24 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα γράμμα στον τραγουδιστή Αντώνη Ρέμο:


SEPTEMBER 23, 2016 Γράφει ο Ανδρέας Β. Τσιλογιάννης 
Αγαπητέ Αντώνη Ρέμο, …ή “Sevgili arkadaşım Antonis Remoğlu”, όπως …χαριτολογώντας θα σου έγραφαν φίλοι μου και φανατικοί θαυμαστές σου στην Τουρκία. Διαβάζοντας προσεκτικά την απάντηση από τη προσωπική σου σελίδα στο facebook για τις, έτσι ξαφνικά, δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνέντευξής σου στη Hurriyet, εξαιτίας συναυλιών στην Αλικαρνασσό της Τουρκίας, θεωρώ πως πρόκειται για κακώς δομημένη και γρήγορη απάντηση μετάνοιας χωρίς εξηγήσεις σοβαρές αλλά και χωρίς να αφήνουν περιθώρια για παραδοχής του λάθους. Στην περίοδο που ζούμε, ο Ελληνικός λαός τρώει αρκετό σανό από το πολιτικό σύστημα της χώρας, – είτε να είναι κοινοβουλευτικό, (βλέπε Κυβέρνηση), είτε εξωκοινοβουλευτικό, (βλέπε Σώρρας ή κοινό που χειροκροτεί αϊβαλιώτικες ζεϊμπεκιές οι οποίες ρίχνονται κατά την ώρα που είναι σε ισχύ το πραξικόπημα στης Τουρκία την 15η Ιουλίου), οπότε τα πάντα είναι επίφοβα και κατακριτέα άρα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για αυτά που πράττουμε κυρίως όμως για αυτά που λέμε. Πέρα από το σανό, στις μέρες μας Αντώνη Ρέμο ή Αντώνη Remic -μ` άρεσε αλήθεια όταν είδα την σερβοκροατική εκδοχή του Ρέμος στο twitter -, το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού, όπως ξέρεις, όντως ως παιδί μεταναστών και Μικρασιατών προσφύγων, έχοντας πλήρη την επίγνωση της οικονομικής κατάστασης που η χώρα βρίσκεται, δεν μπορεί να σε απολαύσει, ούτε στο γνωστό Μυκονιάτικο μπαρ, όπως σε απολαμβάνουν – και μπράβο σου – αρκετοί επιχειρηματίες ξοδεύοντας αρκετές χιλιάδες ευρώ, ούτε όμως και στο πολυτελές και για τα ελληνικά δεδομένα ¨Anjelique¨ του Bodrum. Σαφέστατα, τιμητικές οι συναυλίες σου σε ξένη χώρα, με όχι τόσο διαφορετική κουλτούρα ή και χαρακτηριστικά από τα δικά μας, ιδιαίτερα δε, όταν αυτές απευθύνονται στην υψηλή κοινωνία των γειτόνων οι οποίοι καταφθάνουν στην Αλικαρνασσό, την Μύκονο της Τουρκίας, με κάθε πολυτελές μέσο. Δεν με αφορά αν το αντίτιμο ήταν ισόποσο της Μυκονιάτικης συναυλίας, δεν ξέρω αν οι τουρκικές οικονομικές αρχές αγωνιούσαν για την απόδοση του φόρου όπως πράττουν στη Μύκονο οι αντίστοιχες ελληνικές, αλλά όχι, Αντώνη μας, δεν πρέπει να υποτιμάς, ή να αποδώσουμε ορθά, να υποτιμούν οι συνεργάτες σου, που διαχειρίζονται τη προσωπική σου σελίδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Η Hurriyet είναι η μεγαλύτερη εφημερίδα της Τουρκίας, δεν έχουν αντίστοιχες πωλήσεις οι αντίστοιχες Ελληνικές εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι που εργάζονται σ` αυτή έγκυροι -τουλάχιστον πριν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου -. Η σοβαρή και έγκυρη Hurriyet, δεν έχει καμία σχέση με τις συμπαθείς αλλά κουτσομπολίστικου τύπου φυλλάδες που διαστρεβλώνουν δηλώσεις και συνεντεύξεις στη χώρα μας, όπου σε τέτοια περιβάλλοντα είναι συνηθισμένοι και οι εκπρόσωποι του πάλαι ποτέ εγχώριου star system, με τους ιδίους να έχουν έτοιμη τη δικαιολογία της παραποίησης δηλώσεων όταν έχουν καταλάβει πως έχουν προβεί σε δημοσιογραφικό ατόπημα και πρέπει να απολογηθούν. Αντώνη Ρέμο, σαφώς και τιμητικό να δίνεις συνέντευξη στη μεγαλύτερη Τουρκική εφημερίδα, σαφώς όμορφο να γεύεσαι τον τουρκικό meze και να πίνεις τουρκικό (;) ouzo πάνω στο κύμα του Ege ή Αιγαίου, αλλά συγχρόνως πράξη ανησυχητική και ανιστόρητη να αναφέρεις στη συνέντευξη πως είσαι περήφανος για την κοινή από τον Λαγκαδά καταγωγή με τον σφαγέα του ελληνικού μικρασιατικού πληθυσμού Μουσταφά Κεμάλ Ατατουρκ. Ο Ataturk, πατέρας των Τούρκων και όχι των απανταχού κατοίκων του Λαγκαδά, σχεδιαστής και υπεύθυνος της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, με σκοπό μέσα από τις στάχτες της Μικρασιατικής Καταστροφής, να δημιουργήσει την νέα Τουρκία και το δικό του κοσμικό του κράτος. Φαντάζομαι, καταλαβαίνεις πως είναι σκληρό να χαίρεσαι και να είσαι περήφανος για τον σφαγέα των προγόνων σου και αυτόν που ανάγκασε τους συγγενείς σου να εγκαταλείψουν τη γη και την πατρίδα τους. Αντώνη Πασχαλίδη, χωρίς εθνικιστικές κορώνες, -μακριά από μένα-, άλλωστε κι εγώ είμαι υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, χωρίς όμως τη διαστρέβλωση της ιστορίας και των γεγονότων, σου θυμίζω, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, το κατεχόμενο παρανόμως από τους Τούρκους, βόρειο τμήμα της Κύπρου, όταν μεταγενέστεροι Κεμαλιστές πραγματοποίησαν στη Μεγαλόνησο την παράνομη εισβολή τον Ιούλιο του 1974 παρά τη διεθνή κατακραυγή. Δεν θα μπω σε λογικές τύπου περισσότερης ή λιγότερης ελληνοφροσύνης, αλλά θα θεωρήσω ατυχέστατες τόσο τις αναφορές σου στη συνέντευξη στη Hurriyet για τον Κεμάλ αλλά και άστοχη, στην δημοσιοποιημένη στη προσωπική σου σελίδα τοποθέτηση δικαιολογίας, εξαιτίας και μόνο της γενικής κατακραυγής. Ελπίζω, στο διάστημα της παραμονής σου στην Τουρκία, για τις δυο συναυλίες στο Αnjelique Bodrum, στις 2 & 3 του τουρκικού μήνα Eylul ( δικός μας Σεπτέμβριος), να αναρωτήθηκες γιατί εκείνες τις ημέρες ήταν σημαιοστολισμένο το Bodrum όπως άλλωστε και όλη η Τουρκία. Η Τουρκία την 30η Αυγούστου γιορτάζει την « Εορτή της Νίκης », τη νίκη του ¨Λαγκαδιώτη συγχωριανού σου Μουσταφά Κεμαλ και του στρατού των Νεότουρκων επί του ελληνικού, αλλά και λίγο μετά, στις 9 Σεπτεμβρίου οι γείτονες εορτάζουν μια εορτή πιο ανθελληνική, αυτή της «απώθησης του εχθρού -Ελλήνων- στη θάλασσα». ΥΓ1). Αντώνη Ρέμο, ως ο θεωρούμενος και ορθά ο κορυφαίος Έλληνας ερμηνευτής της γενιάς σου και επειδή δεν είσαι εσύ το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης – άλλωστε με τις συναυλίες σου έχεις μέτοχο το ελληνικό δημόσιο – , ή των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ή της ανύπαρκτης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δώσε τη σωστή ερμηνεία με παραδοχή του λάθους, μέσα από μια άλλη τοποθέτηση από αυτή που δημοσίευσες στην ιστοσελίδα σου. Τα προβλήματα του ελληνικού λαού τα γνωρίζεις, τραγουδάς γι` αυτόν μέσα από συναίσθημα και κυρίως έχεις βιώσει την μετανάστευση, την προσφυγιά ως παιδί μεταναστών στη Γερμανία και είναι κρίμα ενέργειες τέτοιου τύπου να μαυρίζουν την εικόνα σου. ΥΓ2). Το γράμμα κλείνει με τους στίχους του Γιώργου Μουκίδη στο τραγούδι της “Στέλλας της Σμυρνιάς”: ” Καβάλησες τη μουσική και πέρασες τη θάλασσα, ύστερα μέσα σε μια αυλή κατέβηκες αργά, ο γέρος σου σε μια γωνιά σε φώναζε αντάρτισσα κι η μάνα σου έλεγε ποτέ μην ξαναφύγεις πια. Θα σε περνάνε για τρελή, που θες να πας στο Αϊβαλί, ρεμπέτικα να τραγουδήσεις, θα σου κολλήσουν ρετσινιά θα λένε Στέλλα η Σμυρνιά απ’ το χασίσι έχει κολλήσει”.

23 Σεπτεμβρίου 2016

Kαι παράφωνος και ανιστόρητος ο λάτρης της Μυκόνου Ρέμος.

Με ανακοίνωση του το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακού Ελληνισμού αποκαλεί τον Έλληνα τραγουδιστή «παράφωνο και ανιστόρητο» με αφορμή την δήλωση λατρείας και θαυμασμού για τον Κεμάλ Ατατούρκ όπως αυτή τουλάχιστον δημοσιεύτηκε σε τουρκική εφημερίδα.
Η ανακοίνωση αναφέρεται στις  "παράφωνες και ανιστόρητες δηλώσεις" από πλευράς τραγουδιστή τον οποίο και προσκαλούν στα γραφεία τους προκειμένου να τον ενημερώσουν για την προσωπικότητα του Κεμάλ και όσα με εντολή του συντελέστηκαν σε βάρος του ποντιακού ελληνισμού.
Παράλληλα, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακό Ελληνισμού ζητάει για μια ακόμη φορά από το υπουργείο Παιδείας να να συμπεριληφθεί η ιστορία του μικρασιατικού και του παρευξείνιου Ελληνισμού ολοκληρωμένα στα εγχειρίδια όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης.
Σημειώνεται ότι ο ίδιος μιλάει για παρερμηνεία των όσων είπε αλλά προφανώς η ΠΑΣΠΕ δεν πρέπει να έκανε αποδεκτές τις δηλώσεις αυτές.
«Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του τραγουδιστή κ. Αντώνη Ρέμου, σχετικά με τον Κεμάλ Μουσταφά Πασά ,θέλουμε να επισημάνουμε τα εξής.
Χρόνια τώρα και εμείς ,όπως και πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και διασκεδάζουμε με τα τραγούδια του και τις «καλλίφωνες» εκτελέσεις του ,ενώ με συμπάθεια παρακολουθούμε κατά καιρούς ,άσχετα αν συμφωνούμε η διαφωνούμε με τα όσα λέει ως ειδικός στα τηλεοπτικά σόου στα οποία συμμετέχει και τις κρίσεις που εκφράζει για την ποιότητα των διαγωνιζόμενων φιλόδοξων αοιδών.
Όμως οι «παράφωνες» όσο και ανιστόρητες πρόσφατες δηλώσεις του εν λόγω τραγουδιστή που έγιναν ,θέλουμε να πιστεύουμε, λόγω άγνοιας από μέρους του των πραγματικών ιστορικών γεγονότων της περιόδου 1914-1922 και τα όσα τραγικά υπέστησαν Αρμένιοι ,Ασσύριοι και Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας από τους νεότουρκους αρχικά και τους κεμαλιστές στην συνέχεια και είχαν σαν αποτέλεσμα τη σφαγή 2.000.000 εκ. και πλέον αθώων θυμάτων και την προσφυγοποίηση άλλων τόσων ανθρώπων που χωρίς την θέλησή τους εγκατέλειψαν αγαπημένους τόπους όπου έζησαν ειρηνικά για 2.000χιλ. χρόνια και ότι δημιούργησαν οι πρόγονοί τους, αποτελούν ύβρη και έλλειψη σεβασμού στην μνήμη των αδικοχαμένων συμπατριωτών μας .
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται να ενισχύσουν με τον καλύτερο τρόπο το αίτημα μας που χρόνια τώρα καταθέτουμε στο Υπουργείο παιδείας και τις αρμόδιες επιτροπές ,για να συμπεριληφθεί η ιστορία του μικρασιατικού και του παρευξείνιου Ελληνισμού ολοκληρωμένα στα εγχειρίδια όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης και δυστυχώς οι αρμόδιοι Υπουργοί αρνούνται να υλοποιήσουν.
Τον κ. Ρέμο τον προσκαλούμε στα γραφεία μας για να τον ενημερώσουμε σχετικά για την προσωπικότητα του Κεμάλ Μουσταφά και τα όσα με εντολή του συντελέστηκαν σε βάρος των συμπατριωτών μας στα χωριά και τις πόλεις του ιστορικού Πόντου, να του εγχειρήσουμε σειρά ελληνικών και ξένων σχετικών βιβλίων και να του προτείνουμε όταν τα μελετήσει και κατανοήσει το μεγάλο λάθος που έκανε με τις ατυχείς δηλώσεις του ,αντί συγνώμης να οργανώσουμε συναυλία με την συμμετοχή και άλλων καλλιτεχνών στη μνήμη των χιλιάδων νεκρών συμπατριωτών μας, τα έσοδα της οποίας θα αξιοποιηθούν για την χρηματοδότηση έκδοσης σχετικών με την ποντιακή Γενοκτονία εργασιών.
ΓΙΑ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ Π.Α.Σ.Π.Ε. : ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΑΝΙΜΑΝΙΔΗΣ».

Kατασκευαστές Iχναρίων




Έβαλε κάτω τα πράγματα το ψαχτήρι, ο ποταμίσιος, και βγήκε προετοιμασμένος στο ΔΟΛιο ραδιόφωνο, για να μας μιλήσει για τις αθρόες προσλήψεις ανεπάγγελτων κομματόσκυλων που, εν μέσω ορυμαγδού περικοπών, πραγματοποιούν οι άθλιοι που μας κυβερνούν. Ήταν, πραγματικά, αποκαλυπτικός.  
Μίλησε για πολλά και διάφορα, αλλά το καλό, για τους κατασκευαστές ιχναρίων, το φύλαξε για να μας το πει την επόμενη φορά. Απολαύστε τον στο ηχητικό
Τι να σου κάνουν, όμως, καλέ μου άνθρωπε, κι οι φουκαριάρηδες οι κατασκευαστές ιχναρίων; Η δουλειά τους υπήρχε κάποτε. Κατασκευαστής ιχναρίων, είναι ο δημιουργός πατρόν και καλουπιών, μαθαίνουμε, με την ευκαιρία. Ιχνάρια, ας τα λέμε λοιπόν, από τούδε και στο εξής, τα πατρόν της μοδιστρικής. Η ειδικότητα, λέει, είχε αναπτυχθεί στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και αφορούσε στην κατασκευή των στρατιωτικών στολών.
Τι να σου κάνουν, λοιπόν, κι αυτοί οι κατασκευαστές ιχναρίων, αφού οι νηματουργίες μας έκλεισαν και το βαμβάκι πάει πια στην Τουρκία, για να γίνει εκεί ύφασμα και να ραφτούν στη γείτονα, οι στολές του Ελληνικού στρατού; Απίστευτο θα πει κανείς, αλλά αυτό ισχυρίστηκε προ καιρού, ένας καθηγητής πανεπιστημίου και λόγο ν’ αμφιβάλλουμε για τα λεγόμενά του, σίγουρα δεν έχουμε: το ελληνικό βαμβάκι εξάγεται στην Τουρκία, αποφέροντας στους αγρότες 350 εκατομμύρια ευρώ. Τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού που φτιάχνονται στα Άδανα της Τουρκίας, κοστίζουν στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, πολύ περισσότερα, βέβαια! Έτσι διαβάζουμε - κι αν τα νούμερα δεν είναι ακριβώς έτσι, μικρή σημασία έχει!
Τι να έχει να πει γι’ αυτό, εκείνος ο υπουργός μας της Άμυνας, που κοκορεύεται από το πάλκο της Τηλεδημοκρατίας μας, φορώντας κάθε μέρα διαφορετική στολή -ραμμένη στην Τουρκία, παρακαλώ; Που να βρίσκεται, να τους πάρει όλους αυτούς τους αργούς κατασκευαστές ιχναρίων, να πάρει και καμιά πεντακοσαριά κοπρίτες πενταετούς θητείας ή αν αυτοί είναι απασχολημένοι με την ταλαιπωρία των φαντάρων, ας πάρει τίποτα ανέργους και να βάλει μπροστά για ν΄ αρχίσουν να ράβονται  ξανά, οι στολές του ελληνικού στρατού, στην Ελλάδα; Υπουργός Εθνικής Άμυνας, σου λέει ο άλλος, να σου πετύχει.Τουλάχιστον αυτό, βρε αδερφέ, που μεριμνάς και τυρβάζεις περί πολλά, σπουδαίο πράγμα είναι; Αλλά μόνο λόγια είναι ο φανφαρόνος πατριώτης, όπως κι όλοι τους, οι ανεπάγγελτοι, επίδοξοι σωτήρες μας.
Γι’ αυτό, σε παρακαλώ καλέ μου αναγνώστη, μην αρχίσεις τώρα να μου βρίζεις τον στρατιωτικό μόδιστρο, που δεν έπιασε ποτέ του στα χέρια του, τα εργαλεία της δουλειάς του, εκεί, στην αργομισθία που τάχθηκε επ’ αόριστο. Κάποιος τον διόρισε κάποτε, στις εποχές των παχιών των αγελάδων και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ, χρόνια τώρα, αν θα μπορούσε αυτός ο κατασκευαστής ιχναρίων να κάνει μιαν άλλη δουλειά, έναντι της αργομισθίας του. Βέβαια, θα μου πεις ότι μπορεί κι ο ίδιος να μη θέλει να κάνει τίποτα άλλο, διότι, πώς να το κάνουμε,  έκαστος εφ' ω ετάχθη και τα σκυλιά του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, λυτά -κι έτοιμα να γαυγίσουν με αγριάδα, οποιαδήποτε αλλαγή. Εδώ θα συμφωνήσουμε.
Αλλά πώς να το κάνουμε, πελάτες των προηγούμενων, μια ζωή, οι κατασκευαστές ιχναρίων, πελάτες και των σημερινών  -γιατί κι οι πρωτοδεύτεροι, είναι πια ηλίου φαεινότερο ότι  δεν πάνε πίσω από τους προηγούμενους σε αγυρτεία. Τους κάρφωσε αλύπητα, ο ποταμίσιος: «μέσα σε ένα χρόνο, αυτή η κυβέρνηση, έκανε 27.700 προσλήψεις, εκ των οποίων, το υπουργείο Εσωτερικών, επίσημα, εμφανίζει 8.473 άτομα – και μόλις 768, στον τομέα υγείας».
Από τα νύχια του  Γκόρτσου στα χέρια του Μαυρογιαλούρου -και τούμπαλιν- αυτή η φουκαριάρα η Ψωροκώσταινα, μαζί και οι περίπου είκοσι χιλιάδες νοματαίοι που αγνοούνται, όμηροι κι αυτοί, της κυβέρνησης της «αριστεράς» που καμώνεται ότι αγνοεί την ύπαρξή τους, παρόλο που τους πληρώνει!
Πάντως, κατά τα άλλα, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, με εντολή του αρμόδιου υπουργού, λέει, έχει συσταθεί ομάδα εργασίας στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης με στόχο να καταγράψει και να αναμορφώσει το πολυδαίδαλο κλαδολόγιο του Δημοσίου.
Έστω και στα λόγια, λοιπόν, οι κατασκευαστές ιχναρίων, ενδέχεται να ξεβολευτούν και να πάνε να φανούν επιτέλους χρήσιμοι κάπου, αντί για να κάθονται άπραγοι, στους σκονισμένους πάγκους τους.
Ό,τι δεν έκανε ο Κούλης του Μητσοτάκουλα, ως προηγούμενος αρμόδιος υπουργός, που, για να μην ξεχνιόμαστε, μόνο ξεχαρβαλώματα κατάφερε  -και τώρα θέλει, ο αβέλτερος , να μας σώσει ξανά.
Ό,τι δεν κάνανε τόσα χρόνια οι προηγούμενοι, λένε λοιπόν τώρα, ότι θα το κάνουν ετούτοι εδώ. Κι ας ομολογούν οι πράξεις τους ότι έχουν ακριβώς την ίδια νοοτροπία με τους προηγούμενους, οπότε, ποιος τους πιστεύει πια…  Ο σανός είναι αδύνατο να χωνευθεί, πλέον . Δυστυχώς γι’ αυτούς.
Φωτοσύνθεση "Étude de la Crucifixion

Η δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι!


Φωτο OKTANA
Αν έγραφε κάποιος ένα διήγημα βασισμένο σ’ αυτήν την ιστορία, σ’ ένα πραγματιστικό πλαίσιο, οι αναγνώστες του, το πιθανότερο είναι ότι θα τον χαρακτήριζαν ανόητο! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, θα έλεγε κανείς, στην αληθινή ζωή! Όχι, πάντως, στην εποχή μας, σε μέρη που λειτουργούν οι θεσμοί κι υπάρχει και κάποια σοβαρότητα κι αποτελεσματικότητα στην απονομή της δικαιοσύνης.
Ο λόγος για την πραγματική ιστορία μιας καθαρίστριας που σε αφήνει άναυδο.
Ήταν πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, που η γυναίκα αυτή χρειάστηκε να βρει δουλειά. Ήταν αμόρφωτη, κι αφού δεν είχε, υποθέτει κανείς, κανένα άλλο αξιοποιήσιμο ταλέντο, ούτε ήθελε να γίνει πουτάνα, διεκδίκησε μια θέση καθαρίστριας στο Δημόσιο, προκειμένου να βιοποριστεί.
Στην Ελλάδα, για να καθαρίζει κανείς σκάλες και αποχωρητήρια, πρέπει να έχει τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Η γυναίκα όμως της ιστορίας μας, είχε εγκαταλείψει το σχολείο, στην πέμπτη τάξη του δημοτικού.
Ποιος ξέρει πώς, και τρέχα γύρευε τώρα, η γυναίκα αυτή κατάφερε και πλαστογράφησε το ενδεικτικό της αμορφωσιάς της. Εμφανίστηκε ως απόφοιτη του δημοτικού σχολείου και απέκτησε το δικαίωμα να σφουγγαρίζει τους διαδρόμους κάποιας υπηρεσίας, στο υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.
Ποιος ξέρει πώς, και τρέχα γύρευε γιατί, η απάτη αυτή αποκαλύφθηκε κι έφτασε η στιγμή για να πέσει πάνω στο κεφάλι της, τόσο βαρύς ο πέλεκυς της δικαιοσύνης, που το ζήτημα παίρνει τραγελαφικές διαστάσεις.
Δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη, για το αδίκημα της πλαστογραφίας αλλά και για απάτη κατ’ εξακολούθηση (θα πήγαινε, φαίνεται, κάθε μέρα στη δουλειά που είχε εξασφαλίσει με το πλαστό της απολυτήριο του δημοτικού σχολείου), κατ’ επάγγελμα (της καθαρίστριας) και κατά συνήθεια, με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος (sic) και αντίστοιχη ζημία άνω των 150 χιλιάδων ευρώ, εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Βλέπετε, έτσι που πέρασαν τα χρόνια, δεκαπενθήμερο στο δεκαπενθήμερο, φασούλι το φασούλι, έγραφε στα κιτάπια του το λογιστήριο του κράτους τους μισθούς που κέρδιζε με τον «άτιμο» ιδρώτα της, η καθαρίστρια της ιστορίας μας.
Θα πείτε, ότι έπρεπε να τιμωρηθεί. Καμία αντίρρηση. Θα πείτε ότι με την πλαστογραφία της, πήρε τη θέση κάποιας άλλης με γνήσιο απολυτήριο. Σωστό είναι κι αυτό.
Αλλά να καταδικάζεται ένας άνθρωπος σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκιση, επειδή βάσει του μισθολογίου του Δημοσίου, κέρδισε μέσα σε μια εικοσαετία το… ιδιαίτερα μεγάλο ποσό των 150 χιλιάδων ευρώ, είναι πράγματι κωμικοτραγικό.
Στη βάση της αναλογικότητας, ποια ποινή θα επιβληθεί, όταν θα φτάσει –αν φτάσει ποτέ- στο ακροατήριο, η υπόθεση εκείνου του «ταλαντούχου» κυρίου που με τη βοήθεια από το περιβάλλον του Καραμανλή του Βού, κατάφερε με πλαστό πτυχίο να αναλάβει καθήκοντα γενικού διευθυντή στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, κρατική εταιρία που έπεσε -ασφαλώς και με τη δική του συνδρομή- στα βράχια;
Στη βάση της αναλογικότητας, ποια ποινή θα επιβληθεί, όταν θα φτάσουν -αν ποτέ φτάσουν- στο ακροατήριο οι υποθέσεις των ευνοούμενων του παρανοϊκού Τηλεβιβλιοπώλη, που καταλάμβαναν θέσεις διοικητών και υποδιοικητών δημόσιων νοσοκομείων με πλαστά πτυχία, συμβάλλοντας με την ανικανότητά τους, στη συστηματική υποβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας;
Μακρύς είναι ο κατάλογος των… επιφανών πλαστογράφων, μα την αλήθεια!
Ακόμα χειρότερα, ας αναρωτηθούμε γιατί έφθασε στο ακροατήριο αυτή η υπόθεση της ταλαίπωρης καθαρίστριας, κι όχι άλλες, όπως οι παραπάνω, των χρυσοκάνθαρων του παρασιτισμού και της πελατειακής κατάστασης των θλιβερών μας πραγμάτων. Ας αναρωτηθούμε, για να δικαιολογηθεί κι ο τίτλος αυτού του σημειώματος.

18 Σεπτεμβρίου 2016

Έστησαν σκακιέρα για Νέο Δήμαρχο στην Μύκονο.

Image result for Έστησαν σκακιέρα

Ακούμε ότι την σκακιέρα για τον Δήμο Μυκόνου 2019 κάποιοι βιαστικοί την έχουν στήσει πολύ νωρίς.βλέπεις είναι άσχημο να μένεις από μεροκάματα ...και επειδή  η πενία τέχνας κατεργάζεται,και διά τον λόγο ότι η πενία είναι η μητριά της μεγαλοφυϊας,οι γνωστοί βρυκόλακες είπαν να ξανακάνουν μια μπούκα στον δήμο καταστρώνοντας μεγαλοφυΐες σχέδιο,μια και είναι είναι μαγαζί γωνια !!!Κινητικότητα, σχήματα, ταξίματα,μεταγραφές, ποιος θα μπει μπροστά ποιος πίσω. ο Κοντός ηγέτης που κινεί όλα τα νήματα, το καραφλό Γκανιάν άλογο, ο χοντρός ο Μεγαλοπρεπής,Οι αποστάτες του Φιόρε,η ωραία των Παρισίων ,όπου κάτσει τελικά η μπίλια .Ομάδες ομαδούλες "  παραομαδες όλοι για την μάσα.Κατά τα αλλα τα λεφτά από 7 σχολεία ακόμα τα ψάχνουμε ,μάλλον έχουν γίνει επενδύσεις από τον διαχειριστή τους !!!! Αληθεύει ότι μεγάλες επιχείρησης του 5% δημοτικού φόρου έκλεισαν επί προηγουμενης Δημαρχίας υποθέσεις χρεών με το αζημίωτο βεβαια με ψίχουλα ;;;
Αλλά τι να πούμε για  αυτούς δεν έχει να πει κανείς τίποτα περισσότερο. Τους είδαμε στην πράξη, να στήνουν στα έξι μέτρα και να εκτελούν το Νησί μας.Περιμέναμε πολλά από τον Νέο Δήμαρχο,πράμα δύσκολο βεβαια μετά από 30 χρονια λεηλασιών και καταστροφών του Νησιού από τους προκατόχους του . Ομως, δεν είναι το χειρότερο που μας συμβαίνει!Το χειρότερο που μας συμβαίνει είναι ότι στον προθάλαμο της εξουσίας του Δήμου Μυκόνου περιμένουν εκείνοι που μας κατάντησαν εδώ που μας κατάντησαν. Αυτοί που έχουν το θράσος να μιλούν  για επαναφορά τους, όταν ο μόνος στόχος τους είναι να ανακαταλάβουν τις πολυθρόνες της εξουσίας, συνεχίζοντας απαράλλαχτη την προδιαγεγραμμένη πορεία του Νησιού από το πουθενά προς το τίποτα...
Υ.Γ. Η θεωρία ότι τα χρυσόψαρα έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη καταρρίπτεται, σύμφωνα με επιστήμονες του πανεπιστημίου  στον Καναδά.Για εμάς τους Μυκονιάτες κανένα Πανεπιστήμιο δεν αναλαμβάνει να μελετήσει την Μνήμη μας;;;Κύριοι στην Πολιτική δεν υπάρχουν κενά, αλλά σκέφτεται κανείς ότι πάντα υπάρχουν και όρια.

 Υ.Γ.2.Τελικά 30 χρονια στην Μύκονο είμαστε τόσο συνηθισμένοι να κολυμπάμε στα σκατά, εάν επιστρέψουν οι βρυκολακες θα κάνουμε μέχρι και σνόρκελινγκ ...

Οι φασίστες δολοφόνησαν το γιο του μαστρο-Τάκη!



«Σκοτώσανε το γιο του μαστρο-Τάκη , που κουβαλάει λαμαρίνες στη Ζώνη»! «Κι ο Παύλος στη Ζώνη δούλευε μέχρι το 2003».
    Ήταν τα λόγια ενός από τους φίλους του Παύλου Φύσσα, λίγη ώρα αφότου το παλικάρι δολοφονήθηκε από την αγέλη των φασιστών.
    Η Χρυσή Αυγή, αυτή η ναζιστική συμμορία, ο εσμός των αποβρασμάτων, των βγαλμένων από τον κοινωνικό απόπατο, δεν πέταξε τη μάσκα το βράδυ της 17 προς 18 Σεπτέμβρη 2013. Γιατί δεν είχε ποτέ μάσκα.
Ποτέ!
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι κύκλοι των εφοπλιστών που -σύμφωνα με την «Γκάρντιαν»- τους χρηματοδοτούσαν.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι βιομήχανοι και οι εργοδότες που συνέλλεγαν  «δούλους» από τους «ΟΑΕΔ» που είχαν ιδρύσει οι χρυσαυγίτες.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι πολιτικοί Πόντιοι Πιλάτοι που προωθούσαν και προωθούν την άθλια θεωρία των «δυο άκρων».
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι ταγοί του περίφημου «συνταγματικού τόξου» που εκλεκτά μέλη τους έφτασαν να ψηφίζουν σε ψηφοφορίες στη Βουλή – ακόμη και μετά τη δολοφονία – υπέρ των ναζιστικών αποβρασμάτων.
  • Το ξέρουν εκεί στη ΝΔ που 5 μέρες πριν την δολοφονία δεν είχαν βγάλει ούτε καν μια ανακοίνωση καταδίκης για τη δολοφονική επίθεση των χρυσαυγιτών που είχε προηγηθεί ενάντια στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι Μπαλτάκοι του κράτους που λίγο πριν τη δολοφονία απειλούσαν ότι «το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή είναι απευκταίο, αλλά όχι απίθανο»!
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι «Μπάμπηδες» και τα τα χυδαία παπαγαλάκια των μιντιακών συγκροτημάτων που μετά τις εκλογές του 2012 έγραφαν άρθρα του τύπου «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» και έφτασαν να εξοικειώνουν την κοινή γνώμη με το ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης με τη συμμετοχή μιας «σοβαρότερης» Χρυσής Αυγής.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν αυτοί που πουλούσαν το ναζισμό με «λάιφ στάιλ» περιτύλιγμα, που λέγανε ότι η σβάστικα δεν είναι σβάστικα αλλά τρενάκι με μπαταρίες, που εμφάνιζαν το ναζιστικό απόπατο σαν χορωδία προσκόπων που συνόδευε γριούλες στα ΑΤΜ.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν οι μηχανισμοί του κράτους που ακόμα δεν έχουν απαντήσει αν ερευνήθηκε ποτέ εκείνη η απόρρητη έκθεση του τμήματος της ίδιας της Ελληνικής Αστυνομίας, με ημερομηνία 10/12/1999, η οποία μιλά για στενές διασυνδέσεις των ναζιστών της Χρυσής Αυγής με την ΕΛ.ΑΣ.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν όλοι οι ιθύνοντες ενός κράτους που ανεξαρτήτως κυβερνήσεων παρακολουθούν τους – ομολογημένα – δολοφόνους να κυκλοφορούν ελεύθεροι.  
  • Το ήξεραν και το ξέρουν αυτοί που πριν από την δολοφονία Φύσσα κρατούσαν 32 υποθέσεις κακουργηματικού χαρακτήρα για τη Χρυσή Αυγή στα συρτάρια τους.
  • Το ήξεραν και το ξέρουν όλοι αυτοί που στοιχειωδώς θα αντιδρούσαν αν δεν ήθελαν να βλέπουν τους ταγματαλήτες να χτυπούν –λίγο πριν τη δολοφονία Φύσσα – μετανάστες στη Ραφήνα, που θα αντιδρούσαν αν δεν ήθελαν να βλέπουν ταγματαλήτες να μαχαιρώνουν μετανάστες στις γειτονιές, να βλέπουν  ταγματαλήτες να στήνουν καρτέρι σε κομμουνιστές, που θα αντιδρούσαν αν δεν ήθελαν τους ταγματαλήτες για να τους βάζουν να στρέφονται ενάντια στον εργατόκοσμο και να φωνάζουν μπροστά στις κάμερες: «Εμείς είμαστε μαζί με τους εφοπλιστές μας».
    Οι λεχρίτες του «αίμα μόνο για Έλληνες», είναι αυτοί που μετά το αίμα των Χασάν και των Αλί, έχυσαν πριν τρία χρόνια το αίμα του γιου του μαστρο-Τάκη .
    Είναι αυτοί – «η σπορά των ηττημένων του ‘45» κατά δήλωση Μιχαλολιάκου – που πριν τη δολοφονία είχαν χτυπήσει με λοστάρια πρωτοπόρους κομμουνιστές εργάτες στο Πέραμα και ανήμπορους Αιγύπτιους ψαράδες.
    Είναι αυτοί που – τόσο κότες είναι – κρύβουν ότι είναι ναζί, αλλά βοούν οι δηλώσεις τους, τα γραφτά τους, τα τατουάζ τους, οι σημαίες τους, τα τάγματα εφόδου τους, το αίμα στα χέρια τους.
    Αυτοί, οι δολοφόνοι του Φύσσα, αυτοί που έφτασαν να ομολογήσουν ακόμα και την πολιτική ευθύνη για το έγκλημα, είναι τόσο χρήσιμοι για το αστικό κράτος, ώστε το τελευταίο τους επιτρέπει παρότι αποτελούν ναζιστική εγκληματική συμμορία να παριστάνουν το «νόμιμο πολιτικό κόμμα»!
    Αυτός είναι ο λόγος που οι ναζί, βγαλμένοι σαν τα σκουλήκια μέσα από το σαπισμένο σώμα της αστικής παρακμής, πρέπει να αντιμετωπιστούν ως αυτό που είναι. Ως το μακρύ, τρομοκρατικό, δολοφονικό χέρι του συστήματος της εκμετάλλευσης, της βρωμιάς, της δυσωδίας και της σαπίλας.
    Αυτός είναι ο λόγος που ο ναζισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί και να τσακιστεί σύμφωνα με την υπόδειξη του Μπρεχτ:
«Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».
    Πρέπει να αντιμετωπιστεί με δεδομένο ότι πίσω από το ναζιστικό «αντισυστημικό» μακιγιάζ, πίσω από την πατριδοκαπηλία, την ιστορική παραχάραξη, τον μισανθρωπισμό, βρίσκεται η εξουσία των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών.
    Μια εξουσία που εφόσον το επιβάλλουν οι ανάγκες της άρχουσας  τάξης ανακαλεί από τα καταγώγια στο προσκήνιο άλλοτε το φαιό σουλούπι του Χίτη και άλλοτε του γερμανοτσολιά και του ταγματασφαλίτη. Άλλοτε του πολιτικού υποκόσμου και άλλοτε του πιο τραμπούκικου λαϊκισμού. Άλλοτε του καρατέκα «άντρακλα» που χτυπάει γυναίκες και άλλοτε του νυχτόβιου μαχαιροβγάλτη που εξαπολύει πογκρόμ κατά του μετανάστη, του πολιτικού αντιπάλου, του «διαφορετικού».
    Η Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπιστεί ως η άλλη όψη του ίδιου πολιτικού νομίσματος της πλουτοκρατίας.
    Είναι ακριβώς εκεί, στον κόρφο της πλουτοκρατίας, που επωάζεται το αυγό του φιδιού. Εκεί βρίσκεται η φωλιά του.
    Γι’ αυτό και, τελικά, ένα αντιφαστιστικό κίνημα ρωμαλέο, ταξικό, εργατικό, λαϊκό, αντικαπιταλιστικό, είναι αυτό που έχει τη δύναμη όχι απλά να λιώσει το φασιστικό φίδι, όχι μόνο να το εκδιώξει από κάθε γειτονιά και από κάθε χώρο δουλειάς, όχι μόνο να επιβάλει να μην μπορούν να σταθούν σε καμιά γωνία αυτά τα αποβράσματα, αλλά ταυτόχρονα να αχρηστέψει και την καπιταλιστική μήτρα που το εκτρέφει και το αναπαράγει.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

17 Σεπτεμβρίου 2016

Άμα σου λέω ψιλό γαζί, πάει το δούλεμα…

Φιλάνθρωποι

i-kyr.gr
Ο φιλάνθρωπος είναι πληγή στη σφαίρα της ηθικής, έγραφε κάπου ο Όσκαρ Ουάιλντ, και τον θυμήθηκα με αφορμή την είδηση που διάβασα ότι η κυρία ενός κυρίου εφοπλιστή, ανέλαβε να πληρώσει το ειδεχθές, παράνομο και αντισυνταγματικό χαράτσι που επιβλήθηκε, μεταξύ όλων μας, και στο «Χαμόγελο του Παιδιού».
Στα πλαίσια της… «εθελοντικής» φορολογίας των εφοπλιστών, θα έλεγε κάποιος κακοπροαίρετος και μουρτζούφλης…
Όταν ανέλαβε την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έτρεμαν ακόμη την κυβέρνηση του «αριστερού» μικρού τιμονιέρη Αλέξη και των αερολογιών του, όσοι τουλάχιστον από αυτούς, τον έπαιρναν στα σοβαρά. Οι εποχές αυτές όμως έχουν παρέλθει, σχολίαζε προ καιρού και η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου.
Πράγματι, για να λέμε του στραβού το δίκιο, ο εφοπλισμός δεν μπορεί να φορολογηθεί περισσότερο απ’ όσο υπαγορεύει το διεθνές πλαίσιο μέσα στο οποίο δραστηριοποιείται, δεδομένης και της ευκολίας που επιτρέπει η πληθώρα των σημαιών ευκαιρίας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και σημαίες χωρών της ευρωπαϊκής κοινότητας.
Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τον εφοπλισμό, γιατί έτσι έχουν τα πράγματα κι είναι εντελώς περιττή η συζήτηση επ’ αυτού.
Ας μιλήσουμε καλύτερα για τις επενδύσεις των κερδών από τον εφοπλισμό.
Το ερώτημα που δεν απαντάται, είναι τι γίνεται με τις on shore δραστηριότητές των εφοπλιστών και τον αναλογούντα ΕΝΦΙΑ για τις βιλάρες (και όχι μόνο) που έχουν γραμμένες στις off shore εταιρείες τους, οι μεγαλόσχημοι φιλάνθρωποι . Το διαπλεγμένο σύστημα εξουσιών, κρατά γερά αλυσοδεμένη την κοινωνία μας, δίνοντας συνεχώς λύσεις στα μεγάλα πορτοφόλια …
Σύμφωνα, πάντως, με κατάλογο που συνέταξε ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», το όργιο της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μέσω off shore εταιριών έχει πάρει τα ανάπλαγα, από τον Παναμά και τις Νήσους Μάρσαλ, μέχρι τη Δυτική Σαμόα -κι από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, ως τα νησιά Τερκς και Κέικος.
Τα στοιχεία, λέει, μιλούν για περισσότερες από 23.000 τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες, που έχουν αναπτύξει κερδοσκοπική δραστηριότητα στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια (εφημερίδα «Τα Νέα», 29/11/2014), έχοντας αποκτήσει ελληνικό ΑΦΜ και νόμιμους εκπροσώπους στην Ελλάδα, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Έμαθε ποτέ κανείς για τα στοιχεία των πραγματικών ιδιοκτητών, των τραπεζικών τους λογαριασμών, των δραστηριοτήτων τους και της φορολόγησης όλων αυτών των εταιρειών, ιδιαίτερα σ’ αυτήν εποχή της εξοντωτικής μας φορολογίας?
Ακόμα περισσότερο, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς, ποια θα ήταν η εξέλιξη των κοινών μας πραγμάτων αν όλα αυτά τα χρόνια, όλοι αυτοί οι φιλάνθρωποι (sic), πλήρωναν τους φόρους που τους αναλογούσαν? Ίσως τότε, να ήταν περιττή αυτή «η πληγή στη σφαίρα της ηθικής», αυτή η φιλανθρωπία της κυρίας, του κυρίου εφοπλιστού…
Υ.Γ. Όσο για την κωμωδία της πρωτοδεύτερης φοράς “αριστερά” που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στον αέρα της Τηλεδημοκρατίας μας , τα ξαναείπαμε: ψιλό γαζί, πάει το δούλεμα

11 Σεπτεμβρίου 2016

Tα γρήγορα σπερματοζωάρια.

Image may contain: drawing
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σαφές ότι όχι μόνο δεν έχει σχέση με την αριστεία, αλλά εκφράζει το ακριβώς αντίθετο. Είναι ο γιός ενός πλούσιου πολιτικού που τα είχε όλα στρωμένα και συνεχίζει να εκφράζει αυτή την αηδιαστική υπεροψία. Αυτών που δεν νοιάζονται για τα δημόσια σχολεία, εφόσον αυτοί και η κάστα τους σουλατσάρουν στα Κολλέγια Αθηνών. Αυτών που δεν νοιάζονται για τα δημόσια νοσοκομεία διότι έχουν τα λεφτά να πληρώσουν τα ιδιωτικά. Όλοι αυτοί οι Μητσοτάκηδες, οι Βαρβιτσιώτηδες, οι Καραμανλήδες, οι Κεφαλογιάννηδες, αποτελούν όχι εκφραστές της αξιοκρατίας αλλά κατάλοιπα ότι πιο συντηρητικού και σάπιου υπάρχει στην κοινωνία. Το μοναδικό τους επίτευγμα που δεν οφείλεται στα λεφτά και τις διασυνδέσεις του μπαμπά είναι ότι ήταν τα πιο γρήγορα σπερματοζωάρια. Από εκεί και έπειτα όλα ήταν εύκολα.
.read More :

Στου Κασίδη το Κεφάλι...

%22Final%20Sucrifice%22%2C%20a%20photocollage%2C%20creative%20commons

"Final Sucrifice", a photocollage, creative commons

Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων, δεν ισχυρίζεται κανείς σοβαρός άνθρωπος, ότι το ευρώ είναι ένα κανονικό νόμισμα!
Πράγματι, είναι ένας Φράνκενστάιν που δημιουργήθηκε στη λογική του βλέποντας και κάνοντας. Προχειρότητες από την αρχή, σ’ έναν δρόμο που τον φανταζόμασταν εντελώς διαφορετικό οι περισσότεροι, αλλά που αποδείχθηκε δύσβατος και γεμάτος άγνωστα μονοπάτια.

Εκείνη την εποχή, πάντως, τότε που κατασκευαζόταν το ευρωπαϊκό νόμισμα, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, παρά τις όποιες εξαρχής επιφυλάξεις, ότι θα καταλήγαμε εδώ που καταντήσαμε.

Κομμένος και ραμμένος πια, αυτός ο απαίσιος Φράνκενστάιν των νομισμάτων, στα σχέδια της Γερμανίας και του τελικού σχεδιαστή τουτου γνωστού και μη εξαιρετέου, δόκτορος Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ουρλιάζει τώρα, τρομοκρατώντας τους πιο αδύναμους.

Το ευρώ είναι ένα ελαττωματικό νόμισμα, το επαναλαμβάνουν συχνά και γνωστοί νομπελίστες οικονομολόγοι. Δεν χρειάζεται να κάνουμε καμιά κουβέντα παραπάνω, δυο το λάδι, μια το ξίδι, πέντε έφτασε να το χρεώνει ο Γερμανός, το λαδόξιδο που μας προμήθευε τόσα χρόνια.

Όχι, δεν είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!Μέσα σε αυτό το κακουργηματικό πλαίσιο, λοιπόν, μήπως πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να το επιχειρήσουμε; Να φύγουμε απ’ αυτό το νομισματικό τρελοκομείο!

Όσοι διστάζουμε μπροστά στην έξοδο κινδύνου, δεν το κάνουμε από ευρω-λαγνεία ούτε από αγάπη για τον νεαρό Φρανκενστάιν των νομισμάτων. Διστάζουμε επειδή φοβόμαστε την πτώση στο βαθύ κι απροσμέτρητο κενό, χωρίς κανένα σχέδιο.

Τι σημαίνει, σήμερα, έτσι όπως είμαστε βουτηγμένοι στο βούρκο, η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα;

Το εμπορικό μας ισοζύγιο, που είναι συνυφασμένο με τον τρόπο της ζωής μας, είναι ελλειμματικό, δείχνουν οι εθνικοί μας λογαριασμοί. Οπότε, αν επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα, πολλά θ’ αλλάξουν στις συνήθειές μας και τα εισαγόμενα αγαθά κι οι υπηρεσίες -σε όρους εθνικού νομίσματος πάντα- θα γίνονται κάθε μέρα όλο και ακριβότερα μέχρι απαγορευτικά, εξαιτίας των διαρθρωτικών αδυναμιών της οικονομίας μας και της εξ αυτού αναμενόμενης συνεχούς διολίσθησης του ελληνικού, έναντι των ξένων σκληρότερων νομισμάτων.

Κομμένα, μαχαίρι, λοιπόν, τα φρου-φρου και τ’ αρώματα. Κομμένες κι οι εισαγόμενες αντιγηραντικές κρέμες για τις περισσότερες των κυριών, μέχρι τουλάχιστον να παραχθούν οι αντίστοιχες ελληνικές.

Όμως, η μεγάλη αλήθεια είναι ότι, οι κυρίες, φοβούνται ότι θα γεράσουν, περιμένοντας αδίκως να παραχθεί κάποτε ελληνική αντιγηραντική κρέμα!

Το σημαντικότερο δεν είναι το πόσο ακριβά θα γίνουν για το ελληνικό βαλάντιο τα πρωτότυπα αντικαρκινικά φάρμακα ή που θα βρούμε για ν' αγοράσουμε το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που εισάγουμε, εφόσον επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα, όπως ουρλιάζουν οι κινδυνολόγοι ψιττακοί της Τηλεδημοκρατίας μας. Κάπως θα το εξοικονομήσουμε το συνάλλαγμα, κάπως θα τα καταφέρουμε στα βασικά –πάντως όχι ξεπουλώντας την Ελλάδα ολόκληρη, όπως συμβαίνει σήμερα!

Αν όμως είχαμε έτοιμα τα σχέδια για την παραγωγή ελληνικών αντιγηραντικών σκευασμάτων για τις κυρίες, τότε θα έβλεπαν κι εκείνες, τα πράγματα εντελώς διαφορετικά!

Εδώ που τα λέμε, μπορεί πράγματι να τα έχουμε τα σχέδια και να μην έχουμε ιδέα περί αυτού! Μπορεί να υπάρχει σήμερα, κάπου, σε κάποια βιβλιοθήκη, μια σχετική μελέτη που να σκονίζεται ή να λειτουργεί κάπου μια μικρή βιοτεχνία μ’ ένα πατροπαράδοτο ή πρωτότυπο, πολλά υποσχόμενο αντιγηραντικό σκεύασμα. Μια ομάδα ανθρώπων, κάπου μπορεί να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στη φοροκαταιγίδα, μπουσουλώντας μέσα στο σκοτάδι που γεννά η έλλειψη οράματος της ελληνικής παρασιτικής, πολιτικής τάξης.

Έψαξε ποτέ κανείς από τους επιτετραμμένους κομματόσκυλους ολόκληρου του χρεοκοπημένου πολιτικού μας φάσματος, στις βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων μας με τις διδακτορικές μελέτες; Απ’ αυτούς τους ανεπάγγελτους που μας έχουν κυβερνήσει όλα αυτά τα χρόνια της διακηρυγμένης κρίσης, έχει στρωθεί κανείς τους στη δουλειά, για να χαρτογραφήσει τα επιτυχημένα παραδείγματα ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης απ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας, προκειμένου να τα ενθαρρύνει ή να τα μεταφυτέψει κι αλλού?

Ποτέ κανείς!

Έστω κι αν τα χρηματοδοτικά πακέτα είναι διαθέσιμα και περιμένουν, οι πόροι πηγαίνουν σε αποσπασματικές και τυχαίες δράσεις, χωρίς τον παραμικρό σχεδιασμό ή όφελος, μιλώντας με όρους αειφορίας -όταν δεν καταλήγουν κατευθείαν στις τσέπες των εθνικών μας εργολάβων ή των ίδιων των (συν)εταίρων μας, που αγοράζουν αντί πινακίου φακής τη δημόσια περιουσία μας για να την αξιοποιούν με δημόσιους πόρους!

Κοντεύει μια ολόκληρη επταετία, εν μέσω διακηρυγμένης κρίσης κι όλες οι κυβερνήσεις που περάσανε εν τω μεταξύ από αυτόν τον τόπο, στου κασίδη του Έλληνα το κεφάλι δείξανε με απόλυτο τρόπο πόσο ακατάλληλο είναι το πολιτικό μας προσωπικό, πόσο ανίκανοι είναι αυτοί οι άνθρωποι ν' αντιμετωπίσουν το μαύρο χάλι που οι ίδιοι δημιούργησαν, με τις πράξεις και τις παραλήψεις τους!

Ανθρώπους, σαν κι αυτούς που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν είναι που φοβόμαστε περισσότερο -και τρέμουμε στη σκέψη ότι θα έπεφτε στα ανίκανα χέρια τους η εφαρμογή μιας ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής, της κατεστραμμένης μας χώρας.

Αυτό φοβόμαστε οι περισσότεροι -πιο πολύ απ’ ό,τι φοβούνται οι κυρίες την ανυπαρξία ελληνικών αντιγηραντικών σκευασμάτων, εις το διηνεκές…

Όποτε αναφέρομαι στην κατάντια των ολίγιστων που μας κυβέρνησαν και που μας κυβερνούν, θυμάμαι αυτά που έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης ,σημειωμένα σ’ ένα παρόμοιο κειμενάκι γραμμένο πριν δυο χρόνια.

6 Σεπτεμβρίου 2016

Αν περιμένουμε απ’ αυτούς…




Ω, τι ευτυχία είναι αυτή!? Έρχεται η Ανάπτυξη πάλι! Έτσι μας λέει ο κυρ-αντιπρόεδρος της διοικούσας του κυβερνητικού, καρναβαλικού θιάσου: “Η οικονομία μπαίνει σε τροχιά ανάκαμψης που, πλην απροόπτων, θα έχει διάρκεια”!

Λες και τον περίμενε στη γωνία η στατιστική αρχή, τον αντιπρόεδρο, για να ανακοινώσει ότι τον Ιούνιο ο γενικός δείκτης κύκλου εργασιών στο λιανικό εμπόριο παρουσίασε μείωση πάνω από 5% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2015.

Σαν να μη μας έφταναν τα μαύρα αυτά μαντάτα, μας ήρθε κατακούτελα κι η έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ για την ελληνική οικονομία, που συμπεραίνει κι αυτή ότι βαδίζουμε από το κακό στο χειρότερο και προβλέπει ότι το τελευταίο τετράμηνο αυτής της χρονιάς, θα είναι αδελφοκτόνο.

Μας λέει ο κυρ-αντιπρόεδρος, ότι η ανάπτυξη έρχεται, κι επειδή η κυβέρνησή του δεν έχει το παραμικρό σχέδιο, προτίθεται –κατά τον έτερο Καπαδόκη της Ανάπτυξης- να τ’ αφήσει όλα στην ιδιωτική οικονομία.

Μάλιστα συντρόφισσα, από παλιά στα λέω: Σχέδιο δεν υπήρξε. Όχι μόνο δεν υπήρξε, αλλά εν τω μεταξύ φάνηκε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει κι η παραμικρή διάθεση ούτε πρόκειται, κατά τα φαινόμενα, να υπάρξει ποτέ στρατηγικό σχέδιο, αν δώσουμε βάση στα λεγόμενα. 

Εκτιμά ο αρμόδιος υπουργός, λοιπόν, ότι “οι ιδιωτικές επενδύσεις είναι αυτές που θα βγάλουν την οικονομία από τη στασιμότητα και για τον λόγο αυτόν η κυβέρνηση προωθεί ένα πλήρες φάσμα χρηματοδοτικών (sic) εργαλείων αλλά και σημαντικές θεσμικές παρεμβάσεις  […] και τη λειτουργία των κέντρων μιας στάσης για τις επιχειρήσεις”. 

Χωρίς κανόνες στο παιχνίδι, χωρίς ορισμένες τις χρήσεις γης, χωρίς κατευθύνσεις, χωρίς μπούσουλα, ξεπουλούν αλύπητα -και μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε…

Αλλά κι έτσι που ορμάνε οι λαίμαργοι σκύλοι στο ψητό, μόνο οι πιο γενναίοι και οι μεγαλύτεροι τζογαδόροι, θα περάσουν τις πόρτες των κέντρων της μιας στάσης που οργανώνει ο υπουργός. 

Ετούτον τον καιρό, μόνο οι τυχοδιώκτες και οι πειρατές, μπορεί να ενδιαφέρονται γι’ αυτή τη γωνιά της γης, επειδή η φορολογία είναι εξοντωτική, διότι το οικονομικό περιβάλλον είναι αβέβαιο και γιατί ο επενδυτικός κίνδυνος της εμπλοκής με τα ελληνικά πράγματα, τιμολογείται πανάκριβα. Αυτός, άλλωστε, είναι κι ένας από τους λόγος που, μετά κροκοδείλιων δακρύων, πουλάνε τη δημόσια περιουσία μας, μπιρ παρά, οι αχρείοι, στους χειρότερους.

Κανείς σοβαρός επενδυτής δεν θα έρθει κ. αντιπρόεδρε και να τ’ ακούς κι συ, έτερε Καπαδόκη του οικονομικού μας βούρκου, που στο λέω. 

Κανείς σοβαρός επενδυτής δεν πρόκειται να κοντοβολήσει, όταν ακούει ότι το κούρεμα του ελληνικού χρέους,δεν θα συζητηθεί πριν το 2018. Κάθε σοβαρός επενδυτής, θα περιμένει, τουλάχιστον μέχρι τότε, για να δει προς τα που θα φυσήξει ο άνεμος.

Και βέβαια, για να δημιουργηθεί στο μεσοδιάστημα ανάπτυξη, αυτή δεν θα έρθει από τους πειρατές που σήμερα παίρνουν, αντί πινακίου φακής, τον εθνικό μας πλούτο.

Σ’ αυτό το μεσοδιάστημα χρειάζεται η ενεργοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η ένωση των μικρών δυνάμεων του καθενός μας, σε μεγαλύτερες δυνάμεις που θα κρατήσουν όρθια την κοινωνία μας που καταρρέει.

Τα ανδρείκελα που κυβερνούν ή τα άλλα που επιθυμούν διακαώς να επιστρέψουν για να αναλάβουν την κουτάλα της εξουσίας, δεν έχουν να μας προσφέρουν τίποτα.

Υπηρέτες ίδιων αφεντάδων είναι και οι μεν και οι δε -στην ίδια κατηγορία και οι θλιβεροί πολιτικοί δορυφόροι τους, κι αυτό είναι το μόνο, ασφαλές πια, συμπέρασμα.

Έτσι, όσο οι κοινωνίες μας δεν αυτοοργανώνονται για να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί το κακό που μας βρήκε, τόσο θα ευημερεί αυτή η ανάξια πολιτική τάξη και τόσο θα βουλιάζουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, όλο και πιο βαθιά στον βρωμερό βούρκο που χρόνια τώρα μένουμε κολλημένοι. 

Φωτοκολάζ “Mourning”