22 Αυγούστου 2016

Ας ξεκολλήσουμε!

 by Raskolnick

Θυμάμαι τότε που η Ελλάδα ζούσε  την εποχή της  προ-ολυμπιακής μας κραιπάλης. Τότε που οι μετανάστες πέθαιναν στα θεμέλια των έργων του ολυμπιακού μας οράματος. Ζήσαμε ύστερα κι εμείς τη στιγμή της ολυμπιακής μας ονείρωξης, ας θυμηθούμε μέρες που είναι, κι ύστερα γυρίσαμε ευτυχισμένοι πλευρό και συνεχίσαμε τον αμέριμνο ύπνο μας, ξυπνώντας απότομα λίγα χρόνια μετά, στο ζοφερό μας σήμερα.

Άλλες εποχές, τότε που οι κουτόφραγκοι πληρώνανε ζεστό χρήμα και όλοι την αρμέγαμε και τη λατρεύαμε την ευρωπαϊκή μας ένωση. Τους τα παίρναμε, κατά το κοινώς λεγόμενο, για να τα κάνουμε παραγωγικές επενδύσεις και για να αρχίσει να συγκλίνει η οικονομία μας κι εμείς τα τρώγαμε με τις παστρικιές. Θυμάμαι το ξενυχτάδικο ενός παλιού συμμαθητή. Το είχε στήσει ο καλός μας, το μαγαζί του, μέσα στους πορτοκαλεώνες του πατέρα του, με χρήματα από τις επιδοτήσεις που προορίζονταν για τη βελτίωση των οικογενειακών καλλιεργειών. Ποιόν ενδιέφεραν οι πορτοκαλιές, όταν το αλκοόλ δεύτερης ποιότητας έρεε άφθονο και, κυρίως, αφορολόγητο? Ήταν ένα ωραίο μαγαζί γεμάτο νεαρές πουτάνες σαν τα κρύα τα νερά, όλων των φυλών, έτσι που τις είχε ξεράσει  στα πόδια μας η προηγούμενη κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού! 

Τέτοια κάναμε με τις επιδοτήσεις, αλλά πάντως το παραδάκι έρεε άφθονο κι αυτό μαζί με τη φτηνή γαλλική σαμπάνια. Θυμάμαι, τότε, που όλοι κάθονταν στο καφενείο το πρωί, με πονοκέφαλο από την κραιπάλη της περασμένης νύχτας. Εκείνες τις στιγμές, ο Βούλγαρος ήταν περιζήτητος για να μαζέψει τις ελιές, ο Ρουμάνος ήταν ο καλύτερος, για να κλαδέψει και να σκάψει, ο Σύριος ήταν άριστος για το στήσιμο της πεσμένης ξερολιθιάς -όλοι τους περιζήτητοι. Για τους Αλβανούς δεν το συζητάμε, αυτοί είχαν έρθει πρώτοι και καλύτεροι για τις βρομοδουλειές, τότε που ο αλήστου μνήμης Σαμαράς, άνοιγε τα σύνορα με την Αλβανία για να ρίξει τα μεροκάματα που χρεώνονταν οι φίλοι του οι τσιφλικάδες. Περασμένα, ξεχασμένα όλα αυτά, τώρα πια, περασμένη κι εκείνη η εποχή, που κρεμάγαμε τα βαρελόσκυλα με τα λουκάνικα, που λέει ο λόγος, αλλά δεν μπορείς να μη θυμάσαι…

Γύρισε ο τροχός και κόπασε το πανηγύρι. Όπως και να’ χει το πράγμα, όμως, έστω και στα δύσκολα,  μένει άναυδος κανείς με τις κραυγές, το μένος και την υποκρισία ορισμένων. Των ίδιων που στις εποχές των παχιών αγελάδων χρημάτιζαν πορνοβοσκοί ανασφάλιστων και κακοπληρωμένων μεταναστών. Είναι αχαρακτήριστοι κι αυτοί που μετά από τόσα χρόνια συμβίωσης με μετανάστες, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, ότι θα αλλοιωθεί ο πολιτισμός μας , λες κι αυτούς περίμενε ο πολιτισμός μας για να αλλοιωθεί. 

Είδαν οι άλλοι, οι αερολόγοι, την καταστροφή του κόσμου, επειδή πρόκειται να φιλοξενηθούν στην Κρήτη μερικοί ξεριζωμένοι πρόσφυγες. Είναι, όμως, εκτός από ανόητο κι εντελώς υποκριτικό να λέμε ότι δυο-τρεις χιλιάδες άνθρωποι θα καταστρέψουν τον τουρισμό της Κρήτης, γιατί αυτά είναι αστεία πράγματα. Ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά καταστρέφουν τον τουρισμό, τα είπαμε και προχτές κι ας μην τα επαναλαμβάνουμε.

Αυτή τη φορά, ας μη μιλήσουμε για να κατηγορήσουμε την κυβέρνηση. Άδικος πάει κι ο κόπος, έτσι που οι δανειστές και δυνάστες μας βαράνε τα νταούλια και τους ζουρνάδες κι ο πρωθυπουργός με τους υπουργούς του, χορεύουν αδέξια στους ξένους σκοπούς που τους παίζουν. Μια κυβέρνηση έρμαιο στα κύματα της ανείπωτης ολιγότητάς της, μην το συζητάμε.

Ας μιλήσουμε αυτή τη φορά για την τοπική μας αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού και για τους βλαχοδημάρχους μας, κατά τη φρασεολογία του συρμού. Αποτυχημένοι κι αυτοί, μόνο να ζητούν ξέρουν από το αποτυχημένο μας κράτος. Λες κι ήταν σπουδαίο πράγμα ή ήταν άδικη η κατανομή. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Στην Κρήτη θα έπρεπε να έχουν επιμεριστεί περισσότεροι πρόσφυγες, αν το καλοσκεφτεί κανείς και βάλει κάτω τα νούμερα.

Ας συμφωνήσουμε εδώ, ξανά, ότι πρώτιστης σημασίας είναι η προστασία του τουρισμού της Κρήτης κι ότι αυτόν θα έπρεπε να διαφυλάττουν πρώτα απ’ όλα οι αυτοδιοικητικοί μας ταγοί, ως κόρη οφθαλμού. Αυτοί όμως τι κάνουν? Γίνονται μαλλιά κουβάρια μεταξύ τους, ανακατεύονται και οι αστείοι τοπικοί βουλευτές της αστειότερης αξιωματικής αντιπολίτευσης -αντιπολίτευση μόνο για την αντιπολίτευση- βγαίνει και ο εντελώς ανεύθυνος υπουργός  και μιλάει συλλήβδην, για την ανευθυνότητα των Κρητικών.  

Όλοι τους ανευθυνοϋπέυθυνοι, πιάσε τον ένα και χτύπα τον άλλο, γίνονται μαλλιά κουβάρια και σπαταλούν τον χρόνο και την ενέργειά τους, ίσα-ίσα για να γίνει το θέμα βούκινο, έως ότου το πιάσουν οι καλοθελητές κι οι κιτρινοφυλλάδες του εξωτερικού-κι από εκεί να τα πληροφορηθεί τα χάλια μας, η παγκόσμια τουριστική πελατεία.

Κακό μεγαλύτερο δε μπορούσαν να επιτύχουν, διότι πώς να το κάνουμε, οι τουρίστες, ακόμα κι αλληλέγγυοι στο προσφυγικό πρόβλημα να είναι οι άνθρωποι, τις μέρες των διακοπών τους δεν θέλουν να τις περνούν δίπλα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων. Κανείς δεν μπορεί για τους αφαιρέσει το δικαίωμά τους για αμέριμνες διακοπές.

Υπό αυτό το πρίσμα, αντί για να στρωθούν στη δουλειά οι βλαχοδήμαρχοι μας και οι άλλοι οραματιστές (sic) της περιφέρειας, να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να βρουν σπίτια άδεια και γειτονιές χωριών εγκαταλελειμμένες, αντί για να εκμεταλλευτούν τα διαθέσιμα κονδύλια που δίνει απλόχερα η Ευρώπη και ο ΟΗΕ, ώστε να εξασφαλιστούν εισοδήματα και για τη ντόπια εκλογική τους πελατεία που την ενδιαφέρει, πάνω απ’ όλα, η τσέπη της, κι αντί για να εκπονήσουν ένα σχέδιο ομαλής ένταξης αυτών των ανθρώπων στον κοινωνικό μας ιστό, αυτοί οι αχαρακτήριστοι βγάλανε τις ντουντούκες και ανέβηκαν στα κεραμίδια, διαλαλώντας ότι θα φτιάξουν (ή δε θα φτιάξουν) στρατόπεδα συγκέντρωσης στο νησί!  

Όπως κι οι από πάνω τους στην κυβέρνηση, ολίγιστοι κι αυτοί που μας εκπροσωπούν στους δυο βαθμούς της αυτοδιοίκησης. Κανείς τους δεν θυμήθηκε το πείραμα του Ριάτσε.
Κανείς τους, κυρίως, δεν καταλαβαίνει τη ζημιά που κάνουν στην εικόνα του τόπου μας, με τη φασαρία που προκαλούν οι ίδιοι, οι αβέλτεροι. 

Κάποτε, πάντως, πρέπει κι εμείς οι ίδιοι, μέσα από τις μικροκοινωνίες μας, να παρέμβουμε και να ζητήσουμε  να σταματήσει, επιτέλους, να βασιλεύει η ανοησία στον τόπο αυτό. Αλήθεια, ποτέ, δεν θα ξεκολλήσουμε από τις εμμονές μας αυτές, όπως μας τις υπαγορεύουν οι πολύχρωμοι παπαγάλοι της Τηλεδημοκρατίας μας?

Φωτοσύνθεση “Sorrow”

Να πάει να γ@μηθεί το αύριο!


Artwork, Pawel Kuczynski
Παρακολουθώ, μέρες τώρα, τις διαμαρτυρίες για τη σχεδιαζόμενη μεταφορά δύο -ή τριών κατά άλλους- χιλιάδων μεταναστών στην Κρήτη, από τα περισσεύματα των Γερμανών… Είτε αληθεύει είτε όχι, η είδηση, μεγαλύτερη σημασία έχουν οι αντιδράσεις!
Θα καταστραφεί ο τουρισμός μας, ουρλιάζουν. Θα διαλυθεί η οικονομία μας, ωρύονται, μέσα στο αντιπολιτευτικό, αριστεροδέξιο μένος τους -άλλη μια απόδειξη ότι έχει χαθεί η μπάλα, κατά την τη προσφιλή έκφραση του συρμού.
Τον τουρισμό μας, όμως, δεν είναι δυνατόν να τον καταστρέψουν αυτοί οι απόκληροι των πολεμικών εστιών που πυροδοτούν τα αφεντικά μας.
Τον τουρισμό μας τον καταστρέφει, χρόνια τώρα, αργά και συστηματικά το τσιμέντωμα των παραλιών μας. Τα ρέματα και τα λαγκάδια μας, που τα έχουμε μετατρέψει σε σκουπιδότοπους, είναι που καταστρέφουν τον τουρισμό μας. Η αισχροκέρδεια, είναι που καταστρέφει τον τουρισμό μας. Τα βρώμικα πεζοδρόμια με τα σπασμένα τους ρείθρα τους, είναι που καταστρέφουν τον τουρισμό μας. Οι κακοφτιαγμένες ράμπες των αναπήρων που είναι μπλοκαρισμένες από τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, καταστρέφουν τον τουρισμό μας. Τα all inclusive πακέτα καταστρέφουν τον τουρισμό μας. Οι ορδές αυτών που έρχονται στον τόπο μας για να καταναλώσουν βουλγάρικες μαρμελάδες, ιταλικά μέλια και ολλανδικά τυριά και που φεύγοντας αφήνουν σκουπίδια,αντί για συνάλλαγμα, είναι που καταστρέφουν τον τουρισμό μας.
Οι πολιτικές του «δος ημίν σήμερον» και να πάει να γ@μηθεί το αύριο, είναι που καταστρέφουν τον τουρισμό μας κι όχι δυο-τρεις χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι, που περισσεύουν στα αφεντικά μας…

Αντίσταση θα πει...

Από τον Νίκο Νικολέτο                        
Δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, μα ούτε και κάτι μοιραίο και νομοτελειακό. Το καθεστώς ανελευθερίας που μας βασανίζει, που μας στερεί την αίσθηση της δημιουργίας και της ευμάρειας, το καθεστώς εκμετάλλευσης της φύσης και των ανθρώπων από μια μερίδα ανθρώπων δείχνει να μονοπωλεί πολλά, πολλά χρόνια με διαφορετικά κάθε φορά ονόματα και εκπροσώπους. μένα θα πει,
Να αρνούμαι να ανοίξω τηλεόραση και να διαβάζω λογοτεχνία,
Να αρνούμαι τ
Η λέξη που έχουμε ερωτευτεί, η ”ελευθερία” δεν έχει καταφέρει να επιβιώσει παραπάνω από στιγμές και ενδόμυχες αναζητήσεις. Ο έρωτας λοιπόν δεν είναι αμφίδρομος. Ο έρωτας όμως είναι ιδανικό, μια αέναη διαδικασία, το ταξίδι για το ταξίδι και όχι για το τέλος. Έτσι και ο αγώνας για ελευθερία, η αντίσταση, προσωπική ή συλλογική.
Αντίσταση γιαην μαζοποιημένη και ευνουχιστική κοινωνία μου, να νοιώθω αλλότριος, ανήσυχος και αντισυμβατικός εκ πεποιθήσεως, όχι εκ μιμητισμού,
Να μην ανήκω σε καμιά αλλοτριωτική συλλογικότητα (κόμμα, εκκλησία κλπ)
Να μην αγαπώ αντικείμενα, μα στιγμές, βιώματα και ανθρώπους,
Ο υλισμός να καταπατάται από την αμείλικτη υπεροχή της λαγνείας για τον έρωτα,
Να μην ασκώ βία, να μην αγαπώ την βία, μα την κατανόηση,
Να οξύνω την κριτική μου σκέψη και αντίληψη,
Να αγαπώ τα ζώα και τη φύση, αυτό είναι το σπίτι μου,
Να μην θεωρώ προέκταση μου το παιδί, μα συνοδοιπόρος του,
Να μην λερώνω τον έρωτα με ηθικές και ψευδοεπιστημονικές κατασκευές,
Να καταλάβω ότι δεν έχω για κάτι να ελπίζω, ό,τι έχω να κάνω εδώ θα το κάνω,
Ή, πιο πεζά, να μην προσαρμόζομαι σε αυτά που μου επιβάλλουν, να τα αμφισβητώ, να παραιτούμαι από την εύκολη ζωή και το αυτοκίνητο μου, να μισώ την άνεση και να βρώ τον μικρό εκείνο άνθρωπο μέσα μου που εγωιστικά ακόμα ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ.
Μόνο έτσι θα θέσουμε τα θεμέλια για μια πανανθρώπινη κοινωνία, εξιδανικεύοντας εμάς τους ίδιους, μετατρέποντάς μας σε νιτσεϊκούς υπερανθρώπους

20 Αυγούστου 2016

Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, ο δήμαρχος και μαζί με αυτόν όλο το δημοτικό συμβούλιο θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί.

Η ΠΕΝΤΑΧΡΟΝΗ ΣΕΒΑΣΤΗ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ

Στο λιμάνι της Αίγινας θα αναζητούσε τους ενόχους η πεντάχρονη Σεβαστή που έχασε την ζωή της στο τραγικό ατύχημα στην Αίγινα. Αυτό γιατί μετά την προσαγωγή στην δικαιοσύνη του κατά δήλωσή του χειριστή του ταχύπλοου, υπάρχουν σκιές. Οσμή σήψης αναδύεται από παντού. Ό όλος χειρισμός του θέματος από τον υπουργό εμπορικής Ναυτιλίας κ Δρίτσας που ήρθε στην Αίγινα όχι για να δει τα θύματα αλλά να στηρίξει με το βάρος υπουργού της κυβέρνησης τον φίλο του Θρασύβουλο χειριστή του ταχύπλοου.Στο έργο του τον υποδέχθηκε και ο δήμαρχος Αίγινας κ Μούρτζης ο οποίος προφανώς έθεσε εαυτόν και το Λιμενικό Ταμείο του δήμου στην διάθεση του υπουργού και κατ επέκταση στον θρασύβουλο. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, ο δήμαρχος και μαζί με αυτόν όλο το δημοτικό συμβούλιο θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί. Και αυτό θα έπρεπε να γίνει τώρα πριν ανοίξουν με εντολή εισαγγελέα οι συνομιλίες των εμπλεκομένων που συμμετείχαν στην απομάκρυνση και κάλυψη της ταυτότητας των επιβαινόντων του ταχύπλοου. Γιατί αυτό που ίσως δεν έχουν καταλάβει η ασκούντες εξουσία στην Αίγινα είναι πως άλλο να χαρίζεις με απόφαση δημοτικού συμβουλίου το νερό στον υπουργό, άλλο να καλύπτεις τις παρανόμως λειτουργούσες επιχειρήσεις επί δεκαετίες, άλλο να βοηθάς στο να δημιουργηθούν νέες, άλλο να κάνεις δουλειές χρησιμοποιόντας την θέση σου  και να συντηρείς το καθεστώς παρανομίας και άλλο να κάνεις τα στραβά μάτια στην συγκάλυψη εγκλημάτων. Ο αυτοσεβασμός επιβάλει την παραίτηση όλων.

http://aiakosrex.blogspot.gr/

6 Αυγούστου 2016

Ζητείται Ελπίς!

Μπορεί να τα φάγαμε όλοι μαζί, όπως μας είπαν κάποτε, αλλά οι μερίδες ήταν τερατωδώς άνισες και τώρα που έχει φτάσει επιτακτικά η ώρα του λογαριασμού, θα έπρεπε να πληρώσει ο καθένας ό,τι του αναλογεί.
Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, τώρα που μιλάμε, οι πρωτοδεύτεροι της «Αριστεράς», επιμένουν να στέλνουν τον λογαριασμό σε μια τάξη εντίμων υποζυγίων που, δυστυχώς, δεν μπορούν πλέον να αντέξουν το άχθος της κοινωνικής αναλγησίας του αποτυχημένου μας κράτους.
Η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, είναι αδιάψευστη έμπρακτη επιβεβαίωση της αποτυχίας του προγράμματος «διάσωσης», όπως το αντιλαμβάνονται τα διεστραμμένα μυαλά εκείνων που το επιβάλλουν.

Πληθαίνουν οι φωνές που λένε αυτό που  ήταν προφανές στους ρέποντες στη σαγήνη της συνωμοσιολογίας από την αρχή, ότι δηλαδή στης Ελλάδας της ολόμαυρη ράχη, δημιουργήθηκε η υγειονομική ζώνη για να σωθούν πρωτίστως οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες, την εποχή που ο Καραμανλής ο Βους, ξυπνούσε από τον λήθαργο της πρωθυπουργίας του, για να πάει διακοπές. Έτσι γλύτωσαν τη ζημιά οι τραπεζίτες που, αφρόνως, είχαν σημαντικά ανοίγματα με το ελληνικό Δημόσιο, κι έπεσαν τα βάρη στις κεφαλές μας.
Πράγματα γνωστά από το 2010, αλήθειες που ειπώθηκαν στις πλατείες της εποχής και που εν τέλει λοιδορήθηκαν, ως επιχειρηματολογία ψεκασμένων.

Πράγματα που από τον Φλεβάρη του 2015, αίφνης  εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας από την πολιτική ατζέντα κι από την επιχειρηματολογία της νέας κυβέρνησης, που μόλις είχε αναλάβει, με υποσχέσεις έωλες αλλά και με προτάγματα λογικά και μαχητά, όπως αυτό για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους- ένα θέμα που όπως έχει επισημανθεί, όχι μόνο δεν θα ήταν “εχθρική” ενέργεια κατά των δανειστών, αλλά αντίθετα, αποτελούσε και αποτελεί υποχρέωση της Ελλάδας, συνομολογημένη στις ευρωπαϊκές συνθήκες.

Ζητήσαμε, ματαίως, να ελεγχθούν τα ανομήματα από την εποχή που μαγείρευε ο Μητσοτάκης, λίγο πριν την από την Αποστασία, μέχρι τα swaps του Σημίτη κι από κει ως την υπονόμευση των ελληνικών ομολόγων από τον εντιμότατο «κύριο» Προβόπουλο.

Ζητήσαμε, ματαίως, να ανοιχτούν τα κιτάπια της Τράπεζας της Ελλάδας και του υπουργείου Οικονομικών και να εξεταστούν τα δάνεια και οι όροι τους. Όλες οι λεπτομέρειες: από τα πανωτόκια των δανείων που συνομολογούνταν ανέκαθεν προκειμένου να πληρώνονται τα πανωτόκια παλαιότερων δανείων, μέχρι τις ανατριχιαστικές λαθροχειρίες Διεθνών Ευγενών Οίκων, όπως η Goldman Sachs ή η Deutsche Bank, πρωταγωνιστών στο μαστόρεμα των περιβόητων Greek Statistics!
Αλλά δεν είναι μόνο οι καταχρήσεις στη διαχείριση των εισροών αυτών των δανείων, που πρέπει να μας απασχολούν, είναι και η κατασπατάληση των εκροών τους! 

Είναι οι κλεψιές από τη μεγάλη παρέα των Ολυμπιακών Αγώνων. Είναι οι αγορές του αιώνα για φρεγάτες και για αεροπλάνα και υποβρύχια που έγερναν. Είναι το μεγαλειώδες φαγοπότι στον τομέα της υγείας. Είναι οι χρόνιες σπατάλες υπέρ μιας τάξης παντός πολιτικού καιρού παρασίτων, που ευδοκιμούν στα ανήλιαγα υπόγεια των κομματικών μηχανισμών.  Είναι το ατέλειωτο γλέντι, στα λογής-λογής τμήματα προμηθειών του Δημοσίου. Είναι και το θράσος των αυτοδιορισμένων, αεισίτων του Πρυτανείου. 

Μπορεί να τα φάγαμε όλοι μαζί, όπως μας είπαν κάποτε, αλλά οι μερίδες ήταν τερατωδώς άνισες και τώρα που έχει φτάσει επιτακτικά η ώρα του λογαριασμού, θα έπρεπε να πληρώσει ο καθένας ό,τι του αναλογεί. 

Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, τώρα που μιλάμε, οι πρωτοδεύτεροι της «Αριστεράς», επιμένουν να στέλνουν τον λογαριασμό σε μια τάξη εντίμων υποζυγίων που, δυστυχώς, δεν μπορούν πλέον να αντέξουν το άχθος της κοινωνικής αναλγησίας του αποτυχημένου μας κράτους. Η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, είναι αδιάψευστη έμπρακτη επιβεβαίωση της αποτυχίας του προγράμματος «διάσωσης», όπως το αντιλαμβάνονται τα διεστραμμένα μυαλά εκείνων που το επιβάλλουν.

Είναι οι περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την καταλήστευση των δημόσιων ταμείων, καταγεγραμμένες στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Το μόνο που μας λείπει είναι μια έντιμη κυβέρνηση που θα προσλάβει μερικές εκατοντάδες άνεργους λογιστές και θα τους βάλει να ξεκινήσουν την επίπονη δουλειά της έρευνας, της ανάλυσης και του καταλογισμού των ευθυνών.

Υ.Γ. Τα θεωρητικά πορίσματα, όπως αυτό που κραδαίνει με κάθε ευκαιρία η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι ασφαλώς χρήσιμα. Ενδεδυμένα με το κύρος της προεδρίας της Βουλής, τέτοια πορίσματα, είναι ασφαλώς μια παρακαταθήκη , για έναν μελλοντικό, δύσκολο αγώνα -αν ποτέ αξιωθούμε να τον δώσουμε. Τότε όμως, πρέπει να αναλυθούν κι όλες οι λεπτομέρειες, έτσι όπως είναι καταχωρισμένες ώστε να γίνει η τεκμηρίωση κι ο καταλογισμός, χωρίς κοροϊδίες και πολλάκις επαναλαμβανόμενες αερολογίες επικοινωνιακού τύπου, όπως συμβαίνει στις μέρες μας.  
                                                                                      Φωτοκολάζ: Untitled

Η φυλή της ξαπλώστρας...


Ηταν ωραία η ερημική μας παραλία, κάπου εκεί στον Νότο.
Ανάμεσα σε δύο βράχους σφηνωμένη, σ’ έναν μικρό κολπίσκο κεντημένη, στρωμένη μ’ ένα σεντόνι λεπτό βότσαλο και στολισμένη με λίγα αρμυρίκια στην άκρη του γιαλού.
Γαλήνια κι απάνεμη, ακόμα κι όποτε ο αυγουστιάτικος αγέρας δεν σ’ άφηνε αλλού ούτε να σταθείς· κύμα δεν σήκωνε ποτέ κι ούτε κινδύνευες να στραβωθείς απ’ την αμμοβολή.
Κείτονταν στο πλάι του παραλιακού δρομάκου· μια δύσβατη, μικρή κατηφορίτσα έπρεπε απλώς να ροβολήσεις για να βρεθείς στην αγκαλιά της.
Μαζευόμασταν εκεί όλοι οι αποσυνάγωγοι της ανθρώπινης βαβούρας, της δυνατής μουσικής, του φαίνεσθαι και του εσπρέσο· όσοι δεν επιθυμούσαμε να καταναλώσουμε τη θάλασσα, μα ν’ αφεθούμε στον αυθεντικό ρυθμό της και ν’ αποκαμαρώνουμε την ολόγυμνη εικόνα της, δίχως εμπόρους, μεσάζοντες και μεταπράτες.
Κι ήμασταν αρκετοί· γεμίζαμε, ενίοτε, την παραλία με τις ψάθες και τις πετσετούλες μας στρωμένες καταγής ή στριμωγμένοι το μεσημέρι στου βράχου τη ρίζα αναζητώντας λίγο ασκιανό.
Μα φέτος, αλλάξανε τα πράματα. Πίστεψε ο τοπικός δήμος ότι η παραλία υπάρχει για ν’ αποφέρει έσοδα και την εκμίσθωσε ευθύς σε ιδιώτη, που γέμισε με ομπρέλες και ξαπλώστρες τη μια της την πλευρά.
Μπήκε μηχάνημα και πάτησε την κατηφόρα να τηνε κάμει δρόμο, φτιάχτηκε μια παράγκα για ν’ αποσκιάζει ο ράθυμος υπάλληλος που μαζεύει το χρήμα των προθύμων, γέμισε με κάδους σκουπιδιών η ακροθαλασσιά και στήθηκε και μια ντουζιέρα, ν’ αναβαθμίσει, τάχατες, τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
Ανοίχτηκε κι ένα χωράφι για να παρκάρουνε τα τζιπ και τ’ άλλα αυτοκίνητα κι άρχισε να εισβάλλει η φυλή της ξαπλώστρας· στην αρχή διστακτικά, καθότι την είχε αχαρτογράφητη ακόμα την περιοχή, μα κάθε μέρα ερχότανε και περισσότεροι, τόσο που ο ράθυμος υπάλληλος ν’ αναγκαστεί να στρώσει και τρίτη, μα και τέταρτη σειρά από ξαπλώστρες.
Κι εμείς, εξόριστοι πια στο άλλο μισό της παραλίας που αφέθηκε, προς το παρόν, ακάλυπτο, απομείναμε να χαζεύουμε ετούτη την παράταιρη φυλή, που κατεβαίνει ίσαμε τη θάλασσα όχι για να κολυμπήσει, να τρέξει, να σκαρφαλώσει στον βράχο για βουτιές, να κουραστεί, να ιδροκοπήσει και να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους και τη φύση, μα για να μείνει ξάπλα με τις ώρες.
Αναυδοι την ξανοίγουμε να βγάζει σέλφι, να χαϊδολογεί το έξυπνο κινητό της, να βυθίζεται στ’ ακουστικά της, ν’ ανακατεύει τον καφέ της με το καλαμάκι, ν’ ασχολείται με τα πανάκριβα αξεσουάρ της, να παραγεμίζει τους κάδους με τα σκουπίδια της, κι εντέλει να πληρώνει και να φεύγει, αναζητώντας άλλο μέρος για να καταναλώσει την εσπέρα της.
Κι όσο αυξάνονται ετούτοι εδώ οι έποικοι τόσο εμείς γινόμαστε πιο λίγοι, αναζητώντας αλλού γιαλό ανόθευτο κι ερημικό, μέρος δυσεύρετο τη σήμερον ημέρα.
Κι αν φέτος έγινε η αρχή και καταλήφθηκε μονάχα η μισή μας παραλία, μάλλον πως είναι θέμα χρόνου -κι αφού το μέρος γίνηκε της μόδας- να στηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον κι ένα μπιτς μπαρ οργανωμένο, με στρατιές από μπαρίστες, ντιτζέι και σερβιτόρους και μπόλικο καφέ και αλκοόλ να ρέουν.
Γιατί όπου πατεί το πόδι της ετούτη η φυλή της ξαπλώστρας, τα προσαρμόζει όλα στα μέτρα και στα γούστα της, αδιαφορώντας για τους ιθαγενείς, που κατοικούσανε πρότερα τον τόπο, και τις συνήθειές τους.

1 Αυγούστου 2016

Μαζοδημοκρατία ασυστόλων και αδηφάγων κώλων.



Τι πήγε στραβά με τη δημοκρατία μας; την κοινωνία μας; Τους συνανθρώπους μας; 
«1. Το πολίτευμά της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους.»

Αυτά είναι τα τρία πρώτα άρθρα του Συντάγματος. Έχουμε Βουλή που βουλεύεται. Έχουμε Βουλευτές που μας εκπροσωπούν. Έχουμε δικαιοσύνη. ΄Έχουμε εκτελεστική εξουσία. Έχουμε νόμους. Έχουμε ελευθερία λόγου. Έχουμε ελεύθερο τύπο. Ελεύθερα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (ή ενημέρωσης). 

Γιατί δεν είμαστε ευχαριστημένοι; Τι πήγε στραβά με τη Δημοκρατία μας. Τι πάει στραβά με τις ζωές μας. 

Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά κα την χαλά; 

Ζούμε στην μεταμοντέρνα εποχή, την εποχή της μετανεωτερικότητας, όπου ο κόσμος μας και οι ζωές μας δομούνται πλέον με τα υλικά της αποϊδεολογικοποιημένης τεχνολογίας-τεχνικής και τις αρχές του Νέο- φιλελευθερισμού, που οδηγούν στον αποκτηνωμένο φιλοτομαρισμό. 

Η υποβάθμιση του ανθρώπου σε άτομο, για το οποίο μοναδικός σκοπός είναι η καλοπέρασή του, παντί τω τρόπω, γέννησε το τέρας του μαζανθρώπου, της μαζοκοινωνίας και της μαζοδημοκρατίας. 

Η έννοια άνθρωπος, ως δεύτερο συνθετικό της λέξης μαζάνθρωπος, είναι το συκόφυλλο που κρύβει τον απαίδευτο, αμόρφωτο, ακαλλιέργητο, τεχνολογικά όμως ιν (in ελληνιστί), διεφθαρμένο, αδιάφορο, απολιτικό, εγωιστή, κατακερματισμένο μαζάνθρωπο, που λανσάρει η παντοκράτωρ, πλέον, υπερατλαντική αυτοκρατορία των ΗΠΑ(νθρώπων) και των Ευρωπαίων σφουγγοκωλαρίων της. 

Η έννοια κοινωνία, ως δεύτερο συνθετικό της λέξης μαζοκοινωνία, είναι το πρόσχημα για το δόγμα της αγοραίας κοινωνίας «φά’ τους πριν σε φάνε» (get them before they get you). 

Η έννοια Δημοκρατία, είναι το προπέτασμα καπνού για να καταφέρνει, η λεγόμενη αντιπροσωπευτική δημοκρατία, να αναγορεύει κυβερνήσεις μειοψηφίας, με τη συνδρομή του εκλογικού νόμου και κινητήρια δύναμη το πολιτικό χρήμα. 

Ζούμε σ’ έναν κόσμο, που του στέρησαν το νόημα και το μόνο νόημα που απέμεινε είναι το κενό του χρήματος, το οποίο (κενό) γεμίζουμε με τις άδειες ζωές μας, κάνοντάς το να υπάρχει. 

Κι αυτό, το γεμισμένο με άθλιες ζωές κενό, γίνεται η πραγματικότητά μας, πια. Είναι ο κόσμος μας. 

Μια πολύχρωμη κουρελού, που όλα ταιριάζουν και συντίθενται με όλα, σε ένα αδιαφοροποίητο μαζικό, απρόσωπο, δίκην χυλού, κομπιναδόρικο, κερδώο όλον. 

Η λεγόμενη ποιότητα ζωής πραγματώνεται στην, και μετριέται με την άκρατη κατανάλωση, η οποία επιτυγχάνεται με δανεικά, οι τόκοι των οποίων εξοφλούνται με δουλική εργασία στις σύγχρονες ρωμαϊκές γαλέρες. 

Ο ευδαιμονισμός, στερημένος από την ευδαιμονία του κερδισμένου αγαθού, ωθεί τον μαζάνθρωπο στον ευτελισμό της ουσίας του και της ανθρωπιάς του, για την οποία δεν δίνει δεκάρα πλέον. Ο άλλος δεν είναι ο διπλανός, αλλά ο αντίπαλος. 

Η αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου έχει εκφυλιστεί σε πραγμάτωση του απόλυτου εγωισμού, συνυφασμένου με την έννοια της ανόδου, πατώντας επί πτωμάτων ή τουλάχιστον επί των άλλων. 

Διαφθορά, αμάθεια, ρουφιανιά, είναι το τρίπτυχο πάνω στο οποίο βασίζεται και με το οποίο λειτουργεί η μετανεωτερική νεοφιλελεύθερη κοινωνία. 
Η διαφθορά, στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς, δεν είναι πλέον εξοβελιστέα, παράνομη και καταδικαστέα, αλλά δομικό της συστατικό. 

Το να είναι κανείς ηθικός και τίμιος θεωρείται, εν πολλοίς, αφέλεια και χαζομάρα. . 

Η δε διαφθορά έχει φθάσει να θεωρείται από τους «πολίτες» ως μοχλός και αυτονόητο στην άσκηση πολιτικής. Και αυτήν την πραγματικότητα, η λεγόμενη κοινή γνώμη την γνωρίζει, αλλά παριστάνει την στρουθοκάμηλο. 

Διάφορες διαδικασίες διασφαλίζουν την μυστικότητα των συναλλαγών. 

Το επισήμως οργανωμένο έγκλημα — ορισμός της διαφθοράς σε κρατικό επίπεδο —, γίνεται πλέον αποδεκτό ως νόμιμη μίζα (προμήθεια λέγεται, επισήμως) με όλα τα παρασκηνιακά προαπαιτούμενο:

Συνεννοήσεις, συναντήσεις αντιπροσώπων εταιριών με δημοσιογράφους (τέταρτη λεγόμενη και στις μέρες μας ισχυρότερη εξουσία, που εξουσιάζει ή και εκβιάζει τις άλλες τρεις) και πολιτικούς, για να προλειανθεί το έδαφος και να καθοριστούν οι όροι και τα μεγέθη της μίζας. Παραδείγματα, από τις αγορές του αιώνα και πριν και προσφάτως. 

Αλλά και στην καθημερινή ζωή των μαζανθρώπων, ουδεμία σχέση με τους πολίτες, η μίζα αποτελεί το εργαλείο πλέον, κοινώς αποδεκτό, για να κάνει ο μαζάνθρωπος τη δουλειά του (νόμιμη ή και παράνομη) γρήγορα και άκοπα. 

Φακελάκια σε γιατρούς, εφόρους, υπαλλήλους τεχνικών υπηρεσιών, καθημερινά καταγγέλλονται και οι μαζάνθρωποι ξανά προς την δόξα τραβούν. 
Η διαφθορά παίρνει δύο, αλλά είναι τρεις, είναι χίλιοι δεκατρείς και βάλε.

Η αμάθεια, η απαιδευσία, η εκτεχνικευμένη εκπαίδευση, χωρίς το προστατευτικό δίχτυ της ανθρωπιστικής παιδείας, αποτελεί επιλεγμένο στόχο της μετανεωτερικής κοινωνίας της αγοράς και της μετανεωτερικής ομοιόμορφης, μονοσήμαντης, χωρίς κριτική διάσταση σκέψης.

Έτσι δημιουργείται το ανθρώπινο δυναμικό για τον Μινώταυρο της αγοράς της ελαστικής εργασίας και διασφαλίζεται η υποταγή των στερημένων κριτικής σκέψης και μη δυναμένων να αμφισβητήσουν τον μονόδρομο της παγκοσμιοποιημένης ηλιθιότητας. 

Παγκοσμιοποιημένη είναι, πλέον, η ηλιθιότητα που εξάγει και με τη βία επιβάλλει η αυτοκρατορία των ΗΠΑ, που σάπισε πριν καν ωριμάσει. 

Η αποθέωση της υψηλής τεχνολογίας (high technology), οδήγησε στον μύθο της λυτρωτικής λειτουργίας της τεχνολογίας. Ο άνθρωπος, στη λυτρωτική μυθολογία της πληροφορικής και της τεχνολογίας, απελευθερωμένος από την δουλεία της εργασίας, θα αναζητήσει, θα ανακαλύψει και θα πραγματοποιήσει τις δημιουργικές του δυνατότητες. 

Ασφαλώς και η ανθρώπινη εργασία παίρνει νέες μορφές στην τεχνοκρατούμενη μετανεωτερική κοινωνία. 
Η χειρωνακτική της μορφή περιορίζεται σημαντικά και η εργασία καθίσταται άυλη, προσφερόμενη μέσα από τα μπιτ του τεχνοπληροφορικού διαδικτύου.

Εν τούτοις, η ουσία παραμένει αναλλοίωτη. Κάποιοι, ελάχιστοι, κάτοχοι των μέσων παραγωγής, καρπούνται την υπεραξία της ανθρώπινης εργασίας, που βρίσκεται ενσωματωμένη στο παντός είδους εμπόρευμα, είτε πρόκειται για μηχανές είτε για μικροτσίπ, ως χρόνος εργασίας αυτών που δεν διαθέτουν, παρά μόνον την εργατική τους δύναμη. 

Η θέση, πως θα παράγεται πλούτος χωρίς ανθρώπινη εργασία, απλώς είναι παράλογη και ακυρώνεται από το γεγονός ότι το ένα έκτο των προνομιούχων του πλανήτη πλουτίζει παρασιτικά, νεμόμενο την υπεραξία των πέντε έκτων. 

Το άυλο κεφάλαιο, πλανητικά διεσπαρμένο, κάτοχος των μέσων παραγωγής με νέα μορφή (όπως ένας προσοδοφόρος διαδικτυακός κόμβος) επιβάλλει τη μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας, για παραγωγή πλούτου, από το νέο προλεταριάτο της άυλης εργασίας μέσω των υπολογιστών. 

Εν τούτοις η τεχνοπληροφορική δεν έχει εξουσία, ούτε δημιουργεί νέες κοινωνικές συνθήκες. 

Η εξουσία παραμένει στα χέρια της πολιτικής, που με τη χρήση και την χειραγώγηση της τεχνοπληροφορίας, σε πλανητικό επίπεδο, πλανητική πλέον και η ίδια, όπως εκφράζεται στο μοντέλο της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, διαχειρίζεται τις τύχες των ανθρώπων, διακηρύσσοντας το αναγκαίο και αναπόφευκτο της εκτεχνικευμένης ανθρωπότητας. 

Δηλαδή, των υπάκουων ρομπότ (ανθρώπων και κρατών) στα κελεύσματα της αυτοκρατορίας η οποία κυριαρχεί με τα όπλα του πυρηνικού της οπλοστασίου και του χρήματος. 

Η πλανητική, πλέον, αυτοκρατορία δεν υπακούει σε κανένα νόμο διεθνούς δικαίου. 

Αντιθέτως, δημιουργεί η ίδια νόμους, που τους επιβάλλει στα ανίσχυρα πλέον εθνικά κράτη, για να υπηρετούν την παγκοσμιοποίηση της αμερικανικής πολιτικής. 

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος ζει σ’ έναν κόσμο που κύρια χαρακτηριστικά του έχει τον εκχρηματισμό της ανθρώπινης ύπαρξης και την εκτεχνίκευση της κοινωνίας. 

Το ανθρώπινο πρόσωπο απέκτησε το σχήμα του Ευρώ, του Δολαρίου, του Γιεν. 

Δούλος στις γαλέρες του ευδαιμονισμού δουλεύει ο σύγχρονος άνθρωπος, για να πληρώσει τους τόκους των δανικών που του εξασφαλίζουν τα υλικά αγαθά και η άκρατη κατανάλωση. 

Ως υλική κατασκευή ο κόσμος υπάρχει, αλλά δεν προσφέρει πια κανένα νόημα που να παρέχει λύτρωση, ελπίδα ή πυξίδα ζωής.

Ένας κόσμος στερημένος από θεμελιακές αξίες, της Ιστορίας, της Παράδοσης, του Έθνους, της φιλίας, της αλληλεγγύης. 

Η επιβίωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εξαρτάται, απολύτως, από την ύπαρξη πλήρως και σωστά ενημερωμένων πολιτών. 

Στην αρχαία αγορά της άμεσης δημοκρατίας του «τις βούλεται αγορεύειν», η πληροφόρηση ήταν άμεση και πλήρης και ο πολίτης υπεύθυνος και για την πρόταση νόμων και για την τήρησή τους. 

Ο Αθηναίος της Πνύκας, όπου συνεδρίαζε ο Δήμος, είχε δικαίωμα να προτείνει νόμους στην εκκλησία του Δήμου, αλλά για να ανακόψει την αυθαίρετη και εκ του πονηρού, μερικές φορές, κατάθεση νόμων, θέσπισε, ο ίδιος ο Δήμος, την «γραφήν παρανόμων». Δηλαδή, επέβαλε αυστηρές ποινές τόσο στους προτείνοντες όσο και στους αξιωματούχους, που, από αβλεψία ή σκοπίμως, επέτρεπαν την ψήφιση «κακών» νόμων. 

Από αυτήν την Δημοκρατία της άμεσης πληροφόρησης περάσαμε σήμερα στη δημοκρατία της τηλεοπτικής, κυρίως, παραπληροφόρησης. «Αν δεν το πει η τηλεόραση δεν υπάρχει».

Η τηλεόραση ελέγχει απολύτως την ροή των πληροφοριών. Την ενημέρωση μας, τη διασκέδαση μας την μόρφωσή μας. 

Η αλλαγή από την έντυπη πληροφόρηση, η οποία παρέχει την δυνατότητα κριτικής σκέψης και αξιολόγησης, στην τηλεοπτική εικόνα που, με την καταιγιστική εναλλαγή της, δεν αφήνει χρόνο, όχι για κριτική, αλλά, ούτε καν για σκέψη, έγινε μέσα σε μια γενιά. 

Πολλοί διαπιστώνουν ότι το πολιτικό μας σύστημα ευρίσκεται σε κρίση. Δε πρόκειται περί κρίσης του συστήματος. Το σύστημα πάντα έτσι ήταν. 

Απλώς, μέσα στην παγκοσμιοποιημένη αλαζονεία, απέβαλλε πλέον και το φύλλο συκής, που, υποκριτικά, σκέπαζε την ανύπαρκτη αιδώ του. 

Και παρουσιάζεται πλέον κορδακιζόμενο με την δυσειδή, απεχθή, ολοκληρωτική μορφή του. 

Και αυτοί, που το υπηρετούσαν απροσχημάτιστα, που το βοήθησαν να αναπτυχθεί, φριχτή Λερναία Ύδρα, καμώνονται πως εκπλήσσονται. 

Και ζητούν την συνδρομή του αγαθού γίγαντα, του λαού, φημισμένου μόνο για τη σωματική του ρώμη, γιατί, την πνευματική του δύναμη, φρόντισαν να την πνίξουν στις κοπριές των «πρωινάδικων», και του παραμορφωτικού εκ-τυφλωτικού γυαλιού, για να τον ξεγελάσουν, ακόμη μια φορά και να κάνουν, πάλι, τα ίδια. 

Με τα φθαρμένα, βρώμικα υλικά, αυτών που επικαλούνται την κάθαρση του πολιτικού συστήματος, δεν χτίζεται καινούργιος κόσμος. 

Το πολιτικό σύστημα αυτό πρέπει να θαφτεί στη λήθη μαζί με τους υπηρέτες του και τους σφουγγοκωλαρίους του. 

Η «Δημοκρατία» την οποία προφασίζονται ότι γιορτάζουν σήμερα οι διαφθορείς της, οι μικροί ανίκανοι τυφλοί κυβερνήτες και οι όμοιοί των, που θα παρουσιαστούν σήμερα στη γιορτή της, 

όταν η Δημοκρατία αφανιζόταν από τους χουντικούς της βιαστές, αυτοί, πολλοί απ’ αυτούς, είχαν βάλει μέσα τα κεφάλια, με τα σώβρακα χεσμένα. 

Ζητείται Ελπίς και Πολιτική. 

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, και 

Ο ΜΟΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ.
Ελευθέριος Ανευλαβής

Δραματικά Κατώτεροι των Περιστάσεων!!!


Σηκώθηκε κουρνιαχτός από τις δηλώσεις της καρακαηδόνας που είναι επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κι έγινε πάλι πρώτη είδηση, μια πρόσφατη έκθεση που επαναλαμβάνει για άλλη μια φορά ευθαρσώς την ομολογία της αποτυχίας του ελληνικού προγράμματος «διάσωσης»  -κι όλοι όσοι παρακολουθούμε αυτό το παρανοϊκό παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας και στην καμπούρα της δύστυχης Ελλάδας, όλα αυτά τα χρόνια, πραγματικά απορούμε για τον ξαφνικό θόρυβο.

Αναρωτιόμαστε, προς τι όλη αυτή η φασαρία, αφού αυτά τα πράγματα είναι γνωστά εδώ και μια πενταετία.Ήταν Οκτώβριος του 2012, όταν δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά, από το ίδιο το Ταμείο, η ομολογία ότι η λιτότητα δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα κι ότι το φάρμακο της λεγόμενης  εσωτερικής υποτίμησης, είναι και αναποτελεσματικό αλλά και θανατηφόρο για τον «ασθενή». 

Παράλληλα, τον τελευταίο καιρό, πυκνώνουν και τα δημοσιεύματα που τεκμηριώνουν ότι το ελληνικό πρόγραμμα «διάσωσης» ήταν  μια πρόχειρα στημένη απάτη κατά πάντων, προκειμένου να σωθούν οι πιστώτριες τράπεζες, πρωτίστως οι γερμανικές και οι γαλλικές, από την έκθεσή τους στην ανομολόγητα χρεοκοπημένη Ελλάδα. 

Για πολλοστή φορά, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια, το ΔΝΤ παραδέχεται τα λάθη του, αλλά για εμάς εδώ στην Ψωροκώσταινα, πέρα βρέχει και θα το συζητάμε το θέμα μέχρι αύριο, άντε μεθαύριο, ώσπου να βρεθεί κάτι άλλο, περισσότερο ή λιγότερο πιπεράτο,  για να μας τραβήξει την προσοχή.

Επειδή κάποτε, ανοήτως ασφαλώς, και πνιγμένοι στις αυταπάτες μας, πιαστήκαμε από τα μαλλιά μας, περιμένοντας άλλα και λέγοντας ότι ικανή και αναγκαία συνθήκη, ήταν να απαλλαγούμε από τους αθλίους!

Ήρθαν όμως ετούτοι εδώ και αποδείχτηκαν ακόμα αθλιότεροι, αφού στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτούς δεν τους κρατούσε κανείς από πουθενά, όπως συνέβαινε με τους προηγούμενους που είχαν τις φωλιές τους αρκούντως λερωμένες από τις βρομιές δεκαετιών. Αθλιότεροι, δεδομένου ότι επιδόθηκαν σε κωμικούς λεονταρισμούς καθ’ όλο το πρώτο εξάμηνο του 2015 και στη συνέχεια μας φόρτωσαν με ακόμα πιο ασήκωτα βάρη, ακόμα περισσότερη δυστυχία, ακόμα φρικτοτερα άλγη.

Παρά τις αυταπάτες μας, δεν περιμέναμε, βέβαια, ούτε να σχίσουν τα ειδεχθή μνημόνια ούτε να τα καταργήσουν με έναν νόμο κι ένα άρθρο, όπως έλεγαν με στόμφο, αερολογώντας, οι ρωποπερπερήθρες. 

Αυτό που περιμέναμε ήταν να θέσουν στα διεθνή φόρα το ζήτημα της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνία μας, απόρροια των αποτυχημένων προγραμμάτων «διάσωσης», που έχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα στρατιές ανέργων, εκατόμβες αυτοχείρων και διαλυμένες προνοιακές δομές. 

Αυτό που περιμέναμε ήταν να εκμεταλλευθούν το διεθνές κύμα αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε με το αλησμόνητο “this is a coup”, του περασμένου καλοκαιριού.

Φρούδες ελπίδες για άλλη μια φορά από ένα πολιτικό σύστημα τόσο κατώτερο των δραματικών περιστάσεων.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, οι ανεκδιήγητοι που μας κυβερνούν, απομένουν να εκλιπαρούν τον σύγχρονο δόκτορα Γιόζεφ Μένγκελε για το «χαριστικό» κούρεμα ενός χρέους, που αφενός παραμένει ύποπτο γιατί παρά τις ψευδείς εξαγγελίες δεν έχει ελεγχθεί, παρόλο που αυτό αποτελεί… μνημονιακή υποχρέωση  κι αφετέρου παράνομο, επειδή είναι αδύνατον να αποπληρωθεί χωρίς να σταματήσει να σκορπίζεται αυτός ο όλεθρος και χωρίς να συνεχίζεται η εκθεμελίωση της ελληνικής κοινωνίας.


Φωτοκολάζ: Indifference