17 Μαρτίου 2017

Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια.

 Από τον Γελωτοποιό
Όταν πλησιάζει το τέλος, αν είσαι τυχερός, τόσο τυχερός ώστε να το τερματίσεις το μηχάνημα, αποφεύγοντας όλα τ’ αυτοκινητιστικά κι όλα τα πρόωρα εμφράγματα, τ’ ατυχήματα στο μπάνιο και τους βομβαρδισμούς νατοϊκών και τζιχαντιστών, αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να μην πάθεις καρκίνο απ’ τα τριάντα, μ’ όλες τις αηδίες που τρως και αναπνέεις και βάζεις στο δέρμα σου, μ’ όλες τις στιγμές που γεμίζουν άγχος τους πόρους σου, κι αν δεν πνιγείς τρώγοντας καραμέλες βουτύρου, κι αν δεν σε χτυπήσει το ρεύμα ένα πρωί πριν ξεκινήσεις για τη βαρετή δουλειά, αν αποφύγεις όλες τις πιθανότητες πρόωρου θανάτου που σίγουρα δεν είναι και λίγες, και φτάσεις αισίως εκείνα τα μυθικά ενενήντα του Μπάγκινς και του Γιόντα, τότε καταλαβαίνεις πόσο παροδικά κι ασήμαντα ήταν όλα εκείνα που θεωρούσες παντοτινά και σπουδαία.



  Σήμερα, καθώς πήγαινα τον γιο μου στο μάθημα Κουνγκ Φου, άκουσα μια γριά να πλησιάζει στο ανοικτό παράθυρο μιας κρεπερί και να ρωτάει τον νεαρό που δούλευε εκεί:
«Πώς πάει;»
«Ε, πώς να πάει, καλά, τι να λέει…»
«Ζεις;» τον ρώτησε η γριά.
«Τι;»
«Ζεις;»
«Ζω. Δεν με βλέπεις, ζω, τι κάνω;» είπε αυτός ειρωνικά.
«Τότε είσαι μια χαρά», του είπε η γριά κι έφυγε.
Είχα κοντοσταθεί για ν’ ακούσω τη συζήτηση. Ο Τηλέμαχος με σκούντηξε να περπατήσουμε.
~~
Η ζωή μας είναι θέμα εστίασης. Γεννιόμαστε με γιγάντιους μεγενθυντικούς φακούς. Ως μωρά βλέπουμε μόνο αυτό που υπάρχει τώρα-εδώ.
Καθώς μεγαλώνουμε ο κόσμος διευρύνεται, χωρικά και χρονικά.
Εμφανίζεται το βυζί της μάνας και μετά το πρόσωπο της. Έπειτα τα πρόσωπα των άλλων συγγενών, το σπίτι, τα παιχνίδια, η μέρα και η νύχτα.
Ανοίγει ο χώρος, ανοίγει και ο χρόνος. Η γειτονιά, το σχολείο, οι φίλοι, η βδομάδα, οι γιορτές κι οι εποχές, το καλοκαίρι, το υπέροχο καλοκαίρι χωρίς σχολείο.
Κι όλο μεγαλώνει το οπτικό πεδίο. Καταλαβαίνουμε πού ζούμε, σε ποια πόλη-χώρα-εποχή, καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος, πιστεύουμε ότι μπορούμε να τον γυρίσουμε ολόκληρο, να τον αλλάξουμε ολάκερο.
Νέες εμπειρίες, γνωριμίες, ταξίδια, όνειρα, γνώσεις, υποσχέσεις, επαναστάσεις, το οπτικό πεδίο διαρκώς διευρύνεται, χωρικά, χρονικά, αλλά όχι για πολύ.
Είσαι αθάνατος μέχρι την αρχή της νεότητας. Μετά δοκιμάζεις τα πρώτα δείγματα θανάτου.
Μπορεί να είναι κάποιες αποτυχίες, η συνειδητοποίηση ότι το γαμημένο σύμπαν του Κοέλιο, αυτό που νόμιζες ότι συνωμοτεί για να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν δίνει δεκάρα για σένα και τις επιθυμίες σου.
Τα χρόνια περνάνε και κάποιες μέρες αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενες, όχι τόσο seize the fuckin day όσο νόμιζες ότι θα ‘ναι η ζωή σου.
Μπορεί να κάνεις και παιδιά, μπορεί και να μην ήθελες ή να μην έτυχε, αλλά ούτως η άλλως, τότε τα όρια στενεύουν, το οπτικό σου πεδίο παύει να διευρύνεται, αρχίζει η πρεσβυωπία των σαράντα.
Γκρίζα μαλλιά και κυτταρίτιδα, πονεμένες αρθρώσεις και χοληστερίνη, εμμηνόπαυση και συμβαίνει-σε-όλους-τους-άντρες-αγάπη-μου, μια γενική βαρεμάρα και χαμομήλι με σπόρια το βράδυ, και δεν έχεις γίνει τόσο πλούσιος ή διάσημος όσο νόμιζες ότι θα γινόσουν, άσε που χρωστάς και στην εφορία-ΔΕΗ-τράπεζα.
Αλλά συνεχίζεις να προχωράς. Γίνεσαι 60-70-80 κι εστιάζεις περισσότερο. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει σε δέκα-πέντε-δύο χρόνια. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει του χρόνου. Το μόνο που σε νοιάζει είναι το πεζοδρόμιο μπροστά σου και το επόμενο βήμα με το ΠΙ
~~
Μια ώρα αργότερα, καθώς περίμενα να πάρω τον Τηλέμαχο είδα έναν γέρο να βγαίνει απ’ το καφενείο που είναι δίπλα στο κουνγκ φου. Έμοιαζε λίγο με τον Μπίλμπο Μπάγκινς -όταν έδωσε το δαχτυλίδι στον Φρόντο και γέρασε. Περπατούσε με το ΠΙ, ένα βήμα ανά λεπτό, τόσο γρήγορα.
Τον παρακολούθησα να περνάει (αργά, απελπιστικά αργά) και σκεφτόμουν ότι αυτός κάποτε ήταν ένα δεκάχρονο παιδί που ίσως να διάβαζε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας -τον Αόρατο Άνθρωπο, του H.G. Wells σε μετάφραση Παπαδιαμάντη (υπάρχει, δεν είναι δική μου επινόηση, δείτε link Ο αόρατος).
Στάθηκα και τον κοιτούσα να προχωράει, μάλλον λιγάκι αδιάκριτα. Ίσως να φορούσε πάνες, ξανά. Τι όνειρα για το μέλλον να κάνεις αν ζεις έτσι;
Σίγουρα κανείς άνθρωπος δεν θέλει ν’ αφήσει τη ζωή, αλλά τα γηρατειά, όταν σε καταπλακώνουν, όταν γίνονται αμείλικτα, τότε μοιάζουν λίγο καλύτερα απ’ το τίποτα, απ’ τον θάνατο (και την ελπίδα του ποτέ-δεν-ξέρεις-τι-μπορεί-να-υπάρχει-μετά).
~~
Τα παιδιά βγήκαν απ’ το κουνγκ φου και ξεκίνησαν να τρέχουν, μιλώντας για online παιχνίδια. Τους φώναξα να προσέχουν καθώς προσπερνούσαν τον γερο-Μπίλμπο. Εκείνος δεν φαινόταν να καταλαβαίνει τίποτα απ’ ό,τι συνέβαινε γύρω του, λες κι ήταν ένα απ’ τα αποτυχημένα (γραφιστικά) ανδροειδή της πρώτης τριλογίας του Star Wars.
Ώσπου ξαφνικά και αναπάντεχα, τα μάτια του έλαμψαν! Μια κοπέλα, με πολύ κοντή φούστα, και καλσόν που είχε το σχέδιο ζαρτιέρας-κάλτσας, μας προσπέρασε καλπάζοντας.
Εκείνος σταμάτησε να σέρνει το ΠΙ και την παρακολούθησε με το βλέμμα του μέχρι που έστριψε στη γωνία. Μάλλον θα σκεφτόταν: «Αν ήμουν εξήντα χρόνια νεότερος…»
~~
Ο παράδοξος άνθρωπος. Τη μια στιγμή ο κόσμος δεν υπάρχει. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να φτάσεις στο σπίτι σου όρθιος, στο σπίτι όπου είσαι μόνος, να ξαπλώσεις, να κοιμηθείς και να ξημερωθείς. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει, είσαι εδώ. Τώρα.
Όταν πλησιάζει το τέλος, αν είσαι τυχερός, τόσο τυχερός ώστε να το τερματίσεις το μηχάνημα, αποφεύγοντας όλα τ’ αυτοκινητιστικά κι όλα τα πρόωρα εμφράγματα, τ’ ατυχήματα στο μπάνιο και τους βομβαρδισμούς νατοϊκών και τζιχαντιστών, αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να μην πάθεις καρκίνο απ’ τα τριάντα, μ’ όλες τις αηδίες που τρως και αναπνέεις και βάζεις στο δέρμα σου, μ’ όλες τις στιγμές που γεμίζουν άγχος τους πόρους σου, κι αν δεν πνιγείς τρώγοντας καραμέλες βουτύρου, κι αν δεν σε χτυπήσει το ρεύμα ένα πρωί πριν ξεκινήσεις για τη βαρετή δουλειά, αν αποφύγεις όλες τις πιθανότητες πρόωρου θανάτου που σίγουρα δεν είναι και λίγες, και φτάσεις αισίως εκείνα τα μυθικά ενενήντα του Μπάγκινς και του Γιόντα, τότε καταλαβαίνεις πόσο παροδικά κι ασήμαντα ήταν όλα εκείνα που θεωρούσες παντοτινά και σπουδαία.
Όλα σου φαίνονται ασήμαντα. Και τότε σε προσπερνάει καλπάζοντας το κορίτσι με το μίνι.
Τότε κάτι εκρήγνυται μες στο μυαλό σου. Είναι το τελευταίο σήμα που κατεβαίνει την ταλαιπωρημένη σου ραχοκοκαλιά ως τα μαραμένα περβόλια των αρχιδιών σου. Βαράει έναν άκυρο συναγερμό (οι στρατιώτες βγήκαν στη σύνταξη πριν πολλά χρόνια) και γυρνάει τρέχοντας στο ύστατο καταφύγιο, την αμυγδαλή, το κέντρο των αναμνήσεων.
Στέκεσαι και χαμογελάς ανάποδα. Τα πιτσιρίκια με τις στολές σε προσπερνάνε τιτιβίζοντας, οι μανάδες τους πιο πίσω, κι απέναντι άντρες ή αγόρια που παριστάνουν τους άντρες, ένας τύπος με μια γκρίζα τούφα στα μαλλιά που σε κοιτά αδιάκριτα, και δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα άλλο.
Σκέφτεσαι και χαμογελάς ανάποδα: «Η Σμαρώ φορούσε τέτοιες κάλτσες… Ο Γιαννάκης όταν γεννήθηκε έκλαιγε πολύ… Πώς το λέγανε το σκυλί μου; Δεν είχα γράψει καλά στα μαθηματικά… Η θάλασσα στο νησί… Σαρδέλες στα κάρβουνα…»
Σ’ ένα λεπτό στοιβάζονται 90 χρόνια μες στο μυαλό σου. Έπειτα κλείνεις τα μάτια, λες ευχαριστώ για τα ψάρια, και σωριάζεσαι.
Κόσμος τρέχει γύρω σου, τους ακούς από μακριά, από ψηλά, να φωνάζουν «έπεσε-φωνάξτε ασθενοφόρο-έπεσε», αλλά δεν σε νοιάζουν πια οι φωνές τους.
Και καθώς σβήνει ο κόσμος φωτίζεται μια άλλη εικόνα, μια παραλία, όπου οι φίλοι ψήνουν ψαράκια στα κάρβουνα, όπου τα κορίτσια δεν φοράνε το πάνω μέρος του μαγιό, κάποιος παίζει κιθάρα, γυρνάνε μπύρες και τσιγάρα, μια γαλανομάτα σε κοιτάει, κι είναι καλοκαίρι.
~~
Ο εγκέφαλος, είπαν οι επιστήμονες πρόσφατα, λειτουργεί μέχρι και δέκα λεπτά μετά τον θάνατο. Αυτά τα δέκα λεπτά μπορεί να είναι ένα αιώνιο καλοκαίρι.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΥΓ προς τον Μυκονιάτη αναγνώστη:No More Rooms for Rent....
Νομίζεις, αγαπητέ, ότι αυτό το τέλος είναι μακριά. Συγχώρεσε με, που δεν θα γεμίσω την καρδιά σου αισιοδοξία, αλλά το τέλος είναι πάντα πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.
Ακόμα κι αν φτάσεις τα ενενήντα ή τα εκατό, αυτό θα γίνει πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζεις.
Όταν το κοιτάς απ’ την αρχή προς το τέλος μοιάζει σαν παραγωγή του Τζορτζ Λούκας, που πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να γίνει.
Όταν το δεις απ’ το τέλος είναι σαν ένα τρέιλερ της ζωής που έζησες.
Αυτή είναι η ζωή σου. Ένα τρέιλερ που τελειώνει πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι είσαι (ήσουν) ο πρωταγωνιστής.
Καλό ξημέρωμα, λοιπόν, και να ‘σαι ευγνώμων για την ψαριά της ημέρας.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η φωτογραφία είναι του Alex Webb
Alex Webb, Nuevo Laredo, Tamaulipas, 1996, © Alex Webb / Magnum Photos
Ο τίτλος είναι από το βιβλίο του Ντάγκλας Άνταμς, «So long and thanks for all the fish».
sanejoker 
posted by ladokola

16 Μαρτίου 2017

Θάνατος στη λογική του καριόλη.

















Ο τίτλος δεν εννοεί: θάνατος στον καριόλη. Στη λογική του καριόλη . 
Αυτό είναι ο χειρότερος θάνατος για τον καριόλη. 
Ήσυχα κοιμάται η πόλη 
Κι όμως αλυχτά η λογική του καριόλη 
Μα για ποιόν καριόλη πρόκειται; 
Τώρα οι υπεύθυνες κι ένοχες εξουσίες τον λένε άσωτο. 
Ο άσωτος είχε έναν μη άσωτο πατέρα. Που όταν ξεασώτεψε κι επέστρεψε, ο πάτερ φιμίλιας έσφαξε τον ταύρο τον σιτευτό. 
Τούτος ο άσωτος ο greek ποιόν έχει πατέρα για να τον συγχωρέσει; 
Ο ίδιος ο πατέρας του ήτανε μπερμπάντης κι άχρηστος οπότε ο γκρίκ πήρε το στιλ του. 
Παρ΄τον έναν, χτύπα τον άλλον.
Όμως ας μη τα μηδενίζουμε όλα. 
Θα μπορούσαμε να πούμε συμβιβαστικά: συγχώρεσε τον, δεν ξέρει τι κάνει. Αγνοεί η δεξιά του τι ποιεί η αριστερά του.Κι όμως ο καριόλης είναι καριόλης. 
Έκ γενετής; Μπορεί. 
Πολλοί καριόληδες γεννούν την καριολαρία. Η οποία κάνει μετάσταση παντού. Το ΄χα πεί: αυτή η λογική θα καταστρέψει τη χώρα. Την Ευρώπη. Τον πλανήτη. 
Ήδη φαίνονται τ΄αποτελέσματα. Και τ΄αποτέλεσμα μετράει. 
Καταβρόχθισε το μέτρο. 
Σαν όν δε μετράει. Κι έγινε μάζα. Κι έγινε μπάζα. Χειρότερα κι απο την Αϊτή. Πλάκωσε τους αθώους κάτω απ΄
 τα ερείπια. Κατάστρεψε την προλεταριακή κουλτούρα, κατάστρεψε την αστική κουλτούρα. Έβγαλε εσαεί τους όρχεις του όξω προς κοινή θέα. Απο βαθειά εκδίκηση. Γιατί μικρός ήταν φτωχός. Και τώρα βρέθηκε με καταθέσεις. Ο γαμάω. 
Οι αρχαίοι Έλληνες φτιάξανε τον άριστο, οι φεουδάρχες τον ιππότη, οι αστοί τον τζέντλμαν, οι μεταδικτατορικοί ρωμιοί έφτιαξαν τον γαμάω. Στα παπάρια του. Κατάντησε την πιο ωραία και ιστορική χώρα ένα γραψαρχιδιστάν. 
Και το΄χε πεί ο Τρότσκι: «το αποκρουστικότερο πλάσμα στον κόσμο είναι ο μικροαστός στην αρχική του συσσώρευση. 
Σάμπως είχαμε κι αστούς; 
Ούτε πλούσιους. 
Πλουτοκράτες. Αρχιδομούνια. 
Εδώ,ναι εδώ, η μητρόπολις των έτσι και στουπέτσι. 
Σφάζονται στα γήπεδα. 
Ποιοί; Οι εκτελεστές. 
Οι ηθικοί αυτουργοί τα βράδια στα σκυλάδικα σου λένε: «πάρτα, αλλά θέλω το τάδε πιπίνι». «Μάλιστα αφεντικό» ακούγεται η υπόκλησις του γιουβέτσι. 
Χορεύουν ημίγυμνα τα ρωσοδούλια, και οι όρχεις των έτσι νάααα. Τώρα λέν δεν υπάρχει σάλιο. 
Και τους σοδομούν χωρίς σάλιο. 
Ποιοί; Οι γαμάω. 
Βάσει τίνος; 
Της λογικής του καριόλη. 
Ο μέσος έλλην ανθρωπάκος άλλα λέει, άλλα κάνει και άλλα εννοεί! Εννοείται. Όμως μας έχει μείνει ακόμα η γκρίκ σάλατ. Η μεγαλοφυής σύλληψη που κόβεις ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι κι άντε φέτα και τ’ανακατεύεις. Κανείς πρίν δεν το ΄χε σκεφτεί. Μόνο οι γκρικς. 
Κι έτσι τέλειωσε ένα υπέροχο έπος: ο Ζόρμπα. Ελύτης: βραβείο. Σεφέρης: βραβείο. Θοδωράκης: βραβείο. Χατζιδάκις: βραβείο. 
Τώρα γιουροβίζο in greenglish. Λέει δεν έχει λεφτά. 
Λέει δεν του δανείζει η παγκόσμια αγορά. Με τόκους σε πριαπισμό. Κι όλα τα λεφτά του ΄80-΄90 που πήγαν; Πήγαν εκεί που πάει η αγάπη όταν πεθαίνει. 
Τη δεκαετία που δεν μου πέταγαν ούτε ψίχουλα. Εμένα που ήξερα απο αγάπη. 
Live. 
Τώρα κρυμένοι στο ποτάμι ανασαίνουν με καλάμι. 
Κι ακαρτερούν στις ρούγες πότε θα πέσουν τα κόνδιλα σαν το μάννα. Κι όρχεις όξω. Πρός επίδειξη. Τις μπέρδεψαν με τις ορχιδέες. 
Εν κατακλείδι - αν και το θέμα (ανάθεμα) χρίζει διατριβών και κειμένων- αν θέλουμε να μιλήσουμε για ζωή, να αναστήσουμε τη ζωή ας φωνάξουμε με ψυχή (βαθιά και ρηχά) και φωνή: Θάνατος στη λογική του καριόλη. 
Θάνατος. 


Έγραφε ο Μανώλης Ρασούλης τον Φεβρουάριο του 2010

Ειρήνη Ημίν

Πού χέζουν οι παίχτες στο σαρβάιβορ;



Φεστιβάλ ποίησης Ή Πού χέζουν οι παίχτες στο σαρβάιβορ;

από ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
buk-3
Τα φεστιβάλ ποίησης και οι αναγνώσεις ποίησης κατάντησαν η πιο χυδαία πνευματική νεκροφάνεια ποιητών εκδοτών και μικροεμπόρων.
Μέσα στον ετερότροφο παρασιτισμό τους, οι κλίκες που επιφανώς έχουν διαπρέψει ως οπισθοαβανγκάρντ καλόγεροι του καταραμένου κέντρου των Αθηνών-βλέπε κωλόμπαρα και εναλλακτικά βιβλιοπωλεία-αυτά που, πρώην κνίτες που εγίναν αντικνίτες εν μια νυκτί αναγνώσεως Δημουλά, τώρα κονσερβοποιούν το σκατούλι τους και το βάζουν στο ράφι της καθημερινής μπανιστηρτζίδικης ουτοπίας.
Ψιλικατζήδες και γερογαμιάδες, κόμισες και κομισάριοι, γυρολόγοι με άποψη και λίμπιντο, κόρες βιοτεχνών και φιλάργυροι γαστρονόμοι, πυκνοπόγονοι νεολαίοι με πρόωρο γήρας-ακαύλωτοι διαχειριστές του εαυτού τους-,πλάνητες και πλανεμένοι καρβουνιάρηδες-μαυρισμένοι απ’ το υπερφίαλο τίποτα-αεροπτεριστές της εφήμερης πλην καθεστωτικής Αυγής, χρυσόφτερνοι κλακαδόροι, χοντρόκωλοι ακαδημαϊκοί σπεσιαλίστες τού κόπυ πέιστ, φιλόλογοι που σπούδασαν γηρατειά στα δεκαοχτώ, πρώην διευθυντές εκπαιδεύσεως παιδεραστικής κοπής, περιφερειάρχες και θυμωμένοι κομμωτές, ζεσταίνουν το πλεμόνι της ποίησης στο μεγάλο τσουκάλι της μαλακίας, ξαναγυρίζοντας στη μισοντυμένη αίσθηση ενός θαυμαστού εσωτερικού αυνανισμού πασπαλισμένου με τη διάφανη αχλή του βρωμοαρώματος του καταλυτικού τους γιοταχί που θα τους πάει στην ποιητική πλατφόρμα.
Παίχτες όλοι ενός ποιητικού σαρβάιβορ έτοιμοι για τρελές πιπίλες. Για αναγνώριση και χειροκρότημα την στιγμή που η εκσπερματική μοναξιά τους πιτσιλίζει τα πλήθη.
Το έπαθλον είναι εκατό χιλιάδες δάφνινα στεφάνια πασπαλισμένα με τσουτσουνόσκονη απ’ το Λίγο Του Κώλου. Ω! σύντροφοι, που δεν έχουμε συμφάγει ποτέ μαζί, πού χέζουν τελικά οι παίχτες του σαρβάιβορ;

"Mύκονος η νέα αποικία και Μυκονιάτες οι νέοι υπήκοοι"


Λίγο πριν αρχίσει η νέα τουριστική περίοδος νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μια προσωπική εμπειρία που έζησα στο πετσί μου το περσινό καλοκαίρι και που με εξώθησε στα όρια της αυτοδικίας. Θα περιέγραφα το συμβάν με τον τίτλο: "Mύκονος η νέα αποικία και Μυκονιάτες οι νέοι υπήκοοι". Διότι η έννοια του πολίτη έχει καταργηθεί, όπως και το κράτος δικαίου. Μαζί βέβαια με τους θεσμούς που αυτοδίκαια οφείλουν να τηρούν του νόμους και να προασπίζουν το συλλογικό συμφέρον όπως και το δικαίωμα του κάθε πολίτη στην ελευθερία έκφρασης και διαμαρτυρίας αυτές καταστρατηγούνται από τις κάθε είδους "μαφίες". Στην δική μου περίπτωση συνέβη το εξής: απειλήθηκε η ζωή μας από μπράβους "εστιατορίου" απέναντι από το σπίτι μου όταν με το έτσι θέλω (;) μετέτρεψαν τον υπαίθριο χώρο σε νυχτερινό κέντρο με εκωφαντική πανάθλια ακουστική (δεν την λέω καν μουσική) την οποία και έπαιζαν από τις 9 ως τις 2 το πρωί. Το αποτέλεσμα: να κλείνω το μαγαζί από το απόγευμα σχεδόν, αλλά κυρίως να πληγεί η υγεία μου αφού για μήνες ήταν αδύνατον να κοιμηθώ. Αλλά δεν στέκομαι τόσο στα γεγονότα αυτά καθ' αυτά αλλά στην αντιμετώπισή της οικογενείας μου από τους τοπικούς και κρατικούς θεσμούς. Ενώ όλοι ενημερώθηκαν για τα γεγονότα με επιστολές και προσωπικές συναντήσεις, το ίδιο και η αστυνομία και το υγειονομικό στη Σύρο, ο εισαγγελέας  αλλά και οι τοπικές παρατάξεις, το αποτέλεσμα ήταν αντί να βρω το δίκιο μου να με τραβάνε στο αυτόφωρο για εξύβριση της αστυνομίας μέσω facebook (προφανώς υπάρχουν πολλοί χαφιέδες στο νησί) και εν συνεχεία ο υπεύθυνος (μπράβος) της επιχείρησης να επιχειρήσει να ασκήσει σωματική και λεκτική βία σε μένα και στην οικογένειά μου μέρα μεσημέρι. Το αστείο της υπόθεσης: όλα αυτά 20 μέτρα από την πίσω πόρτα της Δημαρχίας. Ακόμα περιμένω τους υπεύθυνους (κ. ποιότητα ζωής κ.λπ) να κάνουν αυτοψία σε κάτι που τους έχει επισημανθεί, έχουν προσωπικά παραδεχθεί ότι είναι παράνομο, αλλά και φυσικά ότι έχω δίκιο ,αλλά μέχρι εκεί. Αλλά δυστυχώς αυτή είναι η Ελλάδα. Διαφθορά και σήψη μέχρι το κόκκαλο. Μα καλά, αφού έχω δίκιο και αυτοί άδικο τότε γιατί δεν εφαρμόζεται το νόμο; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Και προφανώς δεν είμαι χαζός ώστε να μην γνωρίζω τι έχει συμβεί και πως παίζετε το παιγνίδι. Αλλά θα παραδοθούμε αμαχητi; Ήρθε η ώρα της ατομικής ευθύνης. Όποιος δεν μιλάει είναι συνένοχος και ο φόβος ο καλύτερος σύμμαχος των παρακμασμένων συμμοριών που μας περιτριγυρίζουν. Σπάστε στη σιωπή σας και αντιληφθείτε ότι είστε ΠΟΛΙΤΕΣ με λόγο και δικαιώματα. Το νησί έχει ξεπουληθεί και σε λίγο καιρό θα μας βγάλουν και από τα σπίτια μας. Μην μένετε θεατές στο παζάρι που παίζεται πίσω από την πλάτη σας.


JUST : (πολίτης και όχι υπήκοος)

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο που ανέσυρα από το αρχείο και όπου Πειραιά βάλτε Μύκονος και θα βγάλετε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για το πως οι "μαφίες" σε συνέργια με τοπικές αρχές και θεσμούς διαπλέκονται και αλλάζουν τους όρους παραγωγής κέρδους και προφανώς κατοχής εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής. (Εφημερίδα των συντακτών, 11.01.2015)

  • PS: Απόφαση Ε΄ ΤμήματοςΣΤΕhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png (αρ. 3447/2007).
    Οι «πέργκολες» (σταθερές και προστεγάσματα που μετατρέπουν σε κλειστούς χώρους τις κοινόχρηστες εκτάσεις) είναι παράνομες.....................

Το αμαρτωλό «τρίγωνο» του Πειραιά

Το αμαρτωλό «τρίγωνο» του ΠειραιάΠίσω από τη γραφικότητα του Μικρολίμανου κρύβεται η αυθαιρεσία, το μπραβιλίκι και η παρανομίa

Δεν είναι μόνο ο πόλεμος των μπράβων που στοιχειώνει την παραλιακή ζώνη του Πειραιά. Οι παραδοσιακές γειτονιές, οι ταβέρνες, τα μπαράκια έγιναν θορυβώδη και αυθαίρετα ξενυχτάδικα.Μετά τις έντονες διαμαρτυρίες και την πολεμική ατμόσφαιρα που (ξανα-)δημιουργήθηκε σε μια από τις εστίες διαχρονικών αμαρτιών του Πειραιά και συγκεκριμένα στο Μικρολίμανο, οΝΕΟΣhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png δήμαρχος συναντήθηκε με ιδιοκτήτες σε γνωστή ψησταριά (που περιέχεται στον κατάλογο με τις υπό κατεδάφιση αυθαίρετες κατασκευές) και «τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε».
Ταυτόχρονα, ο βουλευτής Πειραιά (Ν.Δ.) και πρώην υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος κατέθεσε τροπολογία (19.11.2014) που υπερψηφίστηκε στη Βουλή και η οποία προβλέπει ετήσια αναβολή των κατεδαφίσεων κατά μήκος της Ακτής Κουμουνδούρου επί της ζώνης αιγιαλού και παραλίας στην περιοχή Μικρολίμανο μέχρι να ολοκληρωθεί η μελέτη ανάπλασης και μετεγκατάστασης(;) των δραστηριοτήτων που στεγάζονται εκεί. Για ακόμη μία φορά η αυθαιρεσία και το κοντοπρόθεσμο συμφέρον επικράτησαν της προσπάθειας νόμιμης αναβάθμισης της περιοχής.
Τα λεφτά από τις λέσχες και τα νυχτερινά μαγαζιά την εποχή της κρίσης παραμένουν ένα ισχυρό κίνητρο παράνομου πλουτισμού. Στα κυκλώματα που ανακαλύπτει κατά καιρούς η αστυνομία δεν λείπουν οι επίορκοι ένστολοι ή και απλοί υπάλληλοι που είναι απαραίτητοι για να διευκολύνουν το «υπέροχο» έργο της παρανομίας. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.Υπάρχει όμως και δεύτερη όψη, που δεν είναι άλλη από τη... δημόσια παρανομία που για λογαριασμό συμφερόντων, πολιτικού οφέλους και στενών δεσμών πάσης φύσεως επιτρέπει επί δεκαετίες την τέλεση αυτόφωρων αδικημάτων από καταστηματάρχες με την ανοχή της δημοτικής αρχής, της αστυνομίας, των μηχανισμών ελέγχου και της πολιτείας.Στην παράκτια ζώνη του Πειραιά με τις χιλιάδες άδειες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος μέχρι και σήμερα αναβάλλονται οι τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις για κατεδάφιση αυθαίρετων κατασκευών.Οι εκατοντάδες μηνύσεις κατανέμονται παράξενα στο «διηνεκές», με αποτέλεσμα να μη συμπληρώνεται ποτέ ο απαιτούμενος αριθμός μέσα στον χρόνο ώστε να σφραγίζεται το μαγαζί όταν παραβιάζει κατάφωρα τους νόμους, ενώ οι άδειες τροποποιούνται με άνεση και καφενεία μετατρέπονται ξαφνικά σε θορυβώδη ξενυχτάδικα.Δυστυχώς, με αφορμή την οικονομική κρίση και με το προσχηματικό επιχείρημα των θέσεων εργασίας, οι επαγγελματίες του Πειραιά δεν φαίνεται να κατανοούν ότι στην αλυσίδα της παρανομίας αναγκαστικά μπλέκονται στο τέλος και οι ίδιοι, ότι η αισθητική όψη ιστορικών περιοχών και ο περιορισμός της ηχορρύπανσης, του παράνομου πάρκινγκ και των τραπεζοκαθισμάτων, ώστε ο επισκέπτης αλλά και ο κάτοικος να μπορούν να κάνουν βόλτα στις πειραιώτικες ακτές, δεν σημαίνει απώλεια θέσεων εργασίας. Σημαίνει, ίσως, λίγο μικρότερες εισπράξεις, αλλά σίγουρα η μείωση των πάσης φύσεως «τελών» προστασίας και προστίμων τελικά θα ισοφαρίσει τις άλλες απώλειες.Τα πρόστιμα από τις αυθαιρεσίες και τις παράνομες κατασκευές καθιστούν τους μαγαζάτορες έρμαιο στις διαθέσεις των εισπρακτικών μηχανισμών του δήμου, οι έκνομες λειτουργίες των καταστημάτων τους καθιστούν υπόπτους στα μάτια των αστυνομικών αρχών, που με την όποια αφορμή μπορούν να τους κλείσουν, και πάνω από όλα τους καθιστούν θύματα του κάθε μπράβου που με το κατάλληλο αντίτιμο θα προστατεύει το μαγαζί. Τέλος, οΝΕΟΣhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png δήμαρχος αντί να υπόσχεται τρόπο παράτασης των παρανομιών θα μπορούσε να συμβάλει στην αποκατάσταση της απαράδεκτης εικόνας των ακτών της «πέργκολας», των γύψινων κιόνων, των πλαστικών, των εκκωφαντικών ηχείων και των τραπεζοκαθισμάτων παντού.

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια

Η νεότερη ιστορία του Πειραιά έχει δυστυχώς μεγάλα και δυσδιάκριτα πλοκάμια στους τρεις πόλους εξουσίας και ειδικά των ακτών που παρουσιάζουν οικονομικό ενδιαφέρον (Ακτή Δηλαβέρη, Μικρολίμανο, Ζέα κ.λπ.) Παράδειγμα: από τότε που άλλαξε η ονομασία του Τουρκολίμανου σε Μικρολίμανο, με απόφαση που επέβαλε το 1967 ο χουντικός δήμαρχος Πειραιά Αρ. Σκυλίτσης, άρχισε ουσιαστικά και η νέα ένδοξη οικιστική και εμπορική αυθαιρεσία.

Ο Σκυλίτσης έδωσε τις πρώτες αμαρτωλές άδειες οικοδόμησης εξωφρενικών χτισμάτων στην παραλιακή ζώνη του Πειραιά και μπάζωσε τα αρχαία τείχη με αποτέλεσμα βαθμιαία να χάνεται ο αρχαιολογικός αλλά και κυρίως ο παραδοσιακός χαρακτήρας των παράκτιων περιοχών. Αυθαίρετα χτίσματα, καταπατήσεις ακόμα και δημόσιου χώρου για κατασκευή πολυτελών κατοικιών και γραφείων μεΘΕΑhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png για τους εφοπλιστές ιδιοκτήτες, σκόπιμες κατεδαφίσεις διατηρητέων. Δόθηκαν χιλιάδες άδειες για παντός είδους καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος με βαθμιαία μετατροπή των περιοχών κατοικίας σε ζώνες «ακραίας ψυχαγωγίας».

Οι τρεις πόλοι εξουσίας στις πειραιώτικες ακτές -Δημαρχία, Αστυνομία και Μαγαζάτορες- διοικούν από τότε σε αγαστή σύμπνοια τις επιχειρηματικές δραστηριότητες συχνά σε βάρος κατοίκων και επισκεπτών. Από κοντά οι πάσης φύσεως μπράβοι και «νονοί» που έχουν κάνει πολύ αισθητή την παρουσία τους τις τελευταίες δεκαετίες όχι μόνο για να εισπράττουν τα… μηνιάτικα, αλλά αγοράζοντας και καίγοντας μαγαζιά, απειλώντας όποιον αντιστέκεται, ενώ κουβαλούν και τα «σιδερικά» τους για... ώρα ανάγκης. Αθλητικοί παράγοντες και μεμονωμένοι αθλητές μπλέχτηκαν σε αυτό το κουβάρι του εύκολου κέρδους και των παρανομιών. Ειδικά και λόγω της λειτουργίας πολλών ναυταθλητικών και αθλητικών ομίλων στην περιοχή πολλές παρόμοιες μπίζνες έγιναν στο όνομα δημοφιλών σωματείων.

Μικρολίμανο, Ζέα, Ακτή Δηλαβέρη είναι οι περιοχές που κυρίως δέχτηκαν τις τρομακτικές πιέσεις και την αποκρουστική μεταμόρφωση σε άναρχα δομημένα σύνολα ηχορρύπανσης και κακογουστιάς στο όνομα της ανάπτυξης. Κάτοικοι αλλά και ευσυνείδητοι μαγαζάτορες δέχτηκαν ακόμα και τραμπούκικες επιθέσεις μόνο και μόνο επειδή ζητούν να εφαρμοστεί στοιχειώδης νομιμότητα και τολμούν να διαμαρτύρονται. Οι πρώτες διαμαρτυρίες ξεκίνησαν κυρίως από την εποχή δημαρχίας Λογοθέτη και Αγραπίδη. Στην πολύπαθη και χωρίς αποτέλεσμα προσπάθεια των κατοίκων αποτυπώνεται μέσα από τα έγγραφα και τις αποφάσεις η αγαστή συνεργασία του τριγώνου δημαρχία, αστυνομία, μαγαζιά.

Ελεγχοι και αποφάσεις στα αζήτητα

► Το 1999 η Εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά με εισαγγελέα τότε τον Γρηγόρη Πεπόνη είχε δηλώσει στον Δήμο Πειραιά ότι οι αποφάσεις της είναι άμεσα εκτελεστές, άσχετα με τοΑΝhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png θα ακολουθήσει προσφυγή, και προσδιόριζε τις συνέπειες στον βαθμό που δεν εφαρμόζεται η εισαγγελική απόφαση. Το θέμα αφορούσε καραμπινάτες παρανομίες σε Καταστήματα Υγειονομικού Ενδιαφέροντος (ΚΥΕ). Ο εισαγγελέας καλούσε τις αστυνομικές αρχές και τον δήμο να εφαρμόσουν αμέσως τον νόμο και να επιβλέψουν την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων. Εκ του αποτελέσματος κρίνεται και το πόσο εισακούστηκε η εισαγγελική απόφαση.

► Η τεκμηριωμένη πολυσέλιδη έκθεση-κόλαφος των 76 σελίδων του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (Φεβρουάριος 2001) δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολιών για το πώς και τι «παίζει» στον Πειραιά. Στο μεσοδιάστημα από την πρώτη έκθεση των ελεγκτών που διερεύνησαν την περίοδο 1991-1998 (δημαρχία Λογοθέτη και Αγραπίδη) οι κάτοικοι του Πειραιά προσέφυγαν ξανά στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, Λ. Ρακιντζή, δεδομένου ότι κανένα μέτρο από όσα περιείχε η έκθεση του 2001 δεν είχε (και ακόμα δεν έχει) παρθεί, ενώ τα διάφορα μαγαζιά αλλάζουν απλώς ονόματα και λειτουργούν χωρίς καμιά ενόχληση.

► Οι διαπιστώσεις των ελεγκτών (τότε):
Κατακερματισμός αρμοδιοτήτων σε πολλές υπηρεσίες ειδικά σε σχέση με την ανάκληση αδειών (δήμος, Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας, Πολεοδομία, ΕΛ.ΑΣ.).

Η νομοθεσία δεν είναι εναρμονισμένη με το είδος των αδειών που ζητούνται, με αποτέλεσμα να χρειάζονται τα ίδια πιστοποιητικά για την άδεια νυχτερινού κέντρου όπως για την άδεια λειτουργίας, για παράδειγμα, ενός κουρείου.
Οι αιτήσεις για άδειες μουσικής καθυστερούν σημαντικά, με αποτέλεσμα τα μαγαζιά να παίζουν μουσική παράνομα κι όταν συλλαμβάνονται (μηνυόμενοι) οι ιδιοκτήτες να αθωώνονται με το αιτιολογικό ότι δεν ήταν δική τους υπαιτιότητα.
Οι επόπτες υγείας κάνουν αυτοψίες αφού ενημερωθούν οι ιδιοκτήτες, ενώ μετακινούνται όπου τους οδηγούν οι ίδιοι οι ελεγχόμενοι με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αμφιβολίες για την αμεροληψία των αυτοψιών, τονίζουν οι ελεγκτές.
Οι άδειες για ΚΥΕ καθυστερούν να εκδοθούν και τα καταστήματα λειτουργούν μόνο με την απλή έναρξη επιτηδεύματος που χορηγούν οι εφορίες. Δεν υπάρχει σταθερή ροή των μηνύσεων από την αστυνομία προς το αρμόδιο για τα ΚΥΕ τμήμα του δήμου.
Το προφανές αποτέλεσμα είναι να λειτουργούν με τις παρανομίες τους τα μαγαζιά και να μη σφραγίζονται με τις τρεις μηνύσεις κατ’ έτος, στον βαθμό που η τρίτη π.χ. μήνυση καταγράφεται «συμπτωματικά» το επόμενο έτος και η διαδικασία ξεκινάει πάλι από την αρχή. Ακόμα και όταν σφραγίζεται ένα μαγαζί δεν αφαιρείται η άδεια και αυτό δεν κλείνει όπως προβλέπει ο νόμος και συνεχίζει να λειτουργεί.
Αντίθετα -κι ενώ το σφράγισμα γίνεται υποτίθεται αυτεπάγγελτα- υπάρχουν μαγαζιά με 10 μηνύσεις, ακόμα και χωρίς άδεια, που συνεχίζουν να λειτουργούν παρ' όλο που ο δήμαρχος υποχρεούται στην άμεση εκτέλεση της απόφασης. Αλλο φαινόμενο που παρατηρούσαν οι ελεγκτές ήταν η αυθαίρετη τροποποίηση του χαρακτήρα της άδειας, π.χ. από καφέ σε ξενυχτάδικο κ.λπ. Ακόμα και αποφάσεις που ορίζουν τηνΑΦΑΙΡΕΣΗhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png της άδειας δεν εκτελούνται, ενώ δεν έχει επιβληθεί ποτέ η οριστική αφαίρεση άδειας. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν για τις περιοχές που ενώ είναι αρχαιολογικοί χώροι έχουν πλήρως καταληφθεί.
Η επόμενη αναλυτική επισήμανση της έκθεσης του 2001 αφορούσε τις «πέργκολες», δηλαδή τις σταθερές κατασκευές και τα «πανωσηκώματα», που είναι απολύτως παράνομες και με αποφάσεις δικαστηρίων αμετάκλητες και που πάντα ο κάθε δήμαρχος φροντίζει όχι μόνο να μην τις γκρεμίζει αλλά να επιτρέπει να δημιουργούνται συνεχώς και καινούργιες.
► Μόλις το 2013 (13 χρόνια μετά) το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης εξήγγειλε νέο τρόπο για την άμεση έκδοση αδειών με τα απαραίτητα πιστοποιητικά και τη διαδικασία προέγκρισης (ΦΕΚ 3106, 9/12/2013). Εκεί περιγράφονται όλες οι προϋποθέσεις για τη λειτουργία ΚΥΕ, τις άδειες χρήσης κοινόχρηστων χώρων, η υποχρεωτική λειτουργία χώρου στάθμευσης, αλλά και για τις άδειες χρήσης μουσικών οργάνων (ανώτατο όριο 80 db, μέτρα ηχοπροστασίας κ.λπ.). Μια βόλτα βράδυ στην παραλιακή Πειραιά, εκεί όπου ακόμα και τα περιπολικά αποφεύγουν να περάσουν (θυμηθείτε το πρόσφατο περιστατικό, που κυνηγήθηκαν οι αστυνομικοί), θα πείσει όποιον αμφιβάλλει. Από την ακτή Δηλαβέρη μέχρι τη Ζέα πνίγονται στα φουγάρα, στην τσίκνα, στην περίφραξη, στο παράνομο παρκάρισμα, στα τραπεζοκαθίσματα και στην εκκωφαντική μουσική.
► Το 2007 το Ε' Τμήμα του ΣτΕ ξεκαθάρισε με απόφασή του ότι όλες οι «πέργκολες» (πλαστικό, τζάμι, ξύλο ή άλλο υλικό) είναι παράνομες -κι αυτό σύμφωνα και με την απόφαση ισχύει προφανώς,ΑΝhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png όχι πολύ περισσότερο (σύμφωνα με την περιγραφή), και για τα καταστήματα.
► Το 2010 κάτοικοι προσφεύγουν ξανά στην Εισαγγελία Πειραιά γνωστοποιώντας ότι είχαν υποβάλει νέα αναφορά στον κ. Ρακιντζή συνοδευόμενη από ογκώδη φάκελο καταγραφής όλων των στοιχείων. Αρχισε νέος έλεγχος το 2009, αλλά το πόρισμα καθυστερούσε, ενώ κάποιοι από τους πολίτες αναφέρουν στον εισαγγελέα ότι δέχτηκαν απειλές και εκφοβισμό και αναγκάστηκαν να στείλουν εμπιστευτική επιστολή στον τότε υπουργό Εσωτερικών Γ. Ραγκούση. «Ενα χρόνο μετά», σημειώνουν στην αναφορά τους στον εισαγγελέα, «το πόρισμα δεν μας έχει παραδοθεί, η κατάσταση με τα μαγαζιά έχει επιδεινωθεί και αγνοούνται από τις αρμόδιες αρχές 4 σχετικά πορίσματα του Συνηγόρου του Πολίτη». Ο Συνήγορος ζήτησε επίσης το πόρισμα των ελεγκτών, αλλά δεν του δόθηκε ωσάν να ήταν απόρρητο. Οι κάτοικοι για όλους αυτούς τους λόγους ζήτησαν τη βοήθεια της Εισαγγελίας.
► Τέλος οι ενδιαφερόμενοι απευθύνθηκαν με επιστολές και σε βουλευτές του Πειραιά αναφέροντας ότι τα στοιχεία του νέου πορίσματος των ελεγκτών (που δεν παρέλαβαν) απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα της ασυδοσίας στην περιοχή, με πρώτο παράδειγμα την περίεργη συρρίκνωση του αριθμού των μηνύσεων που από 100 με 200 τον χρόνο (για καταστήματα της περιοχής που παραβιάζουν τον νόμο) κατά το διάστημα του πρόσφατου ελέγχου δεν ξεπερνούν τις 2.
► Το τελευταίο πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη (Μάρτιος 2013) που ακολούθησε (21326/2008) με θέμα: Μη σύννομη λειτουργία καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος Πειραιά, ήταν επίσης αποκαλυπτικό στα ζητήματα: ηχορρύπανση με βεβαιωμένες παραβάσεις ακόμα και λειτουργία εξωτερικών ηχείων ή με ανοιχτές πόρτες τις ώρες κοινής ησυχίας, έλλειψη ηχοπροστασίας, υπέρβαση κατά πολύ των ανώτατων επιτρεπτών db. Πολεοδομικές παραβάσεις (μόνιμα υπερυψωμένα πατώματα, ανέγερση κατασκευών σε κοινόχρηστους χώρους). Αδικαιολόγητη καθυστέρηση του δήμου στηΛΗΨΗhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png μέτρων και συνεχής αδειοδοτήσεις ΚΥΕ ή τροποποιήσεις αδειών κ.λπ. Στις προτάσεις του Συνηγόρου περιέχεται η διαπίστωση ότι συντρέχουν λόγοι ακόμα και διάπραξης ποινικών αδικημάτων και για τους λόγους αυτούς το πόρισμα διαβιβάστηκε και στον αρμόδιο εισαγγελέα. Είχε προηγηθεί έκθεση του Συνηγόρου (με βάσει τις διαπιστωμένες παρανομίες και τις καταγγελίες κατοίκων) προς τον Δήμο Πειραιά αλλά και στον αρμόδιο εισαγγελέα στις 5/3/2012, χωρίς ωστόσο να ληφθεί κάποιο μέτρο από τη δημοτική αρχή.
► Οι περισσότεροι κάτοικοι που αρχικά είχαν κινητοποιηθεί σταμάτησαν κουρασμένοι και απογοητευμένοι να το παλεύουν. Σε μια από τις τελευταίες αναφορές προς τον ταξίαρχο Πειραιά και τον αστυνομικό διευθυντή (9/9/2014), ζητώντας να κρατηθεί η αναφορά τους απόρρητη λόγω κινδύνου για τη ζωή τους, αναφέρονται σε ανησυχητικά περιστατικά που αφορούσαν και το επίμαχο κλαμπ που έγινε στόχος μπράβων με Καλάσνικοφ δυο μήνες μετά. Επισημαίνουν την εξόφθαλμα παράξενη μείωση των μηνύσεων και τη συχνή καθυστέρηση μέχρι και άρνηση της αστυνομίας του Πειραιά να ανταποκριθεί στις κλήσεις των κατοίκων. Τέλος, ζητούν χαρακτηριστικά από τον ταξίαρχο να επισκεφτεί κάποιο από τα σπίτια τους τις μεταμεσονύκτιες ώρες και να διαπιστώσει αυτό ακριβώς που βιώνουν κάθε βράδυ. Η τελευταία προσφυγή έγινε προς τον νέο αρμόδιο αντιδήμαρχο Πειραιά μετά το περιστατικό με τα Καλάσνικοφ (14//11/2014) και μέχρι στιγμής οι διαβεβαιώσεις είναι απλώς προφορικές, ενώ ο ογκώδης φάκελος των παρανομιών διαρκώς εμπλουτίζεται.
http://www.efsyn.gr/sites/efsyn.gr/files/styles/teaser_big/public/wysiwyg/etsi-apla.jpg?itok=YXGEpPs2Η αστυνομία επεμβαίνει μόνο ύστερα από χρήση... Καλάσνικοφ | 

Οι σταθμοί της αυθαιρεσίας

1966: Η αρχαιολόγος Ηώ Ζερβουδάκη συντάσσει την πολύτιμη έκθεσή της για την κατάσταση των παράκτιων Τειχών του Πειραιά (Κονώνειο)
1969-1973: Ο χουντικός δήμαρχος Σκυλίτσης μπαζώνει τα τείχη.
1982: Η Μελίνα Μερκούρη προχωρά στην αποκάλυψη και αποκατάσταση μεγάλου τμήματος του Κονώνειου τείχους. Ορίζεται ο αρχαιολογικός χώρος και ζητείται η άμεση απομάκρυνση των καταστημάτων. Αρχίζουν παρεμβάσεις από κατοίκους και φορείς.
1990-1995: Επί δημαρχίας Στέλιου Λογοθέτη κόβονται δέντρα, γίνονται επεκτάσεις καταστημάτων, μεταφέρονται και πετιούνται κομμάτια των τειχών. Δίνονται άδειες από τον δήμο και στους υπόλοιπους καταστηματάρχες, παρά τις έντονες αντιδράσεις κατοίκων και του εφόρου αρχαιοτήτων. Χτίζονται τα αρχαία.
2000-2006: Επί δημαρχίας Χρήστου Αγραπίδη. Ενώ οΝΕΟΣhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png αρχαιολογικός νόμος επιβάλλει απομάκρυνση καταστημάτων, καταλαμβάνεται από τραπεζοκαθίσματα ακόμα και η παιδική χαρά διά της βίας με την ανοχή του δημάρχου. Η πολεοδομία (14/4/2003) απλώς… επιβάλλει πρόστιμα. Ενώ εκκρεμεί λόγω παρανομιών ποινή για σφράγιση των καταστημάτων, ο δήμος χορηγεί άδειες απρόσκοπτα. Ασκείται δίωξη εις βάρος του δημάρχου και των καταστηματαρχών. Την ίδια μέρα εκδίδεται απόφαση (αρ. 818) από τον δήμο που νομιμοποιεί τις αυθαιρεσίες. Ακυρώνεται από την αρμόδια επιτροπή η απόφαση ως παράνομη και ζητείται η άμεση απομάκρυνση των καταστημάτων από το Κονώνειο τείχος (24/11/2003). Παράλληλα, δημιουργήθηκε μεγάλη αναταραχή με την επίδοση πρωτοκόλλων κατεδάφισης από την περιφέρεια Αττικής σε 25 ιδιοκτήτες κέντρων του Τουρκολίμανου. Η κατεδάφιση αφορούσε τις κατασκευές που έχουν στηθεί στο κρηπίδωμα του λιμανιού, διπλασιάζοντας τους χώρους εκμετάλλευσης και αποκλείοντας τηνΠΡΟΣΒΑΣΗhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png των πεζών.
8.12.2003: Ο βουλευτής Π. Φασούλας (αργότερα δήμαρχος Πειραιά) με επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή διατυπώνει τους φόβους του για το πού θα οδηγήσει η κατεδάφιση των παράνομων κτισμάτων και λαμβάνει την απάντηση από τον υφυπουργόΑhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png. Φωτιάδη ότι «η θυγατρική του ΕΟΤ (Τουριστικά Ακίνητα) έχει καταλήξει σε μνημόνιο συνεργασίας με τον Δήμο Πειραιά που αφορά την παραλιακή ζώνη. Στους όρους περιλαμβάνεται και η υποχρέωση του δήμου να ολοκληρώσει την ανάπλαση της ζώνης μέχρι το Μάιο του 2004. Η εταιρεία αναλαμβάνει με τη σειρά της κατάρτιση της μελέτης προϋπολογισμού περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ». Ο βουλευτής επιμένει λέγοντας: «Το Μικρολίμανο έτσι το μάθαμε και έτσι το προβάλλαμε στον φάκελο διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων, με αυτές τις κατασκευές. Για αυτές τις κατασκευές έρχονται όλοι οι τουρίστες, Ελληνες και ξένοι, στον Πειραιά και νομίζω ότι έτσι πρέπει να παραμείνουν»
27.4.2004: Ο έφορος αρχαιοτήτων κ. Σταϊνχάουερ ζητά την άμεση ανάκληση των αδειών από τον δήμο δεδομένου ότι δεν υπάρχει άδεια της αρχαιολογικής υπηρεσίας όπως ορίζει ο νόμος. Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο με τις αποφάσεις 617 και 618 διατάσσει την άμεση απομάκρυνση των τραπεζοκαθισμάτων και λοιπών κατασκευών διότι προκαλούν βλάβη στο αρχαιολογικό μνημείο.
14.10.2004: Το υπ. Πολιτισμού με απόφαση του Π. Τατούλη διατάσσει την απομάκρυνση δίνοντας όμως ένα χρόνο παράταση για «κοινωνικούς λόγους».
17.5.2005: Συνεδρίαση τουΣΤΕhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png, όπου διαπιστώνεται η μη συμμόρφωση του Δήμου Πειραιά με τις προηγούμενες αποφάσεις του ΣτΕ (617-618) και της απόφασης της επιτροπής του αρ. 7 και ζητείται η πλήρης συμμόρφωση εντός τριμήνου με τελεσίδικη απόφαση. Το διοικητικό πρωτοδικείο Πειραιά με προσωρινή διαταγή αναστέλλει την εφαρμογή της απόφασης του ΣτΕ μετά από αίτηση των καταστηματαρχών (18.8.2005). Η ολομέλεια του διοικητικού πρωτοδικείου Πειραιά απορρίπτει την αναστολή και ζητάει από τον Δήμο Πειραιά να απομακρύνει αμέσως τα αυθαίρετα και τα τραπεζοκαθίσματα από τον αρχαιολογικό χώρο (17.10.2005).
4.11.2005: Απόφαση του δημοτικού συμβουλίου «να μην ανακληθούν οι άδειες των 8 καταστημάτων μόνο κατά το μέρος που οι άδειες αυτές αφορούν τη λειτουργία τους στον εσωτερικό χώρο των πολυκατοικιών (!) που δεν αποτελούν αρχαιολογικό χώρο».
10.2.2009: ΤοΤΕΕhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png ανακοινώνει το αποτέλεσμα μελέτης για την παραλιακή ζώνη του Πειραιά: Καταπατήσεις από 259 μπαρ και εστιατόρια στον Πειραιά «Kοιτάζοντας τον Πειραιά από ψηλά, διάστικτο από πολύχρωμες κουκκίδες, ανακαλύπτεις τη διαπλοκή της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας. Ο πειραϊκός χάρτης, προϊόν μελέτης του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, αποτυπώνει τις πολλαπλές καταπατήσεις του δημόσιου χώρου της πόλης από καταστήματα αναψυχής. Η χερσόνησος της Πειραϊκής, οι πλατείες Κοραή και Κανάρη, οι ακτές Μιαούλη και Δηλαβέρη, το Πασαλιμάνι, η περιοχή του ΣΕΦ, του Προφήτη Ηλία και η οδός Δωδεκανήσου στα Καμίνια ασφυκτιούν κάτω από 4.577 τραπεζοκαθίσματα και αυθαίρετες κατασκευές. Η ζώνη του Μικρολίμανου παρουσιάζει τις περισσότερες και πιο ακραίες συγκεντρώσεις καταπατήσεων».
29.7.2011: «Παραδομένη στις πέργκολες και τα αμέτρητα τραπεζάκια παρά τις εξαγγελίες του δημάρχου Βασίλη Μιχαλολιάκου. Οκτώ μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η δημοτική αρχή του μεγάλου λιμανιού, δείχνει να αδιαφορεί για ζωτικούς δημόσιους χώρους, που έχουν καταπατηθεί από cafe και εστιατόρια» επισημαίνεται σε δημοσίευμα.
10.6.2013: Καμία άδεια καταστήματος (καφέ, μπαρ, εστιατορίου) που δραστηριοποιείται στο Μικρολίμανο δεν ανακαλεί ο Δήμος Πειραιά, θεωρώντας ότι όλες είναι «νομότυπες», όπως αναφέρει ο δήμαρχος Βασίλης Μιχαλολιάκος. Δεν θα επιτρέψει κατεδάφιση αυθαίρετων κατασκευών και επεκτάσεων στον Αιγιαλό, παρά τις τελεσίδικες αποφάσεις.
Αύγουστος 2014: Ο δήμαρχος Μώραλης παρουσιάζει το «όραμά» του για το λιμάνι, ενώ λίγο αργότερα ζητάει (και πετυχαίνει) ανάκληση των τελεσίδικων αποφάσεων κατεδάφισης
Info:
►Διαβάστε
  •  Εκθεση Επιθεώρησης Ελέγχου στον Δήμο Πειραιά (Φεβρουάριος 2001).
  • Ο πλήρης φάκελος των παρανομιών που περιλαμβάνει όλα τα έγγραφα των υπηρεσιών (Πυροσβεστική, Αστυνομία, Πολεοδομία, Δήμος Πειραιά), τις καταγγελίες και τα συμπεράσματα των ελεγκτών
  • Πόρισμα Συνηγόρου του Πολίτη (14.3.2013).
  • Το πόρισμα της Ανεξάρτητης Αρχής εντοπίζει όλες τις παρατυπίες και απευθύνεται στον Δήμο Πειραιά και σε όλες τις αρμόδιες αρχές με καταγραφή των παρανομιών και παραβάσεων
  • Απόφαση Ε΄ ΤμήματοςΣΤΕhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png (αρ. 3447/2007).
  • Οι «πέργκολες» (σταθερές και προστεγάσματα που μετατρέπουν σε κλειστούς χώρους τις κοινόχρηστες εκτάσεις) είναι παράνομες.
  • Ενημέρωση ΤΕΕ (19.2.2009).
kαταπατήσεις από 259 μπαρ και εστιατόρια στον Πειραιά: αναλυτική καταγραφή αλλά και προτάσεις για την αναδιαμόρφωση και αισθητικήΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png των άναρχων και αυθαίρετων κατασκευών στην παραλιακή ζώνη του Πειραιά.

 Post by Ladokola


5 Μαρτίου 2017

Carpe fuckin’ diem.«Yolo μαλάκα μου, άδραξε τη γαμημένη μέρα.»


Υπάρχει εκείνος ο χιμαιρικός αφορισμός, εκείνος που λατρέψαμε απ’ τα χείλη του δικού μας Οράτιου, του oh-captain-my-captain Ρόμπιν Ουίλιαμς:
Carpe diem, seize the day, άδραξε την ημέρα, ζήσε το σήμερα σαν να ‘ναι η τελευταία σου μέρα, YOLO!
Το πιστέψαμε όταν ήμασταν νέοι, το πράξαμε και το φωνάξαμε κάποιες μέρες, ειδικά σε στιγμές γλεντιού και αναπάντεχης ευτυχίας, το νιώσαμε όταν κάναμε τις μικρές μας επαναστάσεις, όταν παραιτηθήκαμε μεγαλειωδώς απ’ τη βαρετή δουλειά ή την τοξική σχέση, όταν αγοράσαμε ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για κάπου, φωνάζοντας: Πουτάνα όλα!
Εκείνο το εκρηκτικό carpe diem της πρώτης νεότητας.
Δεν είσαι νέος αν δεν τα ‘χεις κάνει πουτάνα-όλα μια φορά (και δυο και τρεις). Δεν λογίζεσαι ως άνθρωπος με συναίσθημα αν δεν έχεις τρελαθεί κάποτε, αν δεν έχεις αφήσει το σίγουρο και βαρετό για κάτι αβέβαιο μα νόστιμο, αλαλάζοντας: Α γαμηθείτε όλοι σας!
Θα μπορούσε να υπάρχει ένα τεστ, απ’ αυτά που βάζουν στα facebook ή απ’ αυτά που ρωτάει ο μπαρμπα-Πέτρος στις πύλες του Παραδείσου, για να δει αν θα σ’ αφήσει να μπεις ή θα σε στείλει στο limbo (αυτό είναι ένα βαρετό μέρος, σαν αίθουσα αναμονής οδοντίατρου ανάμεσα στην κόλαση και στον παράδεισο. Και κρατάει αιώνια).
QUIZ: Πόσες φορές τα κάνατε πουτάνα-όλα στη ζωή σας:
Ποτέ
Μία φορά
Δύο φορές
Πολλές φορές
Δεν θυμάμαι – Δεν απαντώ
Κι η επόμενη ερώτηση, ίσως η πιο σημαντική, θα ήταν: Πότε ήταν η τελευταία φορά που τα κάνατε πουτάνα-όλα;
~~
Ίσως να φανεί παράξενο στους νεότερους, αλλά καθώς περνάνε τα χρόνια τόσο μειώνονται οι πιθανότητες εμφάνισης αυτής της «τρέλας».
Η σχιζοφρένεια, λένε οι ψυχίατροι, εμφανίζεται ανάμεσα στα 20 και στα 30. Μετά μπορεί να πάθεις κατάθλιψη, κρίσεις άγχους-πανικού κι άλλα διάφορα, αργότερα αλτσχάιμερ, αλλά τη σχιζοφρένεια τη γλίτωσες.
Με τον ίδιο τρόπο οι άνθρωποι τρελαίνονται και τα κάνουν πουτάνα-όλα μέχρι περίπου τα τριάντα-φεύγα. Όχι ότι μετά δεν συμβαίνει, αλλά μειώνονται δραματικά οι πιθανότητες εμφάνισης τέτοιων yolo-επεισοδίων.
Με μια μικρή seize the day αναζωπύρωση στα σαράντα για τις γυναίκες και στα σαράντα πέντε για τους άντρες, αλλά και πάλι σπάνια πρόκειται για δραματικές καταστάσεις (κυρίως είναι μόνο βαμμένα κόκκινα μαλλιά και ύστατη σεξουαλική απελευθέρωση, παλιμπαιδισμοί και γερορόκ συγκροτήματα, μοιχείες και αθλητικά παπούτσια για δρόμους μεγάλων αποστάσεων).
~~
Κάποιος έγραφε ότι κάθε σαραντάρης ανήκει στην οικογένεια του και στο κράτος. Δεν έχει δικαίωμα να τρελαθεί, να τα κάνει πουτάνα-όλα. Πρέπει να δουλέψει για να μεγαλώσει τα παιδιά του, πρέπει να δουλέψει για να πληρώσει τους φόρους και τους λογαριασμούς.
Περιορίζει τα carpe diem του στις ελεύθερες ώρες, που συνήθως δεν είναι πολλές μες στη βδομάδα, και πριν αδράξει τη μέρα πρέπει να κανονίσει το πρόγραμμα του, να το ταιριάξει μ’ εκείνο του/της συντρόφου του, ν’ αφαιρέσει τις υποχρεώσεις των παιδιών, να προσθέσει τις δυνητικές δυσκολίες, να πολλαπλασιάσει με το κλάσμα των υπολειπόμενων χρημάτων, να διαιρέσει με τις επισυναπτόμενες ατυχίες, να υπολογίσει την τετραγωνική ρίζα κάθε κοινωνικής υποχρέωσης και να υψώσει στο τετράγωνο το θυμικό της ημέρας.
Αυτό που απομένει δεν μοιάζει καθόλου με το seize the day του φίλτατου Ουίλιαμς κι Οράτιου. Συνήθως ακούγεται περισσότερο σαν: «Να κάτσω για ένα λεπτό μόνος. Να μην κάνω τίποτα, να μην ακούω κανέναν. Για ένα λεπτό!»
~~
Η επανάσταση τελειώνει λίγο μετά τα τριάντα, στην καλύτερη περίπτωση. Τελειώνει όταν δεν μπορείς να είσαι όπως θες να είσαι, γιατί πρέπει να είσαι έτσι όπως πρέπει να είσαι.
Χώνεσαι ως τ’ αυτιά μες στη κατάσταση (πες τη και ρουτίνα αν θες) που σου παρέχει το φαγητό και τις διακοπές σου. Οι μικρές αποδράσεις σου γίνονται τα νέα YOLO. Πέντε μέρες κάτεργο για μισή μέρα μεθύσι κι έναν κυριακάτικο καφέ. Έντεκα μήνες κάτεργο για δέκα μέρες στη θάλασσα. Και πρέπει να λες κι ευχαριστώ αν σου τυχαίνει.
Καινούριο πλυντήριο (και στεγνωτήριο, τυχερέ;) Βραστήρας και ποτήρια απ’ το ΙΚΕΑ. Smart phone που είναι πιο έξυπνο από σένα αφού το κοιτάς όλη την ώρα, και tablet για το παιδί, για ν’ απασχολείται όσο κοιτάς το facebook.
Διακανονισμός για το αέριο και τη ΔΕΗ (είχαμε κρύο χειμώνα φέτος) και καλαμαράκια (κατεψυγμένα) τηγανητά στην ταβέρνα την Καθαρά Δευτέρα. YOLO!
~~
Κι ύστερα πέφτεις να κοιμηθείς. Κι όταν ξυπνάς… Στην καλύτερη περίπτωση δεν προλαβαίνεις να θυμηθείς τα όνειρα σου. Ή τα θυμάσαι και σε κάνουν να τσαντίζεσαι.
Και ξυπνάς και βλαστημάς και συνεχίζεις. Βλαστημάς που ζεις, βρίζεις που ξύπνησες, αλλά αυτό δεν σου φαίνεται παράξενο, είναι μέρος της ζωής σου.
Βρίζεις που ξύπνησες; Βλαστημάς που είσαι ζωντανός;
Κάτι κάνεις λάθος, δεν μπορεί, κάτι κάνουμε λάθος. Προτού αλλάξεις τον κόσμο, προτού σ’ αλλάξει ο κόσμος, βρες τι δεν σ’ αρέσει στη ζωή σου, τι δεν σ’ αρέσει στον κόσμο. Ξεκίνα με τον εαυτό σου. Χωρίς yolo και carpe diem και seize the day και τους άλλους αφορισμούς.
Γιατί τελικά, κι ίσως λίγο πριν το τέλος, τόσο τελικά, ίσως τότε, τελικά, πέρα απ’ τις ρυτίδες τα περιττά κιλά και τις υποχρεώσεις, πέρα απ’ την κούραση και τ’ ανεκπλήρωτα όνειρα, μετά τους έρωτες που δεν έζησες έτσι όπως θα ήθελες και τα ταξίδια που δεν έκανες, μετά απ’ όλα εκείνα που περιμένεις και περίμενες να κάνουν τα παιδιά σου στ’ όνομα σου, μετά απ’ όλα όσα δεν πέτυχαν κι όλα όσα δεν προσπάθησες καν, μετά κι απ’ αυτά που κυνήγησες κι όσα άφησες να φύγουν, μετά από κάθε yolo και carpe diem και άδραξε τη μέρα που δεν κράτησαν, υπάρχεις εσύ, μπρος στον καθρέφτη, πιο γερασμένος από κάθε άλλη φορά, πιο κουρασμένος απ’ όσο αντέχεις, λίγο πριν το τέλος της παράστασης, και κοιτάς, και χαμογελάς με το φαφούτικο στόμα σου, και λες, ήσυχα, χωρίς εξάρσεις: «Yolo μαλάκα μου, άδραξε τη γαμημένη μέρα.»
Και λίγο πριν τα τινάξεις κάνεις κάτι που ποτέ δεν περίμενες, ούτε κανείς άλλος το περίμενε, ότι θα κάνεις.
sanejoker
PS:Αφιερωμένο στους άπληστους φιλοχρήματους Μυκονιάτες.
PS2: Με λιγότερα λόγια .
Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Οδυσσέας Ελυτης