, δηλαδή 10.000 το τραπέζι με minimum κατανάλωση και χωρητικότητα 10 ατόμων. Στην παραπάνω τιμή περιλαμβάνονται το μενού του φαγητού, ένα μπουκάλι σαμπάνια και ένα μπουκάλι κρασιού τριών λίτρων.
Στην δεύτερη κατηγορία για τα τραπέζια που βρίσκονται πιο μακριά η τιμή είναι στα 500 ευρώ ανά άτομο, περιλαμβάνουν το ίδιο μενού φαγητού, μια σαμπάνια και ένα κρασί 1,5 λίτρου και η τιμή του τραπεζιού είναι στα 5.000 ευρώ για τα 10 άτομα.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, από την εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη, οι Gipsy Kings συμφώνησαν να πάρουν 70.000 ευρώ για μια βραδιά. Δηλάδη, τα χρήματα που θα αφήσουν οι θαμώνες με το «καλησπέρα» από 7 τραπέζια.
http://www.seleo.gr

Mπορεί η Μύκονος ακόμα ;;;

Myconos Report: Τα άδεια κλάμπ, οι «κερασμένες» ξαπλώστρες, η απουσία των Τούρκων μεγιστάνων και οι άδειες βίλες των 20 χιλιάδων ευρώ εβδομαδιαίως...



Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας και τους ανόητους η έπαρση είχε πεί ο Σωκράτης, πράγμα που ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό με τους επιχειρηματίες της Μυκόνου.
« Το νησί είναι 40% με 50%  κάτω απο οτι ήταν πέρυσι τέτοια εποχή» μου είπε γνωστός επιχειρηματίας του νησιού στα τέλη του Ιουνίου. « Το γεγονός οτι δεν έχει τελειώσει το Ραμαζάνι ακόμα δεν βοηθάει καθώς οι Αραβες είναι οι πιο γαλαντόμοι πελάτες και αφήνουν πολλά χρήματα στο νησί».
Και μπορεί το Ραμαζάνι να τελείωσε στις 5 Ιουλίου αλλά οι Μουσουλμάνοι κροίσοι μάλλον αναζητούν άλλους παραδείσους.

« Ολοι οι ισχυροί πελάτες μου, Αραβες και Τούρκοι ως επι των πλείστον, γκρινιάζουν οτι στην Μύκονο πληρώνουν υπερβολικά ποσά και πολλοί απο αυτούς θα προτιμήσουν το Κάπρι, την Ιμπιζα και το Μονακό.» είπε πράκτορας σε φίλο μεγαλοξενοδόχο.
Πράγματι το Κάπρι, το Μονακό αλλά και το Κόμο συγκέντρωσαν ισχυρούς Τούρκους επιχειρηματίες μέχρι στιγμής, οι οποίοι με τα σκάφη τους «αλώνιζαν» παραδοσιακά τέτοια εποχή τις θάλασσες της Μυκόνου. 

Τα ξενοδοχεία μέχρι τώρα δεν είχαν τις αναμενόμενες κρατήσεις με αποτέλεσμα πολλοί ιδιοκτήτες να δίνουν άδεια στο προσωπικό τους καθώς δεν μπορούν να τους πληρώσουν.
Το ίδιο ισχύει και για τις βίλες στο νησί, οι οποίες ενοικιάζονται 20 χιλιάδες ευρω την εβδομάδα  - αν και στην Μυκονο δεν υπάρχει «ταβάνι»-.
Τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν ενοικιαστεί, καθώς οι «καλοί» πελάτες δεν εμφανίστηκαν εφέτος γιατί προφανώς δεν θέλουν να πληρώσουν υπερφουσκωμένους λογαριασμούς.

Το γεγονός οτι κάποιος είναι πολύ πλούσιος, δεν σημαίνει οτι είναι και ηλίθιος για να πληρώνει οτι του ζητάει ο κάθε Ελληνάρας που θέλει να βγάλει τα έξοδα όλου του χρόνου μέσα σε ένα μήνα.
Οσον αφορά τα κλαμπ και τα  beach bars εκεί πέφτει πολύ κλάμα. Τα περισσότερα clubs ειναι άδεια και πολλά απο αυτά δουλεύουν μόνο Παρασκευή και Σάββατο ενω τις υπόλοιπες μέρες γεμίζουν με το προσωπικό άλλων μαγαζιών και διάφορους φίλους που έρχονται στο νησί για να πιούν και να φάνε δωρεάν.
Στα beach bars με εξαίρεση το Nammos  και τον  Scorpio, το σκηνικό έχει στηθεί ως εξής, διάφοροι Prτζήδες  έχουν «στήσει την πραμάτεια τους» - ξεπεσμένες αρτίστες, γερασμένες μοντέλες, φθηνοβίζιτες, πανελίστες και τραγουδιάρες δεύτερης διαλογής –στις «κερασμένες» ξαπλώστρες για να βγάλουν  φωτογραφία μήπως και δημιοσιευθεί στα ανύπαρκτα εβδομαδιαία περιοδικά που κυκλοφορούν μετα βίας.
Επιπλέον καλούν και τους κολλητούς τους οι οποίοι φθάνουν χαρούμενοι και ανέμελοι στο #νησί  και ανεβάζουν ασταμάτητα #selfie με τα κερασμένα σούσι της συμφοράς και τις φθηνοσαμπάνιες.

Και μέσα σε όλο αυτό το κλίμα που μόνο καλό δεν είναι για το νησί, έγινε και ο γάμος –υπερπαραγωγή της καλλονής και σουπερ μόντελ Αν Μπεατρίς Μπάρος. Το κορίτσι πήρε τον γιό του Αιγύπτιου κροίσου Χαμίντ Ελ Σιάτι – αν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει οικογένεια Ελ Σιάτι ρίξτε μια ματιά στο google για να μη σας «ζαλίζω» με τα δισεκατομμύρια που κερδίζουν απο τις εκατοντάδες επιχειρήσεις που διαθέτουν.
Γράφτηκαν «σεντόνια» για την χλιδή του γάμου, τα τριήμερα παρτι και τις σέξι φίλες της νύφης. Οι δε αποκλειστικές (?) φωτογραφίες απο τον γάμο κατάντησαν ανέκδοτο καθώς όποιος  «ακολουθεί» τα αγγελάκια της Victoria’s Secret και τους σωστούς fashion editors στο  ινσταγκραμ είχε λεπτομερές φωτογραφικό ρεπορτάζ απο την περασμένη Πέμπτη που έφτασαν στην Μύκονο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ανάλογους γάμους μεγιστάνων, πάρτι μεγαλοεπιχειρηματιών και αφίξεις σταρ πρώτης γραμμής θα έπρεπε να «κυνηγάνε» όλες οι επιχειρησεις του νησιού παρέχοντας βέβαια τα ανάλογα facilities.
 Οι περισσότεροι κάνουν μαγαζιά αρπαχτές, «αναδεικνύουν» χαζοσελέμπριτις – όπως η «τελειωμένη» Λόχαν που ούτε στο Λουτράκι δεν θα επρεπε να φιλοξενηθεί- και χρεώνουν αστρονομικά ποσά με αστείο σέρβις και χαμηλή ποιότητα.

Η υπεροψία, η κουτοπονηριά και η αισχροκέρδεια που επικρατούν στο πιο διάσημο νησί της χώρας θα γυρίσουν μπούμερανγκ στους επιχειρηματίες τα επόμενα καλοκαίρια.
Και μπορεί η Μύκονος  ακόμα να «ξαπλώνει» στις πολυτελείς σεζλόνγκ όπως ένα δίμετρο ζάμπλουτο σούπερ μόντελ, αλλά προσοχή μη καταντήσει τις επόμενες σεζόν όπως οι κακομποτοξαρισμένες γριές τσατσάδες που παρακαλάνε τους πελάτες στην πόρτα.

10 Ιουλίου 2016

Προσφυγή στις καύλες.

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

prosfigi
Διάφοροι σύγχρονοι σοφοί και σοφολογιότατοι της πούτσας μας ταλαιπωρούν με ιστορικές αναλύσεις και γνώμες για το Μεγαλέξανδρο το μέγα Κωνσταντίνο και το σόι τους.
Αν είμαστε γραικοί φαντάροι ή Έλληνες κηροπλάστες. Με πατριωτικό οίστρο και λόγιο βλέμμα κουρδισμένο σε γαλανόλευκο φόντο αναλύουν τα ζοφερά καθέκαστα.
Οι σπλήνες των θνητών που βρέθηκαν μπροστά στις χατζάρες αρμαθιάζονται στη στατιστική μεροληψία του ερασιτέχνη ιστορικού που ανάμεσα σε καφέ και μπουγάτσα λαγάρισε ντοκουμέντα και πηγές άνυδρες με σφήκες και αναιμικά κορίτσια.
Ορθόδοξοι και ανορθόδοξοι χομπίστες των τεχνών και των γραμμάτων προαυλίζουν το ναρκισσισμό τους με ύφος δημογέροντος ιστοριοδίφη απλώνοντάς μας κόκκινες μπογιές και πατριωτικές βελατούρες εις τα μήκη και τα πλάτη της νοημοσύνης μας.
Ποιος έσφαξε, πόσους έσφαξε ο πάκμαν της ιστορίας στα πεδία των μαχών, εκεί που έπαιζαν φλιπεράκι οι κονκισταδόροι και οι ιμπεράτωρες.
Τουτέστιν το χωριό εκαίγετο και οι πουτανείς ελούζουν το διανοητικό τους αιδοίο.
Σβόλοι βλακείας παραγεμισμένοι ψείρες αρχιεπισκόπων που αγίασαν αναμίξ με εθνικόφρονες μπροσούρες λογίων της ημεδαπής αυταπάτης που εδόξασαν τη μπομπότα και το ζόφο εκτοξεύονται στα κεφάλια μας.
Ο καθείς σύγχρονος που έμαθε γραφή και ανάγνωση αλλά και την τεχνική του γούγλ, κάνοντας τη μηχανή αναζήτησης να πετάει σπίθες, όταν δεν κωλοβαράει ανάμεσα στα τηλεοπτικά κολλαγόνα και στο ξεπάστρεμα πληθυσμών δια απευθείας μεταδόσεως, ανακυκλώνει μισανθρωπία, ρατσισμό, κακεντρέχεια, βλακεία, θερμοδυναμική και πανάγιο τάφο, παναγία και Ήφαιστο, Μεγαλέξανδρο και Παπαφλέσσα.
Ένα πάρτι μαλακίας και εξυπνάδας από δωδεκαθεϊστές και αρχαιολάτρες ζευγαρωμένους με απόστολο Παύλο και Μιχαήλ Ψελλό μας σκοτίζουν τ’ αρχίδια καθημερινώς.
Κάθε νεοφιλελεύθερη ψωλή που της φταίνε οι κνίτες και κάθε πρώην συριζαίος της μεγάλης μικροαστικής παράταξης Όπου Φυσάει Ο Άνεμος-που αν τους ξύσεις αμφοτέρων το πετσί θα βρεις Μιχαλολιάκο και Τζήμερο-μας κουνάν το πατριωτικό τους δάχτυλο. Πότε μας προτρέπουν να πάρουμε τα όπλα και πότε να καθίσουμε στ’ αυγά μας.
Άλλοι έχοντας καβάτζα προίκα κόρης αρβανίτισας εκ Περγάμου, σύνταξη πεθεράς, επίδομα παιδοτρίβη, ταυτότητα ποιητού, άλλοι μεγαλοδικηγόροι και μεγαλομηχανικοί και φαρμακέμποροι, που τους σακάτεψε τους καημένους η κρίση κι όχι ο καπιταλισμός, λάβροι θέλουν να σκοτώσουν το δράκο του δημοσίου.
Ιδιώτες που άρμεγαν χρόνια το δημόσιο και τώρα που του στέγνωσαν τα βυζιά θέλουν να το αποκεφαλίσουν.
Διάφοροι τύποι με άποψη και λεφτά του μπαμπά, που αφήναν χρόνια την κουράδα τους στο δημόσιο χώρο πάντα επί χρήμασι τώρα εγίναν ιστοριοδίφες και αναλυτές.
Γι’ αυτό αδέρφια μου εσείς, που δεν σας ενδιαφέρει ο γκόμενος της Αγίας Αικατερίνης και οι αιμορροΐδες του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου αλλά πως θα ζήσετε σήμερα σαν άνθρωποι κι όχι σαν δουλοπρεπείς μαλάκες, φτύστε τ’ αρχίδια σας και μην ξεχνάτε. Η μόνη λύσις είναι η προσφυγή στις καύλες.

8 Ιουλίου 2016

Tίτλοι τέλους για την Μυκονο ; Part 2



Βλέπουμε τη συμβενει ξέρουμε το παρασκήνιο γνωρίζουμε ποιοι εμπλέκονται Παλιοί και Νέοι ,με όλα αυτά που συμβαίνουν στον Τόπο μας δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι στέρεψαν τα λόγια ,απλά από της 9 Ιουνίου δημοσιεύσαμε 5 κουβέντες *προφητικές και σοφές του Πατριώτη μας Δημήτρη Μανιάτη ,από τον τίτλο εμείς βγάζουμε σήμερα το Ερωτηματικό .








9 Ιουνίου 2016


Ένα ακόμη καλοκαίρι που χυδαίοι εμπόροι βιάζουν τα νησάκια του Αιγαίου, καταπατούν δημόσιο χώρο, *σηκώνουν φαραωνικά έργα, χτίσματα πάνω στην άμμο με δούλους με στρινγκ. Δεν μιλάς: το κάθε νησί μεταμορφώνεται σε παρένθεση πόλης. Όταν μιλάς: "δεν θέλεις την ανάπτυξη, τις επενδύσεις, την επιχειρηματικότητα". Οι ψυχές των τόπων, η σοφία που συνυπήρχαν άνθρωποι και πέτρες, χώμα και νερό υποχωρεί στον κάθε ναυαγό με χαιμαλιά, στο κάθε προγούλι, στον κάθε φορέα marketing και κέρδους εις βάρος μιας συνέχειας που διακόπτεται από μπαλαντέζες, φοίνικες, ξαπλώστρες και ντίλερ αισθημάτων.

Dimitris N. Maniatis

Τσίπηδες




«Αποκάλυψη Ρούντι Ρινάλντι για μυστικό έγγραφο του ΣΥΡΙΖΑ για τη διαπραγμάτευση του 2015.»

«Φέρεται να είχε αποφασιστεί από το 2014 να απορριφθεί η μονομερής κατάργηση του μνημονίου.»

Αυτοί είναι οι υπέρτιτλοι, της διαδικτυακής αρθρογραφίας και  αύριο θα το πιάσουν και τα ραδιόφωνα, μπορεί να τ’ ακούσουμε κι απ’ τα κανάλια της τηλεόρασης, μπορεί και όχι.

Στο καινούριο του βιβλίο με τίτλο «Άσχημη περίοδο διαλέξατε να διαφωνήσετε», λοιπόν, ο Ρούντι Ρινάλντι, πρώην μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Σύ.Ρι.ζα. και επικεφαλής μιας από τις αποσχισμένες συνιστώσες του, ισχυρίζεται αυτό που υποψιαζόμασταν όλοι μας. Ότι, δηλαδή, ως αξιωματική αντιπολίτευση, είχαν καταλάβει εγκαίρως, πόσο γυμνοί και πόσο ανέτοιμοι ήταν για να διαχειριστούν την κατάσταση που επρόκειτο να αναλάβουν.

Αλλά μπροστά στη γλύκα της ιδέας ότι αυτοί θα διαχειρίζονταν καλύτερα τα μνημόνια, πώς θα μπορούσαν να αντισταθούν? Μια ανόητη ιδεοληψία, θα έλεγε κανείς, που όμως σύντομα μετατράπηκε σε γλύκα για τις καρέκλες, μετά που τις γεύτηκαν όλοι αυτοί οι αντιρρησίες του γλυκού νερού. Γλύκα κι αγάπη για τη μεγάλη ζωή που συνήθως απολαμβάνουν οι  τσανακογλείφτες της καθεστηκυίας τάξης. Τα σημάδια υπήρχαν και ήταν σαφή, αν θέλαμε να τα δούμε. 

Μπορεί να κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλό όλοι εμείς, αλλά κι αυτοί, θίασος ανίδεων και μαθητευόμενων μάγων, έκαναν τα πράγματα τρισχειρότερα, χωρίς προφανή λόγο. Δεν έφτανε μόνο που μας αποπλάνησαν. Δε φτάνει που κορόιδεψαν με τους θεατρινισμούς τους έναν ολόκληρο λαό! Δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά τα έκαναν και τα ζητήματα της διαπραγμάτευσης, χειρότερα κι από τα μούτρα τους. Πούλησαν κι εμάς και τα σπίτια μας, πουλώντας τις υποθήκες μας μαζί με τις τράπεζες. Πούλησαν και τα αεροδρόμια μας -πάει και το φιλέτο του «Ελληνικού»! 

Και καλά με τα σπίτια μας, ας προσέχαμε, θα μας πουν στο τέλος! Καλά και με τ’ αεροδρόμια, ας πάνε στο διάβολο κι αυτά, πες ότι δεν μπορούσαν να τα βάλουν με τους γερμαναράδες, και τα ξεπούλησαν! Αλλά να υπογράψουν, οι ανεκδιήγητοι το ξεπούλημα του «Ελληνικού» και μάλιστα σε έναν ντόπιο ιδιώτη, πρώην ιδιοκτήτη τράπεζας που την φούνταρε και που εμείς κληθήκαμε να τη σώσαμε, με αντάλλαγμα την υπερχρέωση των δισέγγονών μας, αυτό είναι από τα άγραφα! 

Ποιος άλλος σφουγγοκωλάριος της εξουσίας, θα τα είχε καταφέρει καλύτερα από αυτόν, που φωτογραφίζεται ετούτες τις μέρες στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν και στην Απαγορευμένη Πόλη, χασκογελώντας στους Κινέζους για την εκχώρηση του Πειραιά?! Ποιος βένετος ή ποιος πράσινος θα μπορούσε ποτέ να το πετύχει αυτό το πρωτοφανές? Προφανώς κανείς!     

Σήμερα, συμπληρώνεται ένας χρόνο μετά τη νίκη του «Όχι»! Ο Θεός να το κάνει «Όχι», δηλαδή, αφού μας ζήτησαν να απαντήσουμε στο ερώτημα, αν θέλουμε ή όχι, μια κακή συμφωνία, που εν τω μεταξύ είχε ήδη αποσυρθεί.

Το ηρωικό μας το «Όχι», πάντως, τους εκνεύρισε τους (συν)ετάιρους κι έγιναν ακόμα πιο κακοί, ακόμα πιο εκδικητικοί μ’ εμάς τους Έλληνες. 

Όχι με τους κυβερνήτες μας, αφού αυτούς, όπως υπονοεί κι ο σύντροφος, ο Ρούντι, τους είχαν στο τσεπάκι  τους οι (συν)εταίροι από την αρχή, παρά τα καραγκιοζλίκια του ασυγχώρητου πρωταγωνιστή εκείνων των ημερών, του Μπαρουφάκη!

Όχι, με μας τους τεμπέληδες και τους βρωμιάρηδες τους Έλληνες, τα είχαν οι (συν)εταίροι. Με μας, τους άθλιους, που τους εκπλήξαμε πάλι και πέρα από κάθε προσδοκία! 

Με τα ΜΜΕ, τα μέσα μαζικού εμπαιγμού -που θα τα κλείνανε, οι αστείοι, τρομάρα τους- να μουγκρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας ότι θα καταστρεφόμασταν, αν επιλέγαμε τον Αρμαγεδδώνα του «Όχι»! 

Το κυριότερο, απ’ όλα τα όπλα των τρομοκρατών με τα κουστούμια, ήταν οι κλειστές τράπεζες κι οι ουρές στα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης, έμειναν αξέχαστες κι επικές. Θρήνος και οδυρμός από τους παπαγάλους της Τηλεδημοκρατίας μας, που ρωτούσαν τους συνταξιούχους των 600 ευρώ, πώς θα τα έφερναν βόλτα με τα capital controls, ώστε να ζουν με 60 ευρώ την ημέρα! 

Αλλά εκεί στις ουρές του κόσμου που περίμενε για να πάρει τα χαρτονομίσματα της ημέρας, αναπτύχθηκαν, αντί για τον τρόμο, κοινωνικές σχέσεις ανθρώπινες, που πολλοί τις αναπολούν. 

Παρόλα αυτά, η απόλυτη τρομοκρατία κυριαρχούσε στους μηντιακούς αιθέρες κι όμως εμείς, οι Έλληνες, είπαμε το «Όχι», κι αρνηθήκαμε τη συμφωνία τους. Κι ας ήταν μια συμφωνία που είχε αποσυρθεί. Κι ας ήταν ένα «Όχι» που ο καθένας μας το έδινε για τους δικούς του λόγους, το «Όχι» μας ειπώθηκε κι ήταν βροντερό. 

Ήταν ένα «Όχι» στην τρομοκρατία του capo dei capi, signore Draghi, ένα «Όχι» στους ασεβείς πόθους του χερ Σουλτς, ένα «Όχι» στην υποκρισία του μεσιέ Γιουνκέρ, ένα «Όχι» στον ιδεοληπτικό δόκτορα Σόιμπλε, ένα «Όχι» κατά της κάστας των εραστών ενός προγράμματος “διάσωσης” που κρινόμενο από το αποτέλεσμα, έχει αποτύχει οικτρά.

Κι αυτός ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός, πήρε αυτό το «Όχι» και μετά από δεκαεφτά ώρες, το πούλησε κι αυτό, όπως πούλησε και το «Ελληνικό», χωρίς να μας πει τίποτα. Απατεωνίσκος του χειρίστου είδους και φτηνός τυχοδιώκτης, απέναντι σε όλους, αντιπάλους και συντρόφους. Κήρυξε νέες εκλογές ποντάροντας στο γεγονός ότι στη συνείδησή μας, οι περισσότεροι από εμάς, θεωρούσαμε τους υπόλοιπους μνηστήρες της εξουσίας χειρότερους. Και μας κορόιδεψε, όσους κατάφερε να κοροϊδέψει, τέλος πάντων, για άλλη μια, τελευταία φορά. 

Πάντως, αυτό που ομολογεί ο μπάρμπα-Ρούντι, αν το δει κανείς ψύχραιμα το πράγμα, ότι δηλαδή, «η περίοδος 2012-2014 χαρακτηρίστηκε από τη μεθοδική προσπάθεια λείανσης αιχμών και εγκατάλειψης ριζοσπαστικών στόχων», είναι κάτι που το βλέπαμε και το φοβόμασταν όλοι. Κάναμε όμως  τα κορόιδα αφού, όπως λένε, ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. 

Όμως αυτός ο τελικός ξεπεσμός, να έχουν γίνει ετούτοι εδώ, δουλικότεροι των προηγούμενων δουλικών, λέω και ξαναλέω ότι είναι άνευ προηγουμένου.

Άτολμοι και ανίδεοι στις συναναστροφές τους με τους έξω. Ανίκανοι να διαχειριστούν και τα εσωτερικά προβλήματα του διαλυμένου μας κράτους, που έχει μετατραπεί πλέον, απροσχημάτιστα πια, σε προτεκτοράτο. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, αλλά κυρίως απρόθυμοι να χτυπηθούν και τη ντόπια ολιγαρχία, που όπως αποδεικνύεται, περίτρανα και συνεχώς, συνεχίζει να διαφεντεύει τις ζωές μας.

Δεν υπάρχουν πια απορίες. Το βουβό κύμα, αργά η γρήγορα, θα σκάσει πάνω στους βράχους των καημών μας και θα τους πάρουν κι αυτούς τα απόνερα της Ιστορίας. Ή όπως λέει κι ο φίλος μου ο Όττο«οι χαοτικές διαδικασίες είναι περίπλοκες και δεν βαίνουν σταδιακά. Σύμφωνα με τη θεωρία των καταστροφών, κάθε κατακλυσμιαίο γεγονός (αλλά και κάθε εξελικτικό άλμα) σωρεύεται για καιρό, μέχρι που ξαφνικά ξεσπάει απροειδοποίητα».
Συμπερασματικά, ενώ οι πηχυαίοι τίτλοι που διαφημίζουν το εν λόγω βιβλίο μπορεί να μην δικαιολογούνται, σ’ εμάς, τουλάχιστον, ας μείνει αυτό: όλοι τους γνώριζαν. Όλοι τους γνώριζαν και μόνο εμείς κοιμόμασταν, πέρσι τέτοια μέρα, τον ύπνο του δικαίου. 


Κολάζ: “The Untold Story

4 Ιουλίου 2016

Παντού σκατά.

Όποιον και ν’ ακούσεις από αυτούς, όποιον και να δεις, σ’ όποιον και να ελπίσεις, απλώς βουτάς περισσότερο στο βόθρο τους. Σαρκοβόρα βακτήρια κολλημένα επάνω μας, στις στιγμές μας, στις ζωές μας, τις κατατρώνε. Αχόρταγοι παθογόνοι μικροοργανισμοί αμολάνε τις τοξίνες τους στο αύριο και το σκοτώνουν από σηψαιμία. Το μόνο φάρμακό μας είμαστε εμείς. ΕΜΕΙΣ! Απέναντι σε αυτούς. Αν το καταλάβουμε ίσως προλάβουμε να μη γίνουμε ζόμπι.


Λίγη, την ελάχιστη αξιοπρέπεια να είχε ο Δρίτσας, σήμερα θα έπρεπε να τον έκλαιγαν οι δικοί του επειδή χτες θα είχε κρεμαστεί από ντροπή. Όμως δεν έχει ούτε καν την ιδέα της αξιοπρέπειας μέσα του. Δήλωσε, μάλιστα, ότι δεν του πέρασε από το μυαλό η ιδέα να παραιτηθεί. Αυτό έλειπε, να του περνούσε. Αφού το μυαλό του το έκτισε μέσα στους τοίχους τους βολέματος, είναι δυνατόν να περάσει έστω και ίχνος αξιοπρέπειας;
Τώρα βέβαια ο Δρίτσας έχει καταντήσει «ο γνωστός Δρίτσας», αλλά κυρίως αποτελεί μια ανθυπολεπτομέρεια του γενικότερου βόθρου που βουλιάζουμε. Σκατά παντού κι απ’ όλους. Σβήνουν οι όποιες εξαιρέσεις. Λερώθηκαν κι αυτές, καθώς απλώς προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά κέρδη από τους βάρβαρους ελπίζοντας ότι τα φρούτα θα σαπίσουν μόνα τους και οι πολίτες θα ξεσηκωθούν αυτόματα λόγω αντανακλαστικών. Βολεύονται κι αυτοί στη διατήρηση της περιρρέουσας σκατίλας κι αρνούνται να αντιδράσουν. Μόνο κριτική ασκούν για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι. Καταγραφείς προβλημάτων. Ως εκεί. Σκέφτονται με τη λογική του «θα έρθει η ώρα μας». Βόθρος.
Βγαίνει ο λειψόμυαλος Κούλης κι αναφωνεί: «Χωρίς ξένες επενδύσεις δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο». Εννοεί ότι από τον φαύλο κύκλο θα βγούμε αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε COSCO που νομοθετούν αυτό που γουστάρουν, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε ELDORADO GOLD που γαμούν και δέρνουν ανθρώπους, δάση και θάλασσες, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε γερμανικές εταιρείες που δημιουργούν ανεπίσημες θυγατρικές τους, στη συνέχεια τις «εξαγοράζουν», τις καθιστούν ζημιογόνες, τις κλείνουν και τις εντάσσουν στις «ζημίες» των απολογισμών τους κερδίζοντας εκατομμύρια φόρων, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε Siemens που ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να επενδύει στην Ελλάδα.
Βγαίνει ο θλιβερός Alexis και στο γνωστό μαλακιώδες τουί του όπου μπέρδεψε την ανεργία με την απασχόληση, γράφει: «Χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις, η αύξηση της απασχόλησης δεν θα μειωθεί με το ρυθμό που επιθυμούμε. Προϋπόθεση, είναι η αύξηση των εγχώριων επενδύσεων», δείχνοντας την προτίμησή του στις επενδύσεις από εγχώριους επενδυτές, οι οποίοι ως γνωστόν είναι τυπικότατοι σε όλα τους.
Τουτέστιν, να έχουμε κι άλλους Λάτσηδες για ν’ αγοράζουν φιλέτα κοψοχρονιά, να έχουμε κι άλλους Βγενόπουλους κι άλλους Λιακουνάκους κι άλλους Μαρινάκηδες κι άλλους  Μελισσανίδηδες κι άλλους Μαρινόπουλους και Σκλαβενίτηδες για να εκβιάζουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, να έχουμε κι άλλους Ιβάν Σαβίδηδες που απειλεί ωμά για τα χρωστούμενα στο Δημόσιο «τα μισά ή τίποτα» και εκβιάζει ότι θα πάρει τις επενδύσεις του από την Ελλάδα όποτε δε δίνει ο διαιτητής πέναλτυ στον ΠΑΟΚ, να έχουμε κι άλλους Ψυχάρηδες, Μπόμπολες και καναλάρχες θαλασσοδανείων, να έχουμε κι άλλους μεγαλοεργολάβους που πληρώνονται με υπερκοστολογήσεις χωρίς να παραδίδουν έργο, να έχουμε κι άλλους τραπεζίτες «μαύρες τρύπες».
Ποια ανεργία θα μειωθεί ρε καραγκιόζηδες και ποια ανάπτυξη θα έρθει; Έχουν μάθει για τους εκβιασμούς Λαυρεντιάδη στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων Καβάλας; Ας διαβάσουν να ξεγκαβωθούν.  Δεν ξέρουν μήπως ότι ο Μαρινόπουλος με τους … επενδυτές του εκβιάζουν χρησιμοποιώντας τους εργαζόμενούς τους; Όλοι τα ξέρουμε, εκτός από τον Alexis, τον λειψόμυαλο Κούλη, τον μαλακολεβέντη, τον γυρίνο που τρέφεται από το βάλτο του Μπόμπολα και τα ΜΜΕ τους που κάνουν μούγκα για όλα αυτά. Πίσω από κάθε τέτοια ιστορία, πάντα μια κυβέρνηση που δεν κατάλαβε, ένας πρωθυπουργός που δεν γνώριζε, κάποιοι βουλευτές που ξεχνούν να δηλώσουν off shore και εκατομμύρια στα πόθεν έσχες τους.
Και βγαίνουν όλα αυτά τα άθλια των αθλιοτέρων να μας πουλήσουν για ένεση αισιοδοξίας το γαμήσι που τρώμε. Βγαίνει ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Ξανθός και δηλώνει το εξής πρωτότυπο: «Το μεγάλο στοίχημα είναι να εμπνεύσουμε τους στεναχωρημένουςανθρώπους ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα και αξιοπιστία». Μαλάκα μου οι τύποι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Ρε Ξανθέ, ο μόνος στεναχωρημένος στο βόθρο μας είσαι εσύ, επειδή δεν σε ξέρει κανείς κι όλοι νομίζουν ότι υπουργός Υγείας είναι ο Πολάκης. Όλοι οι υπόλοιποι δεν είμαστε στεναχωρημένοι, απεγνωσμένοι είμαστε.
Παντού σκατά. Όποιον και ν’ ακούσεις από αυτούς, όποιον και να δεις, σ’ όποιον και να ελπίσεις, απλώς βουτάς περισσότερο στο βόθρο τους. Σαρκοβόρα βακτήρια κολλημένα επάνω μας, στις στιγμές μας, στις ζωές μας, τις κατατρώνε. Αχόρταγοι  παθογόνοι μικροοργανισμοί αμολάνε τις τοξίνες τους στο αύριο και το σκοτώνουν από σηψαιμία. Το μόνο φάρμακό μας είμαστε εμείς. ΕΜΕΙΣ! Απέναντι σε αυτούς. Αν το καταλάβουμε ίσως προλάβουμε να μη γίνουμε ζόμπι.

 kartesios